Eén september blijft een bange dag. Ik ben vandaag aan zee geweest, en ik vond het zielig voor alle kindjes, dat ze maandag geen zandkastelen meer kunnen bouwen, maar moeten leren hoe ze dat spellen, zandkasteel. Zelf ook een fantamastisch zandkasteel gebouwd, trouwens. Met twee slotgrachten rond en een toren. En een olifant. En gekeken hoe de vloed alles helemaal heeft verzwolgen.

Waarschijnlijk dat ze daar allemaal niet mee inzitten, maar ik ging vroeger zelf niet graag naar school, daarmee misschien. Ik herinner me een één september waarop ik zoveel muggebeten had dat ik in de klas de zomer letterlijk nog voelde jeuken, of een 31 augustus waarop de kat bij mij lag in mijn bed, en hoe jaloers ik daarop was. Er was ook eens een eerste schooldag waarop het zinderend heet was. Verschrikkelijk gevangen in een klas. School is, als je er goed over nadenkt, een vreselijk gruwelijk gegeven.

En het Heilig Hart in Heverlee had (en heeft, waarschijnlijk) er een handje van weg ook de laatste dag van de vakantie te verpesten door dan de boekenverkoop te organiseren, bij voorkeur 's ochtends als het nog nacht zou moeten zijn.

Allemaal onverwerkte trauma's.