2002. Voor het eerst gaat in onze chiro de oudste groep met de fiets op kamp. Tijdens de terugrit, na een veel te korte nacht, rijd ik bijna onder een auto. Nipt niet. Ik heb er daarna vaak nog aan gedacht, en stilaan geraakte ik ervan overtuigd dat ik, was ik onder die auto gereden, een been verloren zou hebben. Heel raar, want op den duur leefde ik in een parallel universum verder zonder dat been, en het gaat zo ver dat ik nu nog een vlaag van verbondenheid voel als ik iets lees over mensen die maar één been hebben. Héél raar.

2007. Onze chiro fietst niet meer naar huis. Ik fiets nog steeds met beide benen en denk niet meer aan protheses. In Tsjechië sterf een jongen op cm-kamp, en ik ben daar serieus niet goed van.