Vanavond via Leuvense medestudent een aantal nieuwe mensen leren kennen, Polen, ideaal dus voor filologische verbetering en dergelijke meer. Enfin, hij had gevraagd om iets mee te gaan drinken en we hebben dan maar toegehapt, zij het met erg matig enthousiasme, wegens moe van het vele sukkelen aan de bachelorpaper en het zich nog niet helemaal thuisvoelen hier in deze stad.

Maar ja, opgesloten blijven en naar Het Eiland kijken is ook geen langetermijnoplossing.

't Was dan nog een speciale avond, morgen beginnen de vasten en dan wordt er niet uitgegaan, of zoiets toch, enfin, de café's enzo zijn wel open, maar zonder muziek. Dus feesten als de beesten vanavond, die Polakken. Op de dansvloer hebben we ons niet gewaagd, nogal overcrowded en vol wannebee-prostitutka's. Eikes. Een beetje gepraat met Ania en Michal (spreek uit: Michau). Het ging aardig vlot, maar een echt gesprek komt er toch nog niet uit, toch niet in het begin, maar toen bleek dat ze zich samen hadden opgegeven om een jaar in Leuven te studeren hadden we wel gesprekstof zat. Voorwaar zelfs een pleidooi opgestoken voor Stella.

Het eindigt hier allemaal wel veel vroeger, daarnet waren de meeste zatten al naar huis aan het strompelen, de wannabee-prostitutka's daarentegen laten zich duidelijk niet kennen, die speelden nog steeds hun spelletje van om ter minste kleding en om ter vettigst dansen, maar ho maar, tijdens de vasten niet hoor, want we zijn katholiek, en een beetje katholiek houdt zich koest, tenminste tijdens de vasten. En dan vonden we de uitgang niet, want 't was in een keldergewelf met wat bijverdiepingen, dus eerst een stuk of zevenentachtig trappen geprobeerd eer we de juiste gevonden hadden.

Maar nu kennen we toch al Polen, en voor hen heet ik Marta. In de vocatief wordt dat Marto.