Zie ook hier voor eerdere, bewerkte publicatie.

Gabriel Rios, dat is lekker vlees en heet Portoricaans bloed. Vermoedelijk om die redenen waren de voorste gelederen van het Ladeuzeplein gevuld met veelal vrouwelijke fans. Rios is echter méér dan een stuk, hij beschikt ook over een loepzuivere stem en een zwoel accent. Ook mijn hart sloeg een tel over toen hij vocaal 'Mighty be one' inzette. Waarschijnlijk aanhoorde elke aanwezige vrouw dit nummer als werd het enkel voor haar gezongen. Pech gehad, Rios zong voor mij en voor mij alleen.

Voor het concert had ik me voorgenomen te schrijven dat het publiek als een man aan het heupwiegen sloeg, het soort reactie dat je toch zou verwachten op zulke opzwepende beats (er stonden zomaar even drie enthousiaste percussionisten op het podium). Jammer genoeg liep het anders. Smachtende vrouwen vooraan zijn een ding, het publiek dat wat verder stond liet zich niet zo gemakkelijk meeslepen. De markt was duidelijk verdeeld in een voor- en een achterhoede, en waar de voorhoede meteen goed op dreef was, bleef het achteraan opvallend lang stil. Aan Rios' enthousiasme zal het alleszins niet gelegen hebben. De frontman ging gedreven verder met 'Unrock' en 'Cavaleras', en na dat nummer vroeg hij ons allen om mee te zingen.

Een echte sing-along werd het echter niet, welgeteld één enthousiaste fan reageerde luidkeels, de rest bleef er opvallend kalm onder. Hoewel Rios zijn nummers meer dan overtuigend bleef brengen, kon bijvoorbeeld 'I'm gonna die tonight' daar weinig verandering in brengen. Hij haalde dan maar zijn grootste troeven boven, en dankzij 'Broad daylight' en 'Tu no me queiereieirzias' kwam het publiek dan toch langzaam op gang. Tijdens een licht versnelde versie van 'Gran Fiesta' kreeg de zanger zelfs een beetje een climax los, maar een echte catharsis kwam er niet van.

Rios sloot veel te vroeg af, maar had gelukkig nog vier bisnummers ingecalculeerd. Een goede zet, zo bleek. Hij kreeg eindelijk de verdiende waardering, enkel tijdens het laatste nummer verslapte de aandacht weer een beetje. Uiteindelijk viel pas aan het applaus echt te merken dat het bijwijlen zinderend concert toch gesmaakt werd. Aan de heupen van het publiek viel het geenszins te merken, maar zolang iedereen zich amuseert zijn wij bij Marktrock allang tevreden.