Zie ook hier voor eerdere, bewerkte publicatie.

Bart Peeters mag van geluk spreken dat hij als zichzelf geboren is en niet als pakweg Luc Appermont. Qua présence scheelt dat veel, en dat liet zich meteen merken aan zijn entree. Bart en zijn publiek waren meteen een duizendtal handen op een buik, die regelmatig samen ritmisch dezelfde kant op gingen.

Bart is nederig genoeg om meteen bij aanvang de leden van zijn festivalband voor te stellen. Zij zijn dan ook verantwoordelijk voor een groot deel van de sfeer tijdens het concert. Als een blonde god als Emile Verstraeten viool en zelfs mandoline speelt en met Abdellah Marrakchi aan de percussie is een groot deel van het concert al verzilverd voor het nog maar begonnen is. Wat echter geen reden was om niet alles te geven.

Het Ladeuzeplein had er ook meteen goed zin in. 'Slimmer dan de zanger' (de single), 'Ik wil je (nooit meer kwijt)' en een dolkomische versie van 'Poolijs' werden tot groot jolijt anders gebracht dan anders, zoals het een goede festivalband op een goed festival betaamt. Tijdens 'AAA' deed de frontman even een stapje achteruit en gaf Abdellah de percussiemeester het beste van zichzelf en meteen ook heel Marokko. Tijdens het daaropvolgende 'Allemaal door jou' konden zijn handen dan weer even rusten. Bart en zijn festivalband brachten ook nog andere bekende nummers, zoals 'Groot zijn in iets kleins', iets waar Bart zonder dat hij het weet ontzettend in uitblinkt.

Tijdens 'Messias' werd ene Djamel op het podium geroepen. Zijn taak bestond er voornamelijk in Bart Peeters op hinkie-pinkie-achtige wijze na te zingen, maar hij deed dat wel met zoveel verve en vuur dat de hele soundtrack van Alladin erbij in het niets verzonk. Bart weet zijn mensen duidelijk wel te kiezen.

Naast bekende singles werden ook gloednieuwe nummers gebracht, zoals een slaapliedje in de hem typerende stijl, en een duet met de beeldschone Hadise, 'De weg naar je hart'. Een absoluut hoogtepunt was echter 'Liefde is alles'. Meteen steeg een collectief oooooooh op vanuit het publiek, en Bart liet zelfs naar zijn eigen maatstaven alle remmen los. Hij zette een kruk op zijn schouders, waande zich even Freddy Mercury op Live Aid, hij stond oog in oog met het publiek en zag daar een gelijkenis met Snoop Dogg in, en probeerde in het heetst van de strijd, toen crowdsurfen duidelijk niet ging lukken, een schone maar weerbarstige Brabantse binnen te doen. Het zal hem én haar nog lang heugen, vermoedelijk. Pittig detail is dat Barts broek daarbij alvast open stond. Ondanks alle actie klonk het nummer wel nog steeds intiem.

De groep slaagde erin dit verdiende hoogtepunt vast te houden, met een erg geslaagde Nederlandstalige versie van 'I'm into folk', getiteld 'Ik hou van folk', iets waar op dat moment heel het Ladeuzeplein mee akkoord was. Tijdens het prachtige 'Prachtig in het blauw' kwam woestijnzanger Djamel zijn Oosters gezang nog eens overdoen. En tijdens de wervelende finale bewees violo-mandolinist Emile dat Bart niet de enige duizendpoot in de festivalband is. Zijn dansen moet duidelijk niet onderdoen voor dat van Michael Jackson. Vervolgens nam hij de viool weer op de schouder en speelde duchtig verder. Het gezelschap sloot af met een elegante buiging en liet een opgehitst publiek achter. Voor herhaling vatbaar, liefst nog een paar keer.