Zie ook hier, voor eerdere, bewerkte publicatie.

Hoewel zijn knalroze broek anders deed vermoeden, opende Stef Kamil Carlens zijn set met een heel bescheiden 'hallo'. Het publiek was nog niet talrijk aanwezig, en waarschijnlijk werd vooral daarom niet overdreven uitbundig gereageerd.

De presentatrice van dienst kondigde het concert aan als een promotie voor het nieuwe album ‘Big City’. Toch opende Stef Kamil zijn set met ‘Moondog’, een ouder nummer. Uiteindelijk werden er maar deen viertal nummers van zijn nieuwe plaat gespeeld, waarvan meteen ook een van de hoogtepunten, het Franstalige L’Opaque Paradis. Maar het meest van al werd er gedanst tijdens het alom bekend ‘Disco!’, tegen het einde van de set, toen het Ladeuzeplein al aardig vol stond. Het publiek was uiteindelijk zo luidruchtig aanwezig dat de groep tegen de regels van de organisatoren in een bisnummer speelde, ‘Ricochet’. Daarna werd het echter onherroepelijk stil op het podium.

De groep speelde met enorm veel schwung, getuige het bezwete hemd van Tom Pintens, gitarist van dienst. Om tijdens zo’n (te) kort concert zó bezweet te worden moet je er stáán, en dat deden Stef Kamil en de zijnen ook. Hoewel Stef Kamil zelden echt stilstond, zijn benen kwam soms schijnbaar los van zijn lichaam om hun eigen ding te doen. Maar dat kan ook aan zijn roze broek gelegen hebben.

De backing vocals werden tijdens dit concert verzorgd door twee heerlijke Afrikaanse Madammen, zoals alleen Afrikaanse Madammen dat kunnen. Zij waren er ook verantwoordelijk voor dat Zita Swoon het publiek meekreeg. Misschien niet helemaal tot in Afrika, maar tot stevig halfweg.