Je kan niet zeggen, het dendert niet, als mensen vragen hoe het is. Doorgaans lopen mensen door voor je antwoord hebt kunnen geven. Niemand luistert als je faalangst hebt, zeker niet als je daar de resultaten niet naar hebt. Dat je thuis mist, dat interesseert geen hond op erasmus, want ook een hond mist zijn baas wel eens, maar wil dat vooral niet laten blijken, om redenen die ik niet snap. Of je zou kunnen zeggen dat je ouders net gescheiden zijn, maar dan begint de halve wereld met zijn tenen te wriemelen en daar word je zelf weer ongemakkelijk van. Zwijgen lijkt dan vaak het minste kwaad, of zeggen dat alles in orde is. En daarbij op je lip bijten, onzichtbaar in je mondhoek.

't Is nochtans duidelijk dat er soms weleens iets scheef zit. Dat moet iedereen die een krant leest al gemerkt hebben. Zelfs op het VTM-nieuws zijn ze er al achter.

Ik ben een mens met ongeloofelijk veel gebreken. Ik weet niet wanneer ik moet zwijgen en ik heb geen greintje tact, maar als ik aan iemand vraag hoe het is, dan ben ik tenminste altijd beleefd genoeg om te luisteren. Ik heb vriendinnen gehad die verhalen vertelden over anorexia en overgeven en laxeermiddelen waar ik zelf misselijk van werd, maar ik heb tenminste altijd de decency te doen alsof het mij interesseert.