En toen bleek dat de hele rakwitent gemaakt was van snoep en kauwgom, en dat er teveel gaten in zaten om de Belgische zomer buiten te houden, en dat modder in den donker zo mogelijk nog modderiger wordt, zeker als je teenslippers aanhebt. En dat modder van tien dagen zich er zomaar niet laat afwassen.

Toen hadden ook we het klassieke probleem om grondwater buiten te houden en de droogte binnen, en degene die op het idee kwam het tentzeil zo strak te spannen dat het nergens meer de grond zou raken kwam pas belachelijk laat tot de constatatie dat dat vermoedelijk het slechtste idee aller tijden was. Maar ze heeft het geweten ook, de rest van het kamp.

En lang opblijven is niet langer de drijfveer van de oudste groep, en laat de ene avond dat er een aspi in het leidingskot zat ook die avond zijn dat er Poolse wodka gedronken werd, en dat iemand, overigens dezelfde persoon die het tentzeil wou spannen, toen zo vreselijk in de wind was dat ik voor ik het wist haar aan het rechthouden was tijdens de bosplasdaad, en dat zo’n dingen een band voor het leven scheppen, vermoedelijk. Of laat ik liever zeggen hopelijk, zo’n dingen doe ik niet voor niets.

En als je medicatie niet mag combineren met Poolse wodka, dan doe je dat ook beter niet, een mens leert alle dagen bij.

En de Colruyt van Wetteren is de beste Colruyt die je maar kan vinden, maar dat kwam natuurlijk ook omdat wij erin aan het rondlopen waren, elke dag opnieuw en opnieuw en opnieuw. Maar toch, vriendelijk personeel en veel proeven, hoewel daar een hele lepe theorie achter zat, wij gevulde eierkoeken gekocht en ongeveer zeventig van de tachtig kinderen die dat niet lustten, die mannen hebben dat goed gezien.

En frituur Dany’s Friethoek aan het station van Wetteren zal ons ook niet licht vergeten, vooral omdat ik de tweede keer al vloeiend Wetters dan wel Schelllebels sprak en dus vrij lokaal klonk, dit in tegenstelling tot de eerste keer, toen ik nog volledig accentloos was, zoals het iemand van Leuven betaamt. Ook omdat een mens niet alle dagen een klant over de vloer krijgt voor tachtig kleintjes, en doe maar in de potten als dat gaat. Vree bedankt zeh!

En verder dat het jammer is dat het al voorbij is en dat er veel meer was, bijvoorbeeld iets met een ziekenhuis en ook een kapotte pols waar iemand al het vel nog moest aftrekken en ook dat mijn kat ineens aanbeden werd endaarmee bedoel ik wel degelijk mijn kat en niet iets anders dat ze daar ongetwijfeld van zouden maken, ware het niet dat het kamp voorbij is en dat het hopen en duimen is dat ik volgend jaar weer meekan.

Ik ben eigenlijk een wrak, voor de rest. Ik leef de komende dagen nog van herinnering en help, ik moet maandag beginnen bosmaaien tussen een tiental bloedgeile arbeiders. Quelle idee ook.