Ik ben op chirokamp. Tien beste dagen van het jaar. Of ze duren toch het langst en ze zijn nogal geconcentreerd. Vergelijk het met een tomaat en een blikje tomatenconcentraat. Maar omdat ik geen zin heb om mijn lezersschare bestaande uit drie mensen en mijn kat te verwaarlozen: automatisch gedingeste berichten! Zonder regelmaat, ik ben geen freak.


Nog eentje voor ik terugkom zie.

-De kat naast mij weegt acht kilo en staat al maanden op dieet.
-Onze kippen hebben een tunnel gegraven onder hun kiekengaas door. Er is er één die zo dom is dat ze niet altijd kan ontsnappen en die laat ik dan maar altijd vrij, ze is dom, ons Daisy, maar ze heeft een groot bakkes. En er was een kip op het kippenhok in slaap gevallen.
-Ik moet nog altijd Humo's bijlezen. En als ik het goed begrepen heb, dan stopt (RV) ermee? Dat vind ik een groot verlies voor (ik weet niet voor wat, de Nederlandstalige pers, vermoedelijk).
-Ik ben vandaag al drie keer beginnen wenen. Maar geen enkele keer voor een echte emotie. Cold feet als Rachel doodgaat is vreselijk goed om naar te kijken, bijvoorbeeld.
-Rescue 911 is de beste propaganda voor the American Dream-toestanden die ik ooit gezien heb.
-Ik typ dit bericht op een donderdag de negentiende, al is het officieel al vrijdag. De morgen van vandaag is op die andere vandaag al niet meer te benoemen met een woord. Woordenschat is iets raars, als kind dacht ik dat vandaag de naam van de dag was.