De secretaresse had nog een e-mail gestuurd om te zeggen dat dit jaar de proclamatie op tijd ging beginnen, om drie uur in dit en dat lokaal, en uiteindelijk zijn ze begonnen tegen vijf uur in een lokaal drie verdiepingen hoger, de KUL is toch een gesmeerd apparaat hoor. De mens zei goeienavond en hij werd ontvangen als een stand-up comedian, alleen dat hij er zelf niks grappig aan vond.

En onderweg naar huis liep er een loper voor mij en toen dacht ik, die moet ik inhalen, en als ik zoiets denk, dan moet dat ook echt, en ik had niet meer veel tijd want ik moest afslaan en diene mens loopt al zevenentachtig jaar dezelfde toer, en hij niet. Dus bijna was ik gevallen op de fiets en had ik mijn arm gebroken en kon ik niet mee op chirokamp, bijna zou ik nooit een lief vinden, bijna zou ik nooit kinderen krijgen en volgend jaar niet afstuderen, het blad niet vinden dat ik nodig heb om te bewijzen dat ik wel degelijk een 17 heb voor Bulgaars en geen 15 zoals op mijn papier staat, bijna was ik in de verre toekomst verbitterd gestorven omdat ik nooit een leuke job had gevonden, en bijna was mijn hoofd eraf gevallen, maar net niet, want toen heb ik, in het kader van mijn eigen geluk, een tandje bijgestoken en die mens net ingehaald, terwijl ik ook al aan het afslaan was.

Phioew. Op het nippertje een ramp vermeden. Alleen dat ik die mens elke keer tegenkom als ik fiets. Dus beter een beetje meer trainen.

Oh, en als ik op 9 juni in BelgiŽ was geweest, dan had ik hem voorzekers ingehaald en dan zou alles er wel anders hebben uitgezien.