Een tijdje geleden blogde ik een stukje over bloggen, en dat ik het soms moeilijk heb met dat medium. Nu heb ik het soms ook gewoon moeilijk met het feit dat de samenleving een grote computer lijkt te worden. Ik ben er eigenlijk altijd vanuit gegaan dat ik niet een van de mensen was die afhankelijk zijn van hun pc. Vandaag ben ik echter op grove manier met het tegendeel geconfronteerd.

Komen we thuis van het boodschappen doen. De deur gaat dicht, maar niet op slot. Dom dom dom, natuurlijk, maar we waren binnen in de keuken en liepen af en toe over en weer naar de living en terug. Nu goed, de boodschappen zijn uitgepakt, en ik wil wat gaan internetten.

Weg computer, voordeur open, de puzzel is snel gemaakt. Een drama zo blijkt, tranen blijven niet uit, ik heb die pc nodig voor mijn studies en bovendien van mijn zuurverdiende spaarcenten zelf gekocht. Ik heb me zelfs betrapt op een neeeeeee!, blijkbaar heb ik tijdens een crisisituatie ook nog enig gevoel voor drama.

Nu goed, de huisbaas vindt het denk ik onze eigen schuld, ik heb zo vaak gezegd de deur altijd meteen op slot te doen, en de politie gaat natuurlijk niet actief op zoek naar een gestolen laptop. Nu ja, wel aangifte gedaan, natuurlijk, en krijg dat maar uitgelegd in het Pools.

Kom ik zo-even op mijn kamer, de crime-scene, merk ik dat ook mijn camera het slachtoffer is geworden van de diefstal. Zucht. Het verlies is minimaal, natuurlijk, papers heb ik op USB en geld is maar geld. Een aantal foto's had ik nog niet geladen of geflickerd. Die worden op dit moment bekeken door een of andere Poolse schorriemorrie.

't Is dus een luxeprobleem, met andere woorden, maar een luxeprobleem blijft natuurlijk een probleem.