Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce
Categorie: Echt gebeurd
Door: Maartje
Met zoveel december buiten is het nooit een goed idee je handschoenen te vergeten, en toch slaag ik er elke keer opnieuw in. Ik denk, een sjaal, 't is koud, maar handschoenen, zo ver komt het boven niet.

Koude vingers, het leer van mijn vest is niets om ze behaaglijk tegen te houden.

Maar op de grote markt is de kerstverlichting aan, een stadhuis in een gloed van komende kerstdagen en warm binnen zitten met een kaarsje aan. Een kerstboom die naar kadootjes glimt. Mijn binnenkant werd warm tot in de topjes van mijn stijfbevroren vingers.
Categorie: Echt gebeurd
Door: Maartje
Ik zag vandaag een dode man. Zijn benen licht gespreid, een ouderwetse jas erover.

't Was niet de eerste keer dat ik een dode zag, maar toen de man die nog het meest mijn overgrootvader genoemd kan worden stierf, was ik een kind en vond ik het jammer dat ik niet naar de tekenschool mocht. Op de begrafenis, mijn eerste, had ik mijn beste kleedje aan en toen ik het lichaam moest gaan groeten keek ik resoluut alleen maar naar de benen. De onderbenen liefst, het gezicht wou ik zoveel mogelijk vermijden.

Vandaag was ik zomaar in de Vanderkelenstraat aan het wandelen. Onwillekeurig keek ik toch, er was weinig ruimte om te passeren met mijn fiets en ik moest even blijven wachten. Weer tuurde ik overtuigd naar zijn benen, dat ene punt waar die man zijn benen licht gespreid lagen trok mijn aandacht onbehouwen naar zich toe, de rest van de wereld, de kerstversiering en feestelijke etalages allemaal ten spijt. Een paar seconden lang was er alleen een broek in bruin velours. Toen kon ik door en ging ik, maar niet snel genoeg dat ik niet zou horen vragen hoe iemand vroeg:

- ademt hij?

En erger nog hoe iemand nee antwoordde, met zijn vingers aan de hals alsof het een medisch drama was en niet de Vanderkelenstraat om twee uur 's middags. Ik zag de ambulance komen en de mug, de paniek in de ogen van een blond meisje met een paardestaart, mijn leeftijd ongeveer.

Heel even wou ik heel hard huilen, en heel even moest ik overgeven, maar toen kwam ik tot mezelf. Ik was stil tijdens de les, maar op het einde was dit stukje af. Schrijven is verwerken, ook zonder pen en zonder echt verdriet.
Categorie: Echt gebeurd
Door: Maartje
Vorige week op de trein zat ik tegenover een maffioso. Ik reisde eerste klas (want niet op mijn kosten), dus ik had het natuurlijk een beetje zelf gezocht. Zwart kostuum en zonnebril, en van die achteruitgestreken vette haren in een beetje een middenlijn. Toen Giorgio telefoon kreeg keek hij bedenkelijk om zich heen en legde na wat enkel Siciliaans geprevel kon zijn snel weer af.

Een tweede achterdochtige blik later zat Giorgio weer verdiept in zijn metro te suffen. Het scheelde niet veel of er zat een gat in zijn krant, maar ik zie niet in waarom de Siciliaanse maffia het op mij gemunt zou hebben. Behalve dat er een keer op reis in ItaliŽ een jongen (Dario) you are very beautiful tegen mij heeft gezegd heb ik de Italianen echt niets misdaan.

18/10: De Znoddebel

Categorie: Echt gebeurd
Door: Maartje
Snipverkouden zat ik op de trein die mij van een hele dag vergaderen met professoren van Gent naar Leuven zou brengen. Ik ben zů verkouden dat mijn rechteroog zomaar begint te tranen zonder dat ik verdriet heb. Integendeel, vergaderen met professoren blijkt boeiend genoeg om mijn kop vol snot te vergeten.

In de trein naar huis heb ik in Gent mijn voeten op de zetel gelegd, de oortjes van mijn associale mp3-device in mijn eigen oren gestoken en mijn ogen toegedaan, met het plan ze pas in Leuven weer open te doen. Na vijf minuten stond er een conducteur naast mij, die simpel voorstelde dat ik beter een krantje onder mijn voeten kon leggen. Je gaat beter niet in de clinch met conducteurs die om tien uur 's avonds nog moeten werken tot Hasselt.

Met de Metro onder mijn voeten heb ik met muziek in mijn oren het tl-licht uit mijn ogen gesloten om pas vlakbij Leuven weer te zien. Ik vind treinen 's avonds laat soms iets heel existentieel hebben, maar dat kan ook aan de muziek en mijn zware ademhaling gelegen hebben.