Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor May 2012

31/05: De vooravond

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik blijf liever uit de buurt van het prefix droom-. Ook in een droomhuis maakt gemorste thee vlekken op de vloer die je later op moet dweilen.

Dat gezegd zijn, als ik dan toch een vloer zou moeten kuisen, dan ware dat liever een visgraatparket, nooit beige tegels met bruine vegen. Er is nog zoiets als graag.

Zo kwam ik pas terug van Australië en vroegen mensen me wat voor job ik zou gaan zoeken. Oh, zei ik dan, en dan beschreef ik in hypothetische bewoordingen de job die op dit moment wel mijn visgraatparket zou kunnen zijn.

Je kan alles wat je ideaal lijkt natuurlijk ook gewoon in de lucht laten hangen. Zo krijg je er nooit op een dag echt genoeg van, kan je er altijd weer naar terug. Een comfortabele parallel die je ooit nog wel eens waar kan maken, als het moet.

Maar goed, door een cascade van onverwachte gebeurtenissen kreeg ik ze te pakken. Ik ben verrast, verfrist zelfs door de manier waarop dat ging, met een ongeziene souplesse na maanden van hoogachtend ondertekenen en vruchteloos hopen op een positief antwoord.

Het is vandaag de laatste van de maand, dus morgen mag ik gaan beginnen.

Zo’n vooravond gaat altijd gepaard met zenuwen, maar die richt ik in dit geval volledig op de negen kilometer die ik morgenvroeg eerst nog hoop te lopen. Sinds ik begin mei een paar dagen vreemd koortsig was, is negen namelijk ook behoorlijk spannend.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Rondom de tuin van mijn ouderlijk huis staat een beukenhaag. Liefst zie ik een beetje chaos rond de orde van dat rechthoekig stukje gras, maar mijn moeder houdt ze graag strakgeschoren – waardoor wat eigenlijk een plant had kunnen zijn, doorheen de jaren een groene muur geworden is.

In de keurig geschoren haag, precies omdat ze zo belachelijk netjes wordt gehouden, vindt mijn moeder om de zoveel tijd een ingedeukt bierblik terug. Een beetje verderop staat een kiosk om de plaatselijke hangjeugd te herbergen en ook daarbuiten troept er soms wat jong volk samen. Een beschuldiging werd dus snel geuit – zij het aanvankelijk enkel binnenskamers.

Het is een bijzonder geschikt onderwerp om aan te snijden met de buurvrouw. Toen onlangs, in deze verrekte lange halve winter, halve lente, het voorjaar toch kortstondig lonkte, stonden beide vrouwen initieel nog in de tuin te werken, maar uiteindelijk vooral te praten op de stoep. Fait divers na fait divers werd aangesneden – het begon allemaal met de promoprijs van houtschors in de plaatselijke hubo, die uitgebaat wordt nota bene door iemand die ooit nog drie huizen verder heeft gewoond. En toen kwam het dus tot die blikjes, die dus door de jongeren in die haag worden verstopt. Welke jongeren, dat hangt atijd wat in de het midden, want je kan toch niet iemand van zoiets beschuldigen, al is het maar op je stoep, als je niet zeker bent. Mijn moeder is en blijft toch redelijk.

Die buurvrouw, die vanuit het grote raam harer woonkamer het juiste zicht heeft op de haag, glimlachte en vertelde hoe het écht met die blikjes in die haag zit. Niet de jeugd steekt ze daar keer op keer, maar de oudste bewoner van onze straat, een man met echt waar een hart van goud, nog net vier tanden en zo’n karretje waarin hij vooraan inderdaad net wat afval kan stockeren.

Het lijkt evident als je afval in je haag heb en hangjongeren in de buurt, om dan, volgens Ockham en zijn scheermes, die losse eindjes aan elkaar te knopen. Een oude man, die perfect ingeburgerd door de straat wandelt met een rollator, wordt daarbij keurig over het hoofd gezien. In de cartoonversie van het leven in deze straat, rolt die man voorbij terwijl mijn moeder nog een blikje plukt.

Ik vind ’t een prachtig ontwricht vooroordeel.