Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor September 2011
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Zo, wij zijn tegenvoeters.

Je moet een stad leren kennen en dat deed ik ook, ik ging op stap door Sydney met een plannetje van maar de halve stad – de hele is te groot – en met mijn Lonely Planet. Die droeg ik onder mijn arm, want ik ben toch duidelijk toerist zo zomers uitgedost, met een rugzak bovendien en een laag zonnecrème. Ik wil geen huidkanker. Australiërs ook niet, maar tot morgen is het hier nog winter en dat nemen ze serieus. Ze dragen wetsuits die speciaal gemaakt zijn voor koud weer en jassen vanaf vier uur – terwijl het afkoelen pas om zeven uur begint, ik heb er gisteren wat op gelet.

Teenslippers! Dat genoegen heeft de Belgische zomer me dit jaar meer dan eens ontnomen. Ik weet nog goed dat het eens wel héél warm was en dat het dan begon te regenen, zo stond meteen het martelarenplein waar ik toen nog woonde onder water. Warm water bovendien en mijn teenslippers dreven weg, kijk, dat lot was het lot dat teenslippers deze zomers moesten verdragen in ons land en hier niet, hier draag ik ze en dan doe ik ze uit want ik het er een klein blaartje van, gelukkig heb ik pleisters mee van het klein gb’ke.

Ter zake. Ik vind eerlijkheid een schone deugd. Online hebben mensen die neiging niet bepaald. Alles is whopping fantastic of great of ook wel gewoon ontzettend leuk, en ik amuseer me wel, zo in mijn eentje Sydney doortrotten, dat ik dan zomaar doe, daar ben ik ongehoord trots op, vooral omdat ik niet verdwaalde of enkel maar een klein beetje in een hele moeilijke wijk, dat was echt mijn fout niet, want ze lag in die ene helft van Sydney waarvan ik geen echt plan had, alleen de Lonely Planet die al wat versleten lijkt (perfect) en dan lag ze ook nog op twee plannetjes, een stukje hier, een stukje daar.

Maar door die oneindige stroom van positieve, onmogelijke allemaal geheel oprechte berichten, voel ik me dwaas omdat ik soms besef dat ik mijn draai nog vinden moet in dit vreemde land – waar al het fruit uit Australië komt, trouwens.

Eerlijk is eerlijk dus, ik mis België wel, maar niet ondraaglijk veel, vooral niet toen ik me de herfst weer ging herinneren die leuk is, ja, maar enkel omdat er ineens een hele rits nieuwe schoenen zijn om te gaan dragen en zolang ik ze niet zelf aantrek lopen die niet weg. Dus al mijn heimwee(n) heb ik onder controle en ik heb ook een plan, volgende week ga ik zoete patatten oogsten in de buurt van Mareeba, dat ligt hoog, het is daar altijd dertig graden, prima, vind ik, want waar ik ga oogsten is ook een poel om in te zwemmen en ook zo’n paal met een koord om wild het water in te zwaaien. Ik stel mij schouders voor die uit de kom schieten, maar hé, ik heb een reisverzekering die me meer gekost heeft dan een maand huur in mijn voormalig flatje, dat mag wel wat renderen. Toch?

Als ik zeven dagen in het ziekenhuis lig mag er iemand me bezoeken.

Ik houd jullie op de hoogte hoor, zo’n toffe peer ben ik dan weer wel.

04/09: Vlekken

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik neem de vlekken op mijn blauwe halfjasje mee.

Het is zo'n jasje dat geen echte jas is en ook geen trui meer, te gesofisticeerd. Op een website waarop sportartikelen worden uitgestald zag ik onlangs een kopje softshells bovenaan, ergens tussen daypacks en wandelschoenen. Wat een daypack is, daarbij kan ik wel wat bedenken, en ook wandelschoenen laten niet veel aan de verbeelding over - of het moest de wandeling zijn die ik binnenkort over vreemde stranden kan maken - maar bij softshells kon ik me alleen gummi schilden voorstellen, waarvoor ik dan weer geen echt nuttige toepassing bedenken kon.

Een softshell blijkt zo'n halfjasje te zijn. Soms is er gewoon niet genoeg moedertaal.

Op mijn blauwe, zachte schild zitten onderaan wat vegen kettingsmeer, van toen die keer het heel druk was op de trein en ik mijn vouwfiets over de hoofden van een aantal nukkige, onbeweeglijke pendelaars moest tillen. Die vlekken gaan er niet meer uit want ik heb ze er ingewassen - had mijn moeder de eerste keer de leiding over die onderneming gehad, dan waren ze verdwenen, want zij is bedreven in inwassen en uitwassen en ik niet - ik was alleen, op veertig graden.

Ik neem ze mee, die vlekken op het jasje dat aan de naden soms wat water doorlaat. Omdat ik zo kan kijken naar beneden en zien wat ik achterlaat. Niet enkel de vrienden die nu ook weer niet zo en masse terugmailen als ik ze vertel dat ik bijna vertrekken zal - enkel de belanrgijke, dat zal je altijd hebben - en de familie die ik niet groter of nog gelukkiger zal kunnen zien worden in dat vreemde land, maar ook de medemens die niet opstaat waardoor er vlekken komen op mijn jas.

Ja, dat van die naden is misschien wel een probleem, maar in mijn verhuis kwam een potje boven dat daar wat aan kan doen. Dat zal je dan altijd hebben, dat je dingen vindt die je niet nodig hebt, maar toch wel kan gebruiken. Voor de zekerheid.