Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor May 2011
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik vind de mooiste paadjes paadjes die er zijn omdat de aarde er tegen wil en dank is gaan verslijten. Zoals waar het fietspad een hoek maakt, maar niemand ooit die hoek nog neemt, omdat er ooit eens n persoon hem afgesneden heeft.

Of in het park waar ik ga lopen, daar is een piste die net een kilometer is en die keurig met zachte loopturf werd bedekt, maar kriskras door elkaar is het gras er weggesleten doordat hele zomers lang lopers het voorgehouwen, beturfde pad verlieten en verzonnen waar ze konden gaan, hier misschien en daar, en waar de meeste lopers terechtkwamen ontstond een lichtbruin, krullend weggetje dat zich het park doorslingert, rond de vijver, dat is niet toevallig, maar dan in bochten die nu geen mens meer zou verzinnen kunnen, maar dat hoeft ook niet, ze zijn er al.

Zon pad is begonnen doordat iemand ooit het echte rechte pad verliep en zomaar zijn zin wilde gaan doen. Het is het mooiste dat een weg kan zijn, een vervlogen stuk verbeelding van een mens die misschien al lang niet meer bestaat.

Zo sijpelt soms ook een droom binnen in mijn hoofd, een binnenwegje op zn meest gezegd in het begin, maar als het een aardig binnenwegje wordt waar het leuker toeven is dan in de rest van mijn gedachten, dan wil ik er wel eens blijven zitten en kijken wat er precies te beleven valt, tot alles wat ermee te maken heeft zich in gaat slijten in de plooien van mijn hersenen.

Dat vind ik een goed lot voor iets dat ooit begon als terloops een bedenking.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik dacht eraan toen ik een collega uitlegde hoe het zat in de Tweede Wereldoorlog, met Polen in het midden en Duitsland en Rusland aan de randen. Hoe hegemonie me vreemd is buiten dat ik het altijd een mooi woord heb gevonden. Ik leerde het met betrekking tot de Romeinen, maar in latere geschiedenislessen (hetzij secundair, hetzij van Rusland, Polen, de Balkan) kwamen er steeds meer hegemonische volkeren bij en ik snapte nooit het waarom. Ik wist het wel, leerde het vanbuiten, vertelde het feilloos na op examens, schreef er papers over, las er boeken over of artikels, maar zelfs toen kon ik nog niet bevatten hoe geluk in een stuk grond vervat zit.

Ik ben alleen hegemonisch in herinneringen. Dat begon toen ik drie jaar werd en een badge kreeg. Daar stond een drie op en die badge bleef als tastbaar aandenken achter in het juwelendoosje van mijn moeder waar ik ze af en toe bekijken ging, zo onthield ik dat ik drie geworden was. Dat was in 1989, toen waren badges hip. Na die derde verjaardag onthield ik allerlei, dat ik als kind mijn handen altijd volkriebelde met vulpenlijnen tijdens saaie lessen, dat ik ballet graag leerde doen net zoals ik olijven leerde lusten, dat ik op het vliegtuig naast een dikke Duitser zag die me hoffelijk de vrije stoel op onze rij aanbood en hoe ik de volgende twaalf uur niet in hels contact met zijn uitpuilend vet doorbracht, maar in de hemelse zaligheid van tw stoelen om mijn lijf comfortabel op te boetseren in een houding die naar liggen neigde.

Maar onbewust zat ik toch altijd te wachten. Op wat, daar valt geen vinger op te leggen, al heeft iedereen daar vast wel een idee van. Op een concept, laat ons zo zeggen, om samen herinneringen mee te maken. Op de oplossing voor een klein mankement waar je nauwelijks iets van merkt, zoals net iets minder druk op de douchestraal of een haar op je handen tijdens de afwas of de trein die met een fout schokje stopt en vervolgens een half uurtje stil staat.

Daar hield ik mee op. Ik wisselde het tij. Ik werd de maan die rond mijn eigen leven draait.

Is het dom dat ik me afvraag of de manen aan de andere kant van de wereld net hetzelfde zijn? Hier vol, daar vol? Of is het andersom? Zoals verbonden vaten, het eerste principe van de fysica dat zo duidelijk uitlegbaar was dat ik het snapte zonder meer.