Ik heb iets tegen Start to Run. Ik weet niet waarom er plots een vrouw nodig is die in je oren zegt wat je moet doen, gewoon omdat er een toestelletje is uitgevonden waarmee je die stem rond kan dragen. Muziek, ja, dat kan ik begrijpen, maar Evy Gruyaert, daar bedank ik voor.

Vroeger konden mensen toch ook zonder haar gaan lopen?

Mijn Start to Run bestond eruit dat ik mijn loopschoenen aantrok, begon te lopen tot ik niet meer kon, op adem kwam, verder liep. Zo vond ik op den duur mijn voordeur terug en weet je wat? Als je nog drie verdiepingen naar boven moet, lukt dat altijd, ook al heb je net gelopen tot je ziel uit je poriŽn kwam druipen.

Als op zo'n moment Evy Gruyaert aan mijn deur zou staan, dan zou ik zeggen: wat heb jij daarmee te maken?

Die eerste keren, een dikke maand geleden, had ik oude loopschoenen en navenante pijn aan heup (rechts) en knie (links) maar honderddertig euro is later is dat leed ook alweer verleden en geleden tijd. De voordeur vind ik steeds gemakkelijker terug, al laat ik ze wel langer wachten - vijftig minuten soms en ook dan geraak ik nog boven en onlangs zei mijn moeder dat ik mooie kuiten had gekregen. Mijn moeder is geen vrouw van gemakkelijke complimenten dus daar kiemt vast een waarheid in.

Ik weet wel waar ik heen loop, naar AustraliŽ. Niet in afstand, maar in tijd - elke vijfenveertig, vijftig minuten draven brengen dichter bij zestien september en de persoon die ik tegen dan geworden ben.

Hť? Ik moet gaan douchen. Soms zeggen ze dat dat het leukste is.