Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor March 2011
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik heb de straten in Leuven vaak verweten dat ze NamibiŽ niet waren. Vroeger, een paar maanden geleden, voor het echt winter was.

De hele herfst trapte ik een beetje doelloos rond. Met mijn fiets, te voet, zittend in de trein, ik bevond mij in ijle lucht waarin ik niets meer wist, alleen mijn minst toekomstige bestemming. De winkel, het station, mijn werk, mijn huis.

Niets is heel weinig.

Toen de winter kwam lag er teveel sneeuw om straten te herkennen. Een land van gigantische ijsbanen strekte zich voor mij uit en ook al ben ik meer dan eens pijnlijk neergekomen, toch zag ik daar charme in en zo vergat ik m'n eigen doelloosheid een tijdje.

Misschien lag het eraan dat ik, tegen dat de sneeuw de stad had vastgezet, een psychologe had gevonden die de lucht rond me wat dikker maakte. Werd toegevoegd aan het lijstje minst toekomstige bestemmingen: de wachtkamer van mijn psychologe, waar mijn fiets net naast de verwarming past.

Op een bepaald moment moest ik mijn nederlaag erkennen. Van alle dingen die verwacht werden van me, kon ik veel aan in m'n eentje, maar alles samen niet. Hoezeer Afrika daar voor iets tussen zit weet ik niet. Misschien had het zo ook wel hierop uitgedraaid, dat ik om de zoveel tijd ga zitten in een fauteuil van blauwe stof en ga vertellen.

Het was een vrijdagavond toen ik iets te veel gedronken had dat ik openhartig vertelde over de tristesse die van mijn leven deze herfst een taaie, slecht verteerbare pap maakte. De man die naar me luisterde zei dat er professionele mensen bestaan die met dat soort problemen kunnen helpen. Hem ben ik niet eeuwig dankbaar want eeuwig is een concept dat me te boven gaat, maar heel lang, dat wel, heel lang zal ik nog aan die ene nacht denken waarop iemand me de oplossing pijnlijk presenteerde.

Pijnlijk, want een nederlaag blijft toch een nederlaag, dacht ik.

Nu denk ik soms: misschien heb ik toen wel gewonnen. De grens tussen een nederlaag en een overwinning is flinterdun. Eťn doelpunt. Een honderdste van een seconde. Een armlengte. Een promille alcohol die een ongelukkige vrouw loslippig maakt tegenover een vreemdeling met ervaring in de sector van verdriet.

Volgens mij werkt het wel, want net fietste ik door een straat waar ik vaak doorfietst en kon ik me de laatste keer niet herinneren dat ik baalde dat die straat in Leuven lag en niet in Afrika.

15/03: Wakker

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Natuurlijk lig ik wel eens wakker.

Er is iets met mijn oren aan de hand waardoor ik telkens mijn hart erin hoor drummen. Sinds ik bij een bedrijf werk dat Reliable Cancer Therapies heet, denk ik bij zulke dingen weleens aan solide tumoren, maar als die in mijn hoofd zitten zijn ze vast inoperabel, wat maakt dat ook de dokter er best geen weet van heeft.

Anders ligt die ook weer wakker.

De vraag of de mensen in AustraliŽ me wel tof zouden vinden schiet wel eens door mijn kloppend hoofd en dat ik erom wakker lig wil eerder zeggen dat ik af en toe bang ben van niet. Iemand zei me onlangs dat het eerder gezond is van zulke dingen wakker te liggen en zij kon het weten. Die nacht lag ik me af te vragen of ik tropische hitte wel zo leuk zou vinden als ik denk en of ik niet dodelijk allergisch ben voor kwallen en misschien kan ik helemaal niet surfen en gaan mijn oren helemaal naar de verdoemnis als ik diepzeeduik en wat doet een mens dan nog in AustraliŽ? Aboriginals kijken? Dat kan ik op wikipedia ook.

Blijkt dat dus allemaal gezond te zijn en vast ook onterecht, waardoor ik wakkerliggen an sich een geruststellen gegeven ben gaan vinden. Hť, denk ik dan, ik lig weer wakker, hoe gezond van me. Zoals de groene thee die ik dagelijk per liter drink sinds ik bij een bedrijf werk dat dingen doet tegen kanker (kanker die ik niet zal krijgen dus), of het halfuur dat ik tegenwoordig drie maal weeks langs de vaart ga draven.

De winter is een baarmoeder die in het begin een gezellige cocon vormt maar op het einde spant tot hij knapt. Dan wordt het lente. Zoals nu, vandaag, en om het helemaal gezond te maken lig ik straks een potje wakker.