Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor January 2011
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het werd januari en even werd het lente. Ik kuiste het huis, zette mijn raam open en ik dacht: goed, dat was de winter. De verwarming gaat af tot volgend jaar oktober en met het forfetaire bedrag dat ik ervoor betaalde kan ik kleren gaan kopen voor de zomer.

Ieder jaar loop ik erin. Drie warme dagen in januari.

Toen zette ik mijn verwarming weer open en dacht ik: hé, ik moet ook nog naar mijn vader bellen. Gewoon. Zoals ik even tevoren had gedacht: ach, die prei in de frigo wordt slecht als ik er niet gauw wat mee doe.

Ik maakte soep, belde mijn vader. Niet noodzakelijk in die volgorde.

Twee dagen later zat ik tegenover hem. Ooit scheidden mijn ouders en zag ik hem een jaar niet. Dat werden er twee en toen drie en toen twintig en toen zat ik tegenoven hem.

Mijn vader bleek een dik mannetje vol zelfmedelijden.

Soms is iets geen openbaring, geen ontgoocheling, geen vreselijke ervaring en niets om het nageslacht bij kaarslicht te vertellen. Soms zijn de dingen wat ze zijn: voor het eerst in twintig jaar tegenover elkaar zitten en cola drinken en koffie en stil zijn omdat er nauwelijks iets te zeggen valt.

Zo liep ik naar huis, fietste naar de colruyt, kocht geen prei maar wel alles voor verse pizza, maakte verse pizza, zette de verwarming net iets hoger, zag mijn adresboekje waarin zijn nummer op me wachtte liggen en werd beslopen door dat vage gevoel iets nog te moeten doen. Een tekst lezen voor Nederlands. Woordjes Russisch leren. Iemand bellen voor een artikel.

Maar de soep was net gemixt, de vader gebeld, de pizza kon dadelijk de oven in.

Vrijdagavond voelde als de avond waarop ik lang uitgesteld huiswerk toch had afgemaakt.

18/01: Nat asfalt

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Er is nat asfalt en nat asfalt.

Soms regent het zo lang in Brussel dat de wegen rivieren worden. Bijvoorbeeld op een aangedampte bus gezeten in de avondspits van zulk een rivier, met al eeuwen het tikketekken van de pinkers van de bus omdat de afslag al eeuwen in zicht is. Een tantaluskwelling in een Belgische januarimaand, zonder zon. Optrekken, vertragen, je trein missen, in een nat gangetje staan.

's Anderendaags is het asfalt nooit droog.

Soms schijnt de zon zo hard op het asfalt van Namibië dat het einde altijd nat lijkt. Een zinsbegoocheling van wie dat niet gewoon is, het eeuwig rechte rijden met telkens dezelfde einder.

Er is nat asfalt en nat asfalt en soms denk ik: van dichtbij ziet het er misschien hetzelfde uit. Maar écht gaan liggen op de stoep en kijken naar de subtiele natte glinstering van de koplampen van Belgische SUV's om nog even terug te denk aan warmere dagen, toen het asfalt vanzelf wel blonk en alleen maar nat léék, zo ver gaat een mens niet tijdens het pendelen.