Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor October 2010
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik doe mijn voordeur dicht als het nog schemert en stap op de trein als het weer schemert en zo zal het de hele winter wel weer gaan, de schemering in, de schemering uit en elke ochtend denken dat ik niet zo zuinig moet zijn en de verwarming wel kan laten opstaan zodat mijn woonkamer warm zal zijn als ik thuiskom en in de keuken de kaas zal gesmolten zijn die mijn moeder is vergeten en die ik telkens vergeet weg te leggen.

Ik heb er ergens vrede mee, voorlopig, met dit land en de roze schemering over het station van Schaarbeek en de zon die opkomt in de bollen van het atomium, de levensgevaarlijke manoeuvres die ik moet maken op het punt waarop mijn handschoenen alweer te warm zijn geworden en de maan die alweer dagen vol lijkt.

Zou zij nooit denken: dit is vol genoeg, en alvast ophouden met dat wassen en een paar dagen rust nemen?

Als ik de maan was, ik zou dat doen, elke derde maand. Een streepje minder zijn dan anders.

Ik ben de maan niet ook al lijkt mijn naam er van ver wat op. Maar ergens in november maakt mijn werk de brug.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Een deel van mijn surfrituelen is dat ik nog even naar deredactie surf voor ik mijn computer afsluit. Als mens is dat een goede reflex maar als pendelaar nog beter, er zal maar een bom ontploffen in Schaarbeek een half uur voor ik daar mijn trein moet halen - dan wil ik dat het liefst geweten hebben.

De jury had een uitspraak over Els Clottemans en ik klapte mijn computer dicht, verder dan een grappige commentaar op de facebookstatus van een vroegere collega ging mijn betrokkenheid niet.

Onderweg naar huis registreerde ik de doos die vorige week de droge, windstille herfst van Schaarbeek nog moedig trotseerde maar nu pappig ligt te wezen drie meter verder op het fietspad, de zeven blikjes gordon die uit een gescheurde plastic zak zijn gerold toen de alcoholicus die ze leegdronk zijn schulden voor even uit de auto keilde. Ik zag dat het karkas dat al onherkenbaar was toen ik begon te fietsen langs dat ene pad nog steeds niet was vergaan, ik reed door het rode licht en wachtte voor het volgende omdat er een politiewagen in de buurt stond.

Ik keek naar de blondine die haar gespleten punten controleerde terwijl ze aanschoof in de file en ik trapte heel hard het steile stukje brug op. Toen kon ik het station al zien en haalde ik de trein die ik eigenlijk had zullen missen. Soms is vertraging een godsgeschenk maar ik twijfelde, de trein was vol en de volgende is altijd leeg, met hele zachte zetels en coupés zoals in de wereld van Harry Potter.

Ik nam hem toch maar, als ik dan toch moet zitten wachten kan ik net goed treinen tegelijkertijd. Zo las ik verder in mijn boek en keek ik naar de pendelaars die om me heen moesten in het halletje, ook toen er na Erps-Kwerps plaats zat was in de wagon bleef ik er zitten nadenken over mijn avondeten.

Ik kwam thuis en de jury had nog steeds een uitspraak klaar.

Ik vraag me vooral af wanneer de lelijke blondine met de gespleten punten naar de kapper zal gaan en of ze dan vroeger moet vertrekken om de spits voor te zijn.

18/10: Kat

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Onze kat komt uit Wallonië.

Onze kat komt uit Wallonië en tot gisteren vroeg ik me nog geen moment af of hij mijn Nederlandse gewauwel überhaupt verstaat. Is hij zijn moedertaal vergeten sinds hij bij zijn moederkat werd weggeplukt, samen met de smaak van moedermelk en de geur van de doos waarin hij werd geboren en zijn eerste wankele stappen zette? Of denkt hij nog steeds in het Frans dat ik moet zwijgen?

Mist onze kat Wallonië?

Ligt hij daarom graag op de geruite deken die misschien niet Waals in se, maar toch Waalser is dan de andere deken in de zetel?

Onze kat komt uit Wallonië. Binnenkort is hij misschien een buitenlandse raskat. De Waalse korthaar. Heeft de neiging tot overgewicht en nietsdoenerij.

Moet ik Bart De Wever heten of één van die een op drie zijn die hem een toffe peer vinden, een gezellig man met zoveel kinnen, dan zou ik dat stereotiep vinden.

Maar ik ken onze andere kat, die in Vlaanderen werd geboren en minstens evenveel kinnen heeft als de verduidelijker zelf.

Soms denk ik, als ik rond mij kijk in de trein: het zijn allemaal dikke katten op een deken in de zetel. Of ze willen dat. Daarom bellen ze vast naar huis dat ze eraan komen en klagen ze tegen hun collega's en doen ze er alles aan om de treinrit te vergeten, tot breien toe. Ze willen naar huis op hun deken gaan spinnen.

Het is niet waar, maar soms denk ik het wel. En ik vraag me nooit af welke taal de mensen spreken voor ik hen tot zulke dwazen heb veroordeeld in mijn hoofd.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Onderweg naar mijn werk staan er twee containers met daarop securité d'abords. Ik vind dat een grappige letterlijke vertaling van safety first en telkens ik er passeer moet ik denken aan die toets Frans in het vijfde leerjaar toen ik vergeten was hoe ik precies aujourd'hui weer moest schrijven en ik een beetje verder op de toets het antwoord vond in een zinnetje dat er al stond.

Triomf toen ik tien was.

Maar goed, die containers hebben een punt want onderweg naar mijn werk duurt wel acht kilometer fietsen, of zeven of zesenhalf, omdat het nog geen acht uur is als ik begin te trappen vind ik dat ik daarin toch een beetje mag overdrijven, ook al is het eigenlijk vijf na acht, maar goed.

Het is vroeg, het is ver, het is gevaarlijk rijden. Elke dag denk ik een keer of drie dat ik zal vallen of zal sterven of onder een auto zal glijden, allemaal dingen die toch niet helemaal verkieslijk zijn.

Toen ik mijn voorste plooifietswiel stuk reed op een stukje Brussel kwam ik bij een fietsenmaker voor een rek helmen te staan, twijfelend of ik die investering zou maken en of ik daar geen spijt van krijgen zou en of het wel staat, zo'n helm.

Als puber droeg ik een helm en ik heb daar waarlijks van afgezien, want ik was sowieso al niet de hipste van de klas en ook niet de luidste of de grappigste, de meest grijze, dat nu ook weer niet maar ik hing ergens in elk midden en ik droeg een fietshelm, dat maakte het allemaal nog net iets erger. Vooral omdat ik niet begreep waarom mijn moeder, die toch hetzelfde verkeer trotseerde elke dag, geen helm moest dragen, alsof ik het niet erg zou vinden dat zij zou verongelukken in een ongeluk dat ik gemakkelijk had kunnen overleven.

Ik vond dat ergens hypocriet, maar iemand zei me dat ik dat als volwassene vast niet meer zou vinden.

Sinds vanochtend draag ik een helm op mijn woon-werktraject en ligt hij op mijn schoot terwijl ik trein.

Ik ben opgelucht dat de volwassene die ik ben de puber die ik was niet helemaal ontgoocheld heeft.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Soms ben ik bang dat dit volwassen leven inhoudt dat er altijd meer van me zal wegglijden en dat ik dat zal missen.

Dat ik daardoor die ene vakantie in Zwitserland nog mis toen ik wandelen nochtans ook al stom vond en de grote vakantie bijna gedaan was en ik die alvast was gaan missen.

En dat het daardoor is dat ik vorige donderdag mis en maandagavond toen ik zo moe was en gisteren toen ik nochtans een slechts twijfelachtige Luigi neerzette en ook vanochtend toen ik dit stukje bedacht terwijl ik de heuvels van Brussel trotseerde.

Dat ik daardoor alles mis, altijd, ook al leek het toen niet zo leuk en was het dat vast niet. De wachtkamer van mijn intussen dode huisarts. Het bruine truitje met de kap en de ribbels. Die keer dat ik ruzie had met mijn buurmeisje en mijn broers me bijstonden. De gang van het eerste middelbaar waar je niet mocht lopen maar enkel stappen, en die keer dat ik mijn boek van Latijn toch niet vergeten bleek na de les maar toch nog een nota kreeg in mijn agenda - ik mis het eerste onrecht dat me ooit is aangedaan.

Die keer deze zomer toen ik een keelontsteking had en een hele dag in bed lag. Die keer dat ik 's nachts door cinemazalen dwaalde. Afrika. Polen.

Er komen toch steeds nieuwe dagen waarnaar ik melancholisch kan terugdenken? Die dag toen ik honderdvijftig kilometer per uur reed tussen Keetmanshoop en Ariamsvlei. Die avond toen ik onverwacht lang op café zat en er twee mannen met me flirtten. Gisteren toen mijn trein coupés had en ik aan Harry Potter moest denken en glimlachte ook al was ik daar te moe voor. Vanochtend toen mijn trein coupés had, weer, en ik moest denken aan gisteren toen ik moest denken aan Harry Potter en moest glimlachen.

Het is net zand, toch? Of ligt dat dan aan mij?

Ik kocht een pyjamabroek van Calvin Klein vandaag en een truitje daarbij om mooi te zijn als ik ga slapen. Daar kijk ik dan misschien weer wel naar uit, dat ik die pyjamabroek vanavond aan zal trekken en gezelligheid zal voelen, dat mijn leven eventjes een pagina zal worden uit Weekend Knack of de nieuwe catalogus van Ikea. Maar ik weet nu al dat ik de verwachting nog het meest van al zal missen, alle schemerlampjes en wollen sokken helemaal ten spijt.