Ik heb mijn nagels roodgelakt en mijn haar uitgekamd, de eelt van mijn voeten gehaald en gedacht: het wordt tijd dat ze in de kelder de verwarming op gaan zetten zodat ik ook nog eens warm heb.

Ik ben terug maar niet echt. Voorlopig gaat BelgiŽ aan me voorbij, alsof iedereen uitgetekende levens heeft en ze het mijne zijn vergeten.

Soms, denk ik. Soms niet, soms ben ik tevreden, gelukkig haast.

Maar toch, ik wil graag iemand zijn hier en niet enkel in landen die zo ver liggen dat ik moet sparen alleen maar om er te geraken.