Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor August 2010
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Dus, NamibiŽ zoog zich aan me vast, als een soort bloedzuiger die ik niet had zien aankomen omdat ik voor echt ongedierte op mijn hoede was.

Wat moest ik daar plots mee? Ik wilde gewoon terugkomen en de draad weer oppikken en een leuke vakantie gehad hebben, zo eentje waarover je jaren later nog kan spreken. In plaats daarvan zat ik de hele tijd naar die draad te turen en vroeg ik me af hoe dat ook weer moest. Wist ik veel. Ik sprak erover met wat vriendinnen en zij zeiden me allemaal nuttige dingen, maar als ik dan thuiskwam lag die draad daar nog, onopgepikt, in plaats daarvan had ik in mijn handen de kaart van NamibiŽ, een schelp uit NamibiŽ, een reisgids, een bankbiljet, mijn paspoort met daarin de stempels van toen ik NamibiŽ binnenreed.

NamibiŽ is ver. Achtduizend kilometer. En ťťn meter zevenenzestig meer als ik uitgestrekt lig in mijn bed. Ga ik op mijn terras staan dan wordt het weer wat erger, kijk ik door het raam naar buiten dan ben ik ietsje dichterbij.

Het scheelt allemaal zo weinig, achtduizend kilometer is achtduizend kilometer. Zelfs als ik in de Ardennen ga staan en maar tot aan de grens van Angola meet, dan nog is NamibiŽ ontiegelijk ver.

Ik maakte daar ooit een grapje over. Hij zei: whatís the name. Dat is dingskes in het Engels. Ik zei dat ik zijn gedachten niet kon lezen als er achtduizend kilometer tussen zat. (Ik zat toen van west naar oost dus die honderdzevenenzestig centimeters waren geen issue.) Daar moest hij luid om lachen en toen wist ik het bijna zeker, ik moest toch terug naar NamibiŽ.

Ik zou de rest van de zomer en de nakende herfst en alle halflucide dromen over een terugkeer niet goed verdragen als het dromen zouden blijven. Aan enkel de utopie van mijn verbeelding heb ik niet genoeg.

Het duurde nog ettelijke etmalen eer ik een ticket had gekocht. Voor ik op confirm klikte keek ik naar mijn kredietkaart en draaide ik ze om en om en om en wreef ik talloze keren over het reliŽf van de lettertjes en vroeg ik me af of het wel ťcht een goed idee was. Ik wist het niet maar dat wil ook zeggen dat ik niet wel wist van niet en daarom klikte ik op confirm op de site van lufthansa.

Nu ik dan toch geboren ben wil ik liever zo leven dan anders.

Ik kijk uit naar de herfst. Het is dan lente in NamibiŽ.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het begon met de meneer van de Zuid-Afrikaanse winkel om mijn hoek. Ik had net een ticket gekocht naar zijn thuisland toen ik groene briefjes ging binnendoen bij de socialistische mutualiteit, toevallig tegenover de Zuid-Afrikaanse winkel om mijn hoek die ik pas opmerkte toen ik een ticket naar dat thuisland had gekocht.

Ik ging binnen, kocht pro forma een creme soda die ik niet lekker vond en maakte een praatje. Ik vond het jammer dat de man Engels met me sprak en geen Afrikaans maar dat maakte wel dat ik hem keurig verstond toen hij zei Ė en wat nu komt is heel belangrijk Ė Go To Namibia.

Naar het schijnt is het daar veiliger dus liet ik een ballonnetje op bij mijn reisgenoten die ook NamibiŽ wel eens wilden zien. Het vervolg laat zich raden, de hele reis herhaalde ik zijn Go To Namibia als een mantra, met elke keer werd zijn accent vetter en vetter tot het een IndiŽr geworden leek die me die reistip had ingefluisterd.

De mantra noch NamibiŽ lieten me los, ook niet toen ik over Zwitserland naar BelgiŽ was gevlogen en me hier krampachtig vastklampte aan het zomerritme dat me ondertussen zo bekend is.

Misschien lag het eraan dat ik zonder opdrachtgever viel en dus tussen mijn eigen dingen door wat meer tijd had om weg te dromen.

Misschien helpt het ook dat het in de zomer dan wel winter is in NamibiŽ, maar dat het daar ook ís winters beter zomert dan in de beste zomer die deze kant van de evenaar ooit heeft gehad.

Maar niet alleen daardoor lag ik nachtenlang wakker in juli, met mijn ene been onder en mijn andere been boven de klamme dekens. Toen waren de Belgische nachten nog zo warm als de Namibische middagen en als ik dan toch in slaap viel, droomde ik wel telkens dat ik in NamibiŽ was, gruwelijk genoeg net zo lucide dat ik zelfs in dat fictieve Afrikaanse land wist dat ik in mijn bed lag, tussen lakens die klam waren van helaas enkel Belgische hitte.

Ik keek op tegen de huizenhoge herfst die voor ons stond wanneer ik nog langer terug zou zijn vanuit NamibiŽ. Het werd een langvergeten land, een soort van Eden dat ik zelf verzonnen moest hebben, op achtduizend kilometer van mijn hoofdkussen en achtduizend kilometer en ťťn meter zevenenzestig van mijn tenen.

19/08: Drie op drie

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Eerst moest ik een herhalingsinenting laten zetten tegen hepatitis A en B. In Afrika kom je dat blijkbaar al eens tegen, al dan niet terwijl je een band vervangt.

Goed, voor de rest van mijn leven kan ik geen hepatitis meer krijgen, of het moest C zijn, dat kan dan weer wel.

Toen kreeg ik dus een keelontsteking. Ik ben niet aan huisartsen, dus stelde ik mijn bezoek aanvankelijk uit, ik vind het ook een beetje onnozel om twee keer in twee weken naar een huisarts te gaan, eigenlijk. Maar goed, de rede overwon en ik meldde mij aan, zei A en kreeg amoxicilline, een gedegen medicijn tegen keelonstekingen, of toch vanaf de vierde dag.

Fors ontstoken, zei mijn huisarts nog. Die fors stelde me gerust want dat wilde toch zeggen dat ik me slecht mocht voelen en niet zomaar hypochondrisch aan het doen was zonder dat ik het wist.

Toen bleek ik allergisch aan penicilline. Dat uitte zich in een uitslag die overal zit, ook achter mijn oren en op mijn voetzolen, waar het niet gemakkelijk krabben is. Ik wist toen nog niet dat ik allergisch was voor penicilline want ik ben nooit ziek, los van die amoxicilline had ik nog nooit anitibiotica gekregen. Dus ik dacht: misschien heb ik voor mijn herhalingsinenting wel een hepatitis-achtige opgelopen die zich eerst manifesteert als een onschuldige keelonsteking en een vervelende, maar ongevaarlijke uitslag om dan mijn brein van binnenuit te laten rotten tot ik een hersenloos mens geworden ben die stemt voor de mooiste en eet wat ze kent van de reclames en op zaterdag naar discotheken gaan.

Afrika kan vieze dingen met je doen dus zat ik voor de derde keer in drie weken in de wachtkamer van mijn huisarts. Ik heb een sympathieke huisarts en in zijn wachtkamer stond die keer muziek van The Lion King op, dus ik zat er niet echt mee.

Ik kreeg nieuwe pilletjes waar ik hopelijk niet allergisch aan ben en daarmee is het leed alweer geleden.

En proberen niet te krabben, zei hij nog. Wat me toch aardig lukt, meestal, behalve als het jeukt.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Voor ik journalist was wilde ik heel graag journalist zijn. In voorbereid daarop kocht ik een moleskine telefoonboekje, zo eentje met plastic labeltjes op de letters. Ik verzamelde er nummer na nummer in, toen ik journalist geworden was, van mensen die iets te betekenen hebben over mensen die iets te betekenen hadden tot mensen die niets betekenen, nu niet en vroeger niet en straks vast ook niet.

Herr Seele was mijn laatste aanwinst bij de S.

Toen had ik plots het telefoonnummer van mijn vader.

Ik heb meer van hem dan dat, zijn lichte neiging tot sturm-und-drang of een paar trekken in mijn gezicht. Misschien ook de vorm van mijn duimnagels of het scheve teentje dat mijn skelet ervan zal weerhouden aan een koordje te gaan hangen en zijn dagen na mijn dood te slijten in een klaslokaal. Maar dat weet ik dus niet, want de laatste keer dat ik mijn vader zag, was ik drie jaar een een paar maanden, te jong om mij nu nog de vorm van zijn duimnagels voor de geest te halen en die dan te vergelijken met die van mij.

Ik heb daar nooit last van gehad. Op een formulier van het medisch onderzoek in het eerste, tweede leerjaar dat ik onlangs nog eens onder ogen kreeg, wordt vermeld dat ik veel boze dromen had. Met een pijltje maakt de schoolverpleegster gewag van echtscheidingsproblematiek, maar volgens mij was ik gewoon een kind met veel verbeelding. Dat kan ten goede of ten kwade keren.

Toch begon ik een tijdje geleden naar hem te zoeken. Net toen ik het weer bijna was gaan vergeten kreeg ik via via zijn telefoonnummer vast. Ik had op dat moment enkel een doosje amoxicilline bij de hand, tegen de keelonsteking die me hartje zomer onderuit kreeg. Daar schreef ik het op. Ironisch, als je bedenkt dat mijn vader huisarts was.

Mijn antibioticakuur loopt morgen af. Het doosje en zijn nummer zullen tussen een pizzadoos, zeven oude kranten en de bijsluiter van mijn dafalgan codeÔne in een andere doos belanden in een container van Stad Leuven. Het telefoonnummer in mijn gsm klasseren onder papa, vader of kortweg zijn voornaam is me te intiem. Zo kwam hij tussen de bekende vlamingen en politici terecht, wachtend op de tijd dat ik hem zal bellen.

Voorlopig kan ik als excuus aanhalen dat mijn stem nog wat vervormd is door de lichte zwelling die op mijn huig is achtergebleven.

14/08: BelgiŽ

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Vroeger was elke zomer oneindig gigantisch, elke avond rook naar natte klinkers omdat we in en uit het zwembad klommen op de hete lange dagen. Het gras was daar maandenlang permanent zompig en een beetje verder onder de schommel was het de tweede dag van de vakantie al verdwenen, daar werd het zo'n zanderige plek waar de druppels van ons bakpak droog opvielen.

Wat overbleef waren badpaklijnen die in mijn schouders stonden. Ik heb nooit geweten wanneer precies die dan verdwenen.

Ik was al melancholisch toen ik negen was en besefte dat de vakantie half was en alleen maar terug wilde naar een juli om die opnieuw en opnieuw en opnieuw te beleven, het beste stuk van de zomer, met het meeste nog in het verschiet.

Deze zomer is dan weer heel erg Belgisch, een mooi begin met daarna dagen waarop het weer vooral slabakt, zoals de formatie eigenlijk of de economie of het niveau van de reacties op krantensites. Vroeger waren er geen krantensites. Misschien waren daarom de zomers mooier.

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
De voorbije dagen werd ik er plots een paar keer op gewezen, hoe lang ik al bezig ben in De hond die naar de sterren rende.

Het is een heel mooi boek en een aanrader voor iedereen die kan genieten van een heel mooi boek, kinderboek, maar ik heb het ondertussen al een tijdje uit. Ik kan me voorstellen dat ik sinds september 2008 al honderd andere boeken heb gelezen.

Vanavond begin ik in Into Thin Air. Volgens mijn blijf ik daarvoor thuis, zelfs, op vrijdagavond, wikkel ik me in een laken om de hitte te doorstaan die zo standvastig in mijn flat hangt en nestel ik me in de zetel met mijn voeten in een sopje. Zoiets.

Alleen, de hond die naar de sterren rende staat al zo lang een beetje vergeten waar hij staat, dat ik niet anders kan dan hem te laten staan. Misschien zoals asielzoekers die mogen blijven omdat hun kinderen al helemaal ingeburgerd zijn.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
In het vijfde of zesde middelbaar kregen wij les in dingen opzoeken op het internet.

Zouden die lessen nu nog gegeven worden?

In groepjes van twee moesten we trefwoorden opzoeken op het net. Mijn partner en ik kregen een of andere Rode Khmer-gerelateerde dictator voorgeschoteld en vonden daar weinig info over, behalve een nog onbestaande wikipedia-pagina.

Mijn eerste keer op Wikipedia. Mijn partner en ik schreven een tekst waarin we de wenkbrauwen van de dictator bezongen. Later die namiddag wandelde ik met Leen naar de fietsenstalling en vertelde ik van die vreemde site die we gevonden had. Zij had hetzelfde gedaan, want, 'dat is toch een heel stom concept?' Ik ging akkoord.

Ondertussen gaat er geen week voorbij zonder dat ik minstens een uur in wikipedialand vertoef. Wikipedia is mijn lievelingsdrug en eigenlijk ook de enige waar ik me aan waag.

Wisten jullie dat de Belgische vlag ongewone dimensies heeft? (13:15)

Of dat kamperen een buitenactiviteit is waarvoor speciale plaatsen bestaan? (Campings)

Dat haldol door een Belg is uitgevonden? (Janssen)

Dat Scott Grimes gescheiden is?

Dat Afrikaans in 1925 as 'n amptelike taal erken is?


Kennis is macht. Ooit zal ik zoveel wikipedia gelezen hebben dat ik zonder problemen de dictator zal kunnen worden wiens wenkbrauwen door achteloze schoolkinderen bezongen worden.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik ging naar NamibiŽ.

Eigenlijk ging ik naar Zuid-Afrika en had ik al snel in de gaten dat het WK aldaar roet in mijn krappe budget kwam strooien. Dus van Zuid-Afrika reed ik naar NamibiŽ. Dat deed ik niet alleen, maar mijn medepassagiers hebben geen echte rol in dit verhaal dus hoeven ze ook niet vernoemd te worden, eerlijk is eerlijk en anoniemiteit is bovendien voor veel mensen verkieslijk.

In NamibiŽ gaan de wegen meestal rechtdoor. Soms was er een heuveltje waarop ik mijn hals kon uitstrekken, reikend naar een eventuele bocht in het verschiet, maar vaker wel dan niet was er voor mij enkel een stuk rechte weg van spiegelglad asfalt.

(Als de zon daar net schuin genoeg op schijnt ontstaan er mirages, gigantische plassen water die vliegensvlug verdampen nog voor je er lekker met de wagen kan doorzoeven.)

Er zijn natuurlijk ook wegen van alleen maar zand en stenen en gruis. Een gravelroad heet dat maar met Roland Garros hebben die niets te maken, Serena en Venus zouden er al tijdens hun eerste opslag hun voeten op verstuiken.

Wij reden er gewoon twee banden op kapot. Wat ook niet zo erg is, het is een verhaal dat zich gemakkelijk laat vertellen als mensen reisverhalen willen horen. En toen! Gaat dat dan. Stonden wij daar in de woestijn! Zonder tweede reserveband! En de dichtsbijzijnde stad was ver!

Onnodig te vertellen dat alles goedkwam, zelfs toen ik die twee nieuwe banden inzegende door er te snel mee te rijden en prompt een boete kreeg van twee Namibische politiemijnheren.

Ach, NamibiŽ. Het lijkt allemaal alweer zo lang geleden.

NamibiŽ sloeg een lek in mijn hart. Er sijpelt water uit of bloed of plasma, ik weet het niet, ik heb mijn ribbenkast nog niet opengebroken om eens te kijken wat het is dat ik daar al de hele tijd voel. Misschien is het een gigantisch gat eerder dan een lek en komt er gewoon tocht door telkens ik inadem.