Op de zolder staan dozen vol boeken die ik onlangs één voor één bekeken heb. Ik zit krap bij kas dus hou ik me ver van boekenwinkels. Ik gebruik de zolder als bibliotheek en krijg geen boete als ik de boeken nooit meer terugbreng. Economisch, ecologisch. Win-win.

In een boek van Georges Siménon staat geschreven:

Pour ne pas être seul ce soir.

Mijn vader, voor mijn moeder.

Ik ken de context niet. Ik wil ze ook niet kennen. Ik weet niet wat ik het mooist vind aan die zin.

Dat accent cinconflexe dat hij zo zwierig heeft getekend. De fout die hij maakte, dat hij seul schreef en niet seule. Dat hij in een Frans boek een Franse opdracht schreef.

Het meest ontnuchterende dat ik in mijn leven al ben tegengekomen is niet de oorlog in Irak, het zijn geen pelikanen vol olie, het is niet Bart De Wever die met een Vlaamse Vlag staat te zwaaien.

Het is:

Pour ne pas être seul ce soir.

En dat desondanks mijn ouders zijn gescheiden.

(Lang geleden. Ik ben daar niet echt droevig van.)