Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor March 2010
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik wl niet ecologisch zijn. Ik wil liefst elke dag in bad en overal met de auto heen en alle dagen liters cola drinken, en broodjes eten met americain en s ochtends koffiekoeken die niet biologisch zijn. En ik wil nooit, nooit koude tenen. Zo ga ik voortdurend in discussie met moeder aarde. Alsof ik haar puberdochter ben die een piercing wil in haar bovenlip, maar moet settelen voor een tweede gaatje in haar rechteroor.

Dus een beetje kalmer aan doen, ecologisch, is toch eigenlijk vooral compromissen zoeken. Ik verf toch mijn haar met iets waar ammoniak in zit. Die andere dingen zitten in doosjes die me te sjofel zijn om op mijn haar te smeren en er een half uur te laten zitten. Maar s avonds wanneer ik in de zetel zit is er maar n lampje aan. En mijn verwarming staat vaker uit dan aan. Dan trek ik sokken aan. Of ng een paar.

Maar! Onlangs stopte ik met vlees eten. Ik vervang het door avocados en pindas uit verre landen, dus heilig ben ik niet maar mijn moeder aarde heeft ineens een bijna letterlijke hap minder stof om over te gaan zeuren.
En ik mis het niet. Dat vind ik vreemd. Ik mis geen broodjes americain en ik mis ook geen balletjes in tomatensaus. Het enige dat ik af en toe een beetje mis is een stukje lamsvlees van een beestje dat zo jong was dat het nog wankel op zijn poten stond. Dat is erg lekker, maar dan ook weer minstens even gruwelijk.

Al wordt dat lam nu gewoon opgegeten door de klant die in mijn plaats naar de beenhouwer gegaan is.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
De trein maakte een omweg vanochtend door een fout in de wissels van Muizen. Muizen is de woonplaats van mijn broer, het station en zijn tig wissels zijn z'n buren - dus een fout aldaar is me zelden een reden om mij op te winden, iets dat ik als pendelaar sowieso zelden pleeg te doen.

Op zo'n moment is een vertraging een familie-aangelegenheid. Het is bijna een grapje dat de wissels van mijn oudste broer verstoord zijn, er is een nieuw stukje land waardoor mijn treinreis snijdt, meer tijd om de krant te lezen - en dus ook de opiniestukken. Iedereen tevreden, of toch iedereen die Maartje Swillen heet.

Ergens tussen twee katernen van de krant vroeg het meisje tegenover me of deze trein wel zeker stopte waar ze zijn moest, ik stelde haar gerust met de glimlach die ik speciaal voor bange, beginnende treinreizigers reserveer. Ik weet nog hoe het was een lijn te nemen waarvan je niet zeker genoeg was om zomaar gerust te zitten wachten, ik weet ook nog hoe ik me vastkampte aan stations die onderweg voorbijzoeven en de borden die nooit echt leesbaar zijn, en hoe ik in een fractie van seconden zocht naar blauwe wegwijzers met daarop hopelijk de juiste plaatsnamen.

Ik ben nooit ergens verkeerd terechtgekomen, maar het visioen van een vreemd station, een ijskoud perron en uren oponthoud, het was in die tijd nooit ver weg.

Nooit ben ik sympathieker dan wanneer ik mensen geruststel op de trein.

Het was toch niet alleen zonneschijn en rozegeur en bootjes die nooit vergaan vanochtend. Ergens tussen Vilvoorde en Mechelen ligt een vieze, vuile sloot waarin een gans ondersteboven dreef. Het was niet meer dan een flits van dode vogel, maar wel van n die de lente niet gehaald heeft. Nu vriest het lijk vast vast in de laatste loodjes van deze verrekte lange winter.