Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor November 2009
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het leukste aan een pakje opendoen is die ene tel waarop het papier los is en het pakje nog niet zichtbaar. Alle levensvreugde die ik als kind ooit voor de dag legde kwam telkens weer samen in die ene tel, jaar na jaar na jaar. Ergens is dat verloren gegaan, maar een pakje opendoen blijft leuk.

Ooit kreeg ik een groot, lomp pak. Ik was vijf en daarom vertrouw ik mijn herinnering niet als ik denk te weten dat het in de brievenbus stak met een briefje van mijn vader bij. Misschien moet ik vragen aan mijn moeder of het ging zoals ik het nog weet, maar misschien is het leuker samen met mezelf te doen alsof het klopt. Ik werd vijf, kwam thuis van school, keek in de brievenbus, vond een groot lomp pak met een briefje van mijn vader bij, ging naar binnen, peuterde het open met in die ene tel alle vreugde van de wereld - alsof ik tegelijk genezen was van alle ziektes die een mens kan hebben, de lotto won en een bestseller geschreven had.

En tel was n groot lomp pak alles wat ik nodig had. Er zat een babar in van pluche wiens vestje ik kon uitdoen en zelfs zijn slagtanden waren zacht en aaibaar. Ik ben vergeten wat er in de brief stond, dus misschien heb ik die wel cht verzonnen.

Een pluchen babar is het laatste kadootje van mijn vader. Hij zit niet op facebook, dus misschien vergeet hij daarom al zeventien jaar op rij een pakje op te sturen. Het leuke aan 2009 is dat je zo'n dingen daarop kan gaan steken. Als ik niet even naar beneden scrol weet ik vaak ook niet wie ik moet feliciteren.

Zij die niet op facebook zitten hebben dus geen weet meer van verjaardagen en zenden geen babars meer uit. Een jammerlijke evolutie, maar misschien zou het vandaag de dag een plop geworden zijn en plop is toch maar een ontzettend lelijke kabouter, anders dan babar wiens slagtanden zelfs aaibaar waren.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik heb als kind een boek gelezen waarin een arm jongetje in de zoo een gratis pak frieten krijgt met een worst erbij en ook een cola. Dat vond ik toen zo mooi dat ik het zeker zeven, acht keer opnieuw gelezen heb, en telkens begon ik te huilen bij dat gratis pakje frieten in de zoo.

Het gebeurt niet vaak dat ik een krop ik de keel krijg van mijn eigen daden, maar vanmiddag wel.

Ik liep over de meir omdat ik roze accessoires nodig had voor een barbiefeestje straks. Ik ben gelukkig maar geboren in een land waarin zelfs mensen die niet eens zo erg goed hun boterham verdienen altijd wel geld over hebben voor een potje roze nagellak en roze handschoentjes. En waarin er ook voldoende winkels voorhanden zijn om mij en met mij alle anderen in die dwaze behoeften te voorzien.

En ik ben ook geboren in het land van enkele anderen, die een bordje van gekreukt karton maken met daarop ik heb honger en de hele dag op hun knien zitten op zoek naar genoeg kleingeld voor een broodje in te dure sandwichbars.
Misschien is het niet waar wat ze zeggen, moeten ze het allemaal afgeven aan een obscure organisatie die er valse diamanten voor namaakverlovingsringen die mannen kopen die arm zijn zonder dat hun vrouw het weet, waarna die ring stukgaat na een tijdje en daarmee meteen ook hun verloving. Je weet dat niet.

Maar met het licht op het barbiefeest vanavond, en eigenlijk altijd, zie ik hun bedoelingen wat rozer. Dat ze in de vroege voormiddag op de meir zitten impliceert voor mij alvast de afwezigheid van iets beters te doen hebben. Een job of een bijscholingscursus tot dakwerker of masseur aan de vdab - en een halve dag op je knien zitten is niemands hobby. En als zon mensen geld hadden voor eten zaten ze al lang binnen.

Ik geloof die mensen graag of toch voldoende om niet onbewogen te blijven voor hun vuile jas, hun wak kartonnetje en hun klef bekertje vol kopergeld. Meer dan dat kreeg de dakloze man in mijn straat nog niet, dus kwam mijn karma ook nog niet veel verder dan misschien wat mayonaise op zijn broodje.

Vanmiddag kocht ik twee muffins voor een dakloze man op de meir. Ik had nog kleingeld over na de aankoop van een potje roze nagellak en roze handschoentjes, genoeg voor twee muffins en een flesje spa. Ik stond lang te twijfelen over de keuze, voor soep was het nog niet voldoende winter buiten en hij zag er nog vies uit ook.

Lusten dakloze mensen alles? Moet dat? Lust je, als je arm bent, de facto witloofsoep en minestrone? Het zijn alvast niet mijn favorieten en ooit oogst ik wat ik gezaaid hebt, en dan oogst ik liever muffins.

19/11: Ogen

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik moest naar de oogarts. Dat was ook weer acht jaar geleden.

Voor een tandarts poets ik steeds belachelijk lang mijn tanden en toen ik ooit met een voetprobleem naar een dermatoloog moest nam ik een voetbad van waarschijnlijk toch een uur. Misschien zat daar het probleem, maar soit.

Voor een oogarts kende ik de procedure niet. Moest ik mijn ogen ontschminken voor de zekerheid, om alle vastgekoekte mascara weg te krijgen van feestjes waarvan ik te laat thuiskwam om me nog helemaal te ontdoen van alle kleur en 's ochtends te moe was om er deftig aan te denken? Moest ik mijn ogen spoelen met het fysiologisch water dat ik graag op kamp gebruik om de vermoeidheid wat te breken? Mijn wenkbrauwen epileren en mijn wimpers krullen? Ontkrullen?

Zo'n oogarts komt toch ook dicht bij je gezicht, dacht ik. Dus poetste ik mijn tanden zes minuten aan een stuk en floste wat. En toen ik daar voor de spiegel stond besloot ik wat haartjes weg te trekken, niet dat zij daar naar kijkt maar het moest maar eens, natuurlijk. En even later waste ik mijn gezicht twee keer en smeerde ik dagcrme die lekker ruikt. Ik was vast de friste patinte van de oogarts, gisteren.

Is het geloofwaardig een boek te lezen in de wachtkamer van de oogarts? Of denkt zij: zij die dat nog kunnen, kunnen voort - om zich dan te focussen op de halfblinden die na mij een afspraak hadden? Steek ik hen de ogen uit met mijn oranje boek met zwarte letters - wat constrastueel gezien misschien een slechte zaak is? Of doen ze allemaal, voor de schone schijn, alsof ze de focus knack van juni lezen die op de tafel ligt?

Ik nam het mee omdat ik er te graag in lees en daar eigenlijk te weinig tijd voor maak - door de week is er werk en programma's die ik daarvoor moet volgen en dictieles en 's avonds hele mo ogen - meteen de reden voor mijn bezoekje gisteren. En van het weekend hebt u ook al gehoord, veel tijd om te lezen blijft er niet over.

Zo bereidde ik mij op de oogarts voor.

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Vertelde ik al van de klantendienst van Telenet?

Ik nam een interntabbonement met digitale televisie bij. Zoiets heet dan Shake, misschien omdat het hipper klinkt. Omdat ik een bepaald bedrag betaal per maand, krijg ik ook graag een bepaalde dienst terug. Supersnel internet, bijvoorbeeld, zoals mij beloofd werd op - o ironie - hun supertrage site.

Daar zat er een kink in de kabel (de woordspelingen zijn niet van de lucht). Dus na installateur n sommeerde ik een technieker. Zelfs dat ging niet van een leien dakje, want Marije had mijn klantennummer nodig en dat had ik op mijn werk niet bij de hand, waardoor het avond was toen Erwin mij kon helpen, natuurlijk zonder daar mijn klantennummer voor te vragen.

Wl al mijn gegevens, tot ik zei: kerel, hebt gij daar geen dossierke liggen met dat in?

Ja, zei hij, inderdaad, ik heb dat hier.

Ik mij dus maar kwaadmaken op Marije terwijl ik intussen Erwin aan de lijn had. Dat is natuurlijk geen avance, dus liet ik het er maar bij. Ik zat - wachttijden indachtig - een dag langer zonder internet, maar kreeg uiteindelijk toch een technieker op bezoek. Die het probleem dcht op te lossen, maar dat niet deed. Tegen dat ik dat in het snotje had waren hij en zijn knalgele camionette natuurlijk al lang de hoek om.

Ik dus naar de klantendienst gebeld. Het was noch Marije, noch Erwin die keer, maar een derde Callhuman die we Kirsten zullen noemen. Kirsten stelde mij voor even de kabel uit te trekken en weer in te steken. Dat hielp niet. (Natuurlijk niet) Dus kreeg ik Michael aan de lijn die mij hetzelfde voorstelde, en daarna ook nog Ludo met dito ideen in zijn hoofd.

Kabel uittrekken, kabel insteken, internet werken? Bullshit, zei ik, en zo werkt het voor mij niet. Ik wil internet dat werkt zonder dat ik iemand moet aannemen om aan de kabel te staan pulken.

Maar mevrouw, probeerde hij.

Niks van, zei ik, voor mijn part smijt ik hem naar beneden van op mijn derde verdiep en ga ik hem weer halen en werkt hij terug, maar dat is mij teveel gedoe. Ik betaal, jullie leveren terwijl ik op mijn gat zit. Dt is toevallig onze deal omdat ik niets van internet ken.

Ja mevrouw, bent u woensdagmiddag thuis om een technieker te ontvangen?

Ik kan daarvoor zorgen, zei ik, en dan legde ik waardig af.

Tevoren zeg ik altijd tegen zulke mensen: het spijt me als ik me kwaad moet maken. 't Is dat de CEO van Telenet zo onbereikbaar in zijn hokje zit.

Vaak zeggen ze: ja, dat begrijpen wij. (Dat zit in hun opleiding, denk ik."Ik ga geen factuur betalen tot het in orde is." - "Dat begrijpen wij.") (Zij kunnen er niet veel aan doen, dat begrijp ik dan weer.)

Onnodig te zeggen dat het ook de nieuwe technieker niet gelukt is mijn internet te maken. Hij zei: het is een nieuw soort modem. We kennen dat nog niet.

Ik zei: ik ben een proefkonijn?

Hij zei: we moeten dat toch ergens testen.

Ik zei: niet in mijn living. Bouw een proefhuis of zorg ervoor dat de dingen werken voor ge ze gaat installeren bij klanten die betalen voor altijd evensnel internet, zoals beloofd. (En toen ik zag dat hij begon te sputteren:) Wilt u misschien een glaasje water?

Hij zei: ja, maar verliet even later stiekem onverrichterzake mijn appartement.

Toen wilde men mij een derde technieker over de vloer steken en daarmee had ik het gehad. Dus uitzonderlijk kreeg ik het SWAT-team op bezoek, tw ingenieurs met een apple onder de arm, die al mijn problemen zouden oplossen (behalve dan misschien het feit dat ik in mijn keuken maar twee gaspitten heb en dat toch weinig is, vantijd).

Ze waren niet vriendelijk. Het lag eraan dat er nogal veel draadloze netwerken in de buurt van het mijne hangen, en die gaan interfereren met elkaar.

Ik zei: dus iedereen hier heeft daar last van?

Zij zeiden: ja. waarschijnlijk heeft er niemand hier 100 procent van zijn internet.

Ik zei: wat? Dus die mensen worden stuk voor stuk in het zak gezet?

Zij zeiden ja. En ik was te verbouwereerd om nog te antwoorden, maar begon wel te dromen van een stille revolte in mijn straat, met een bestorming van het telenetgebouw, liefst met knalgele pamfletten en kartonnen borden met spreuken in drie talen.

Ze konden wel maken wat er stuk was. En bij het vertrek kreeg ik een kabel in mijn hand geduwd. Voor als mijn modem niet meer werkt.

Ik zei: dus ook al betaal ik voor draadls internet, dan nog mag ik me met een draad behelpen?

Zij zeiden: als het niet werkt h.

Ik zei: als het niet werkt, dan kunt ge terugkomen.

En daarmee was de telenetkous af.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik ging alleen wonen. Niet omdat ik moest, er woonde geen kolonie monsters onder mijn bed en ik woonde ook niet eerst in Doel tot mijn huis plaats moest maken voor een container waarin scholen met verbouwingen ook weleens kleuterklasjes maken. Er komt gewoon een moment waarop de idee van een eigen huis met een eigen sleutel aantrekkelijker is dan huur te moeten betalen aan mijn moeder omdat ik nu eenmaal geld verdien. Niet dat ik daar ooit mee inzat, maar soit.

De kleuren van mijn leven werden feller in mijn eigen appartement. Het is wel wat om niet te moeten zeggen waar ik ben en tot wanneer, en het is stiekem ook heel leuk mijn eigen melk te hebben. En ontbijtgranen te kunnen kiezen rather dan te moeten eten wat er in de dozen thuis zit. Zoiets en ook wel iets met ademruimte en porin die opengaan.

Maar in de loop van het project komt er een zondagochtend waarop ik weet: het volgende woord dat ik zal zeggen is het alweer mndagochtend en dan nog tegen collega's en niet tegen mijn minnaar met wie ik elke maandagochtend afspreek ik het AC Hotel nabij de E314 in Heverlee.

Meestal plan ik dan een uitje naar de bakker en moet ik mijn zielige zelf ongelijk geven, maar helaas enkel om even later alln een pistoleetje te gaan smeren. Dus dat helpt ook niet veel, net zomin als het zwembad dat niet voorziet in oplossingen voor mensen met een te dure vouwfiets.

Zo veranderde er veel. Door de band genomen werd mijn leven leuker, maar ik had er nooit cht rekening mee gehouden dat zo'n beweging toch altijd naar twee kanten gaat. Leuker, ja, maar minder leuk dan blijkbaar ook.

Als ik 's nachts niet verzwolgen word door stomende minnaars, komt het weleens voor dat ik ervan droom de Bond zonder Naam ongelijk te kunnen geven.