Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor June 2009

30/06: Op donderdag

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ze stierven allemaal op donderdag. Ik vond het ook wel triest en zat een tijdje te kijken naar het online nieuws toen ik voor het eerst las Yasmine zomaar zelfmoord pleegde. En toen later op de avond Farah verstek gaf zei ik nog, wat een dag, tegen mijn zuster. En we dachten na over wie er nog kon sterven. Dat het Michael Jackson zou zijn was onverwacht, maar ook daar was ik hooguit verbouwereerd van, met misschien een verhoogd verlangen om Beat It nog eens op te zetten.

Uiteindelijk ben ik jonger dan elk van hen en had ik hun dood sowieso meegemaakt, volgens het ideale scenario. Het is achter de rug, misschien, zoals mijn gestorven grootouders die ik nooit gekend heb. Soms ben ik blij dat ik hen niet ooit nog moet verliezen. (Soms niet.)

Ik moest die avond pas huilen toen ik Greet recht zag staan. Toen dacht ik, laat desnoods de showbizz helemaal verdwijnen als dat maakt dat zij binnen afzienbare tijd naar buiten wandelt om in de zon te zitten. Tot Paris Hilton toe.

Gelukkig draait het leven niet om dat soort ruilen, ik verdien mijn brood met de showbizz en hun kommer.

Maar toch. We moeten allemaal de pijp uit, zingt Kommil Foo vaak op mijn achtergrond, maar Greet nog lange niet.


Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het idee van een revolutie heeft me altijd wel aangesproken. Ook toen ik een dipoma slavistiek in handen had en al lang geleerd had dat er meer kwaad dat goed voorkomt uit n wil tegen de rest. Of zo was het de Russen toch vergaan, en niets in mij doet denken dat ik het beter zou kunnen dan hen.

Maar toen er op school geprotesteerd werd tegen de oorlog in Irak en iedereen besloot te brossen, bleef in binnen in de Duitse les. Waarmee ik misschien mijn tachtig procent verzegelde, al zal die ook wel aan mijn Duits gelegen hebben. Vloeiend fouten maken, daar zit 'm het geheim in, dat is met Pools hetzelfde.

Ik vond het quatsch een beetje te brossen tegen een oorlog als er die zaterdag een grote betoging was. Waar ik wel bij was. Wat was ik een rijpe zestienjarige. Nooit eens een sigaret, nooit een lijntje coke, zelfs geen tienerzwangerschap die de jeugd even mocht doorbreken.

De revolutionair in mij zit goed verborgen, maar ik heb vandaag wel een pamflet gekocht. Het heet Onze Stralende Toekomst en laat ik daar nu eens lekker naef naar uitkijken.

(Het gele boekje is beetje vergeeld omdat het al een tijdje in de winkel stond te wachten.)

Eigenlijk is dit de toekomst, moet je denken. Deze zaterdagavond waartijdens ik een tekst polijst die ik gepubliceerd wil zien, die had ik een jaar geleden niet kunnen dromen. Ook al omdat ik toen nog geloofde in de idee van verplicht plezier op zaterdag - terwijl ik deze donderdag wel lichtjes dronken thuiskwam en dan op vrijdagochtend een soort van zaterdagske deed. Zo gaat dat als freelancer.

Ik ben benieuwd hoe stralend het wordt straks. Al was Josien Laurier misschien wel wat ironisch.

16/06: De kip

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Vertelde ik al van de kip die stierf?

Het verhaal begint ook al een tijdje terug, toen de eerste kip verdween. Opgejaagd door de hond van de buren, opgevreten misschien waarna de sporen van de misdaad vakkundig werden verwijderd - een lijk hebben we nooit gevonden. Misschien leeft ze nog, en dat is net een leuke bron voor een nieuwe verkavelingslegende, in het bosje tussen de straat en de E40 leeft een kip in rambo-stijl, ver weg van de beslotenheid van het hok dat eertijds haar concentratiekamp was en waar ze zo vaak uit ontsnapte.

Het was de enige kip die nog legde en meteen ook de stilste, buiten wat genies heb ik haar nooit geluid weten maken. Dus haar afwezigheid werd vooral in de keuken opgemerkt. In het bosje tussen de straat en de E40 stikt het van de eieren, en zo kan ook de plaatselijke stam als laatste volk op aarde omeletten gaan bakken. Dra ontketent zich een nieuwe beschaving in het Leuvense, met vast een eigen universiteit.

Met dank aan onze kip.

Dat verhaal had een vrolijk kantje. Maar toen we de lievelingskip dood terugvonden ging dat kantje kwijt. Zij heette Daisy en ze schrok zich dood.

Eieren heeft ze zelden voortgebracht, dus de liefde voor haar kwam niet voort uit een culinaire nood, maar wel uit een wederzijdse aantrekking. Zij vond ons vervelend wanneer we buiten mobiel belden en overstemde onze stem - wij vonden haar vervelend als ze uitbrak uit het hok en het terras steevast als sanitaire stop gebruikte. En zij vond ons fantastisch wanneer we graan brachten of de pitjes uit tomaten, en wij haar wanneer ze danste voor het dichtgemaakte hek - omdat het voor n keer waar was dat het gras groener was aan de andere kant.

Zij schrok zich dood door de hond van de buren - of werd misschien wel doodgebeten - en werd begraven naast het hok. Soms is een dier teveel gezinslid om nog gft te kunnen worden. Ik wikkelde haar in een krant en de aarde onder mijn nagels vormde rouwranden die naam waardig.

Zo werd de lijst met doden hier schier eindeloos. De mens, de eekhoorn, de kat, de kip.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Gisteren was ze in Polen.

In een truckershotel waar Poolse mensen ook een trouwfeest kunnen vieren. De was van Quies maakte dat ik weinig merkte van hun variant op Laura Lynn, maar ik viel wel in slaap met de vraag of dt ooit de mooiste dag van je leven kan worden. En als het dan zo was,wat de rest dan nog mocht brengen.

Dansen op Poolse schlagermuziek in een lelijke zaal langs een provinciale weg, bijvoorbeeld, in plaats van langs een snelweg die nog zo nieuw is dat zelfs de tolhuisjes nog blinken. Vers uit de verpakking en weer zes jobs erbij. Als je niet beter kijkt zou je kunnen zeggen dat het Polen voor de wind gaat.

Moeten tolheffers ook tol betalen op weg naar huis? Of slapen ze in een motel waar ze even meefeesten met iemands gelukkigste moment?

Ze zag de lelijkste kerk ter wereld blinken - door de wolken heen. En ze kreeg inzicht in het brein der Poolse kuisvrouw.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Maandag ga ik naar Polen.

Sinds ik ruwweg twee jaar geleden terugkwam dacht ik er elke dag wel even aan. Soms omdat er nog altijd grosze in mijn pennenzak zitten, ook al gebruik ik die sinds tijden al niet meer. Soms omdat ik wodka dronk - bewust soms, maar ook die keer toen er naast een caipirinha op de kaart ook een caipiroshka stond. En elke keer als ik fahita's wilde kopen in de winkel en telkens, automatisch, op zoek ging naar de oranje doos van die Poolse wraps die ik zo vaak vulde met gehakt.

Of als ik gelatine zag of worst voor honden in de makro. Als ik op weg naar huis een Poolse nummerplaat tegenkwam of er me op straat een bekende klank ter ore kwam. En ook die keer toen ik een knalrode t-shirt kocht speciaal om morgen aan te doen. Omdat ik tijdens de vorige verkiezingen eenzaam en verloren als Belgisch eiland nog in Krakau zat. Die dag miste ik het gedeelde kijken naar de verkiezingsdiagrammen.

Het zal n dag na de verkiezingen zijn als ik naar Polen vertrek maandag. Ik verzamelde de 12 zloty en 74 grosze die nog op mijn kamer slingerden en herkende meteen elke munt. Het is het wisselgeld van mijn laatste Poolse aankoop - een flesje water en een pakje kauwgom met blauwebessensmaak op de luchthaven van Krakau - waarmee ik straks mijn eerste nieuwe aankoop zal betalen.

Het oostblok is awaiting mij en mijn twaalf zloty die al twee jaar lang ontbreken in de staatskas.

- Glimlach.
Categorie: Na Erasmus
Door: Maartje
Ik weet niet waarom ik in mei zo weinig blogde. Misschien zou u er ook geen zaken mee hebben als ik er wel een reden voor gevonden had. De tijd, misschien. Of de crisis. Of het gebrek aan Dewulf dat om de twee ochtenden mijn dag doorsnijdt. Wie weet.

Ik vind het jammer. Het stond wel mooi, al die maanden onder elkaar in mijn archief, met telkens vier, vijf postjes. Op een vreemde manier hecht ik aan die orde. Het is alles wat ik heb in een wereld vol chaos - waarin mijn kleren een hoop gestreken stofjes zijn in variabele motieven, nauwelijk onderling combineerbaar maar allemaal wel mooi. En waarin de mensen die ik nodig heb om in m'n broodbeleg te voorzien de telefoon niet opnemen of liever niet met mij praten, dat ook. Waardoor ik soms minder verdien dan vroeger in mijn kinderdromen, en telefoonrekeningen betaal die hoger zijn die me lief zijn - afleggen voor ik verbindingskosten aangerekend krijg is niet mijn sterkste kant.

Ik hou wel van de kommer. Het is mijn kommer.

Hij geeft mij en mijn leven een gewicht dat ik als student alleen maar even kende toen bleek dat je moest reserveren om je thesis af te drukken. Toen al was ik blij dat ik de enige was die afspraakloos De Raaf binnenstapte - bijtend op de binnenkant van mijn lip omdat het net zo goed niet kon lukken. Zo stap ik vaak ook de trein op tegenwoordig.

Het is die waas van mysterie, beste mede-pendelaars, die rond mij en mijn rode (vouwfiets) Brompton hangen.