Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor April 2009

28/04: Ik werd God

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Er zitten een paar Franse achternamen in mijn stamboom - hele mooie, ook, het soort familienamen dat ik gebruik als ik ergens reserveer of een bestelling achterlaat, omdat ze beter klinken dan de mijne. Dus echt zuiver Vlaamsch of Belgisch zal mijn bloed en mijn gestel niet zijn.

Maar veel Mexicaans zit er niet in [vast een voordeel in deze tijden]. En toch eet ik graag avocado, wat vreemd is. In mijn hele stamboom, doorheen de hele voorgeschiedenis van beider mijn families, ben ik pas de tweede generatie die zomaar een avocado kan nemen en meteen weet wat gedaan. Pletten, kruiden, smeren. Zo weet ik dingen die mijn grootmoeder niet wist toen ze tweeëntwintig was. Zij zou gillend zijn weggelopen bij het zien van een groene klomp die veel weg had van een oude handgranaat. Omgekeerd weet ik niet meer wat gedaan bij bomalarm - ons huis heeft geen kelder en het tuinhuis is niet stevig.

Van één zo'n verse advocaatpeer - wist u dat? - nam ik de pit en stak ik er drie stokjes door, die ik op een glas liet leunen dat ik met water had gevuld. De advocaatpeerpit kreeg een wortel en een scheut, kwam in een terracotta pot terecht in mijn home office en is mijn eerste goddelijke creatie. Zo schoof ik God opzij, want het was het water uit mijn kraan en de plaats in eerst de duisternis en dan de zon die ik vrijmaakte van blikjes tomatenpuree (de kast) of vijzels (de vensterbank in de keuken), die maakten dat een plant ontstond, en niet zijn idiote scheppingsplan in zeven stappen.

Er was iets met die gewone klomp schijnbaar dood hout waar toch grommend al een plant in zat. Toen ik vanmiddag door de zak potgrond woelde met mijn blote handen werd ik daar haast emotioneel van. Hoeveel avocadobomen heeft mijn generatie al de vergetelheid in laten rotten?

En tegelijk deed het me denken aan Jip en Janneke, die zoveel pruimen eten dat ze een bos gaan planten. Misschien moet ik dat proberen in dit Vlaamsche land, een avocadobos en een sociaal project met bio-guacamole.

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het gaat heel slecht met de fauna in mijn buurt. Eerst stierf er een eekhoorn op een invalsweg. Dat was triest, maar dat ik hem verlegd had maakte dat ik me zo'n goede mens ging voelen dat ik er de rest van de dag glimlachend bijliep. Hoeveel mensen, vroeg ik me af, zouden het riskeren hun bus te missen gewoon om een eekhoorntje een waardig na de dood te geven? Weinig, alvast.

Toen werd onze bruine kip opgevreten door de hond van de buren. Althans één huisdier dat goed boert deze dagen, denk ik dan, maar het is wel zielig voor de kip. En ook voor ons, want het was de enige die de moeite nam nog eieren te leggen. Maar uiteindelijk zit de lente ook in het scharrelen van de witte kip vervat.

Net nog fietste ik op een kat toe die vrolijk lag te zwaaien met haar benen. Dat doet de mijne ook, met zoveel verve dat het lijkt alsof ze Simon Cowell probeert te overtuigen van zíjn supertalent betreffende heupdynamiek en gevoel voor ritme. Maar anders dan de mijne stopte deze zo abrupt dat er van overgave weinig sprake was. Of net heel veel, dat is ook maar hoe je dat bekijkt. Hij spoog nog net een spatje bloed en dat was dat.

Toen stond ik daar met mijn gloednieuwe vouwfiets, met kippenvel omdat ik wel al een dode eekhoorn en een dode mens heb gezien, en dat telkens langs de weg, maar nog nooit iets levend had zien sterven naast de stoep. Dat vond ik een akelige openbaring, maar tegelijk kon ik de kat niet laten liggen waar hij sneuvelde, omdat dat zieliger wordt naarmate de beesten groter worden. Voor een paard zou iederéén het vilbeluik wel bellen.

Hoe ik de inwendige rommel van de ene kant naar de andere voelde stromen en zijn nek zag verworden tot een loodlijn van zijn lichaam, dat gevoel vergeet ik nooit meer. Het is vreemd dat ik me dat aantrek, want even later kocht ik een potje kip curry bij de slager, gemaakt van dezelfde soort als mijn bruine kip waar ik zaterdag nog aangedaan op heb geroepen.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Toen ik in mijn eigen ziekteverzekering moest gaan voorzien, keerde ik de christelijke mutualiteit de rug toe en koos ik voor een vele betere, eentje met een leuker filmpje ook en een mooie lidkaart. Onderweg naar huis deed ik mijn paspoort kwijt. Veel last heb je daar niet van en daarom ging ik er maanden later pas een nieuwe halen.

Datum? Vroeg de man-met-zaterdagdienst en toen ik een dag maanden eerder aangaf keek hij schamper, alsof ik een misdaad had begaan door drie maanden druk bezig te zijn op de momenten dat ik het politiebureau passeerde.

Dat was mijn eerste ervaring in het bedompte achterkamertje van de Leuvense politie. Op één of andere manier was ik de dader die toch vrijuit ging, op weg naar een nieuwe identiteitskaart.

Toen ging ik een vrijdagavond op café en werd mijn vouwfiets gestolen. 's Anderendaags werd ik weer meegenomen naar dat achterkamertje, weer door een agent-met-zaterdagdienst. Weer werd ik bijna een soort van dader toen me gevraagd werd of hij wel op slot stond. Ja! zei ik, en toen nam hij me een pak serieuzer.

Als pendelaar zag ik mijn vouwfiets als een stuk van mijn identiteit. Net zoals het abbonement dat ik niet hoef te betalen of het feit dat ik De Morgen lees en niet De Metro. Door hen voel ik me soms de rolls royce onder de forensen tussen Leuven en Antwerpen. Om dat gevoel niet te verliezen heb ik dan maar meteen een nieuwe vouwfiets gekocht.

Een betere. Ik ben blij dat hij in mijn garage staat en niet bij de fietsenmaker. Maar zonder dief op vrijdagavond was ik de vasten een pak rijker uitgekomen. Dat vind ik best vervelend, eigenlijk. Ook al doe ik mijn best om de dingen niet vervelend te gaan vinden.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
De vorige keer dat ik naar de maan keek was hij zo'n dun, krom streepje. Nu is hij bijna vol en vraag ik me af waar alle andere manen zijn gebleven.

Er is een staaltje mannenparfum opengegaan in mijn tas. Alles ruikt alsof ik gisteren een hete man aan de haak heb geslagen en zijn geur nog niet vergeten ben. Op die manier voorspelt mijn agenda hopelijk ook echt de toekomst zonder dat ik die er eerst heb ingeschreven.

Dat hield me bezig terwijl ik in een vlaag van mannenparfum (mijn mp3-speler is aangetast) naar huis fietste onder een bijna volle maan.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Onderweg naar de bushalte werd er een eekhoorn overreden. Ik was er niet bij toen dat gebeurde, maar te oordelen naar de nog rode kleur van het bloed aan zijn zij en zijn toch al stijve lijfje, zou ik zeggen dat hij een uurtje dood was, maar niet veel langer.

Ik ben er natuurlijk niet met mijn handen aangekomen, maar ik vond het te zielig om het beestje daar te laten liggen op een invalsweg naar onze wijk, waar hij platgereden zou worden en zijn darmen dan ook binnen de kortse keren mijn eetlust zouden vergallen zo vlak bij huis.

Dus zocht ik twee platte stenen of vond ik ze eigenlijk eerder toevallig. Die heb ik als pincet gebruikt om het lijk - onbeweeglijk door de rigor mortis van een eekhoorn - zachtjes in de berm te leggen. Daarna heb ik er een hunnenbed van gemaakt, alleen zijn pluimstaart piepte er nog onder uit maar die was ongeschonden, anders dan zijn gezicht vol bloed en de twee tanden die duidelijk nooit echt gepoetst zijn in zijn leven.

's Anderendaags was zijn graf alweer geschonden, vast een hond die niet beter weet dan dode eekhoorns maar met rust te laten.