Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor March 2009
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Alles begint met de juiste rok, zei één van haar vriendinnen, en dus stonden ze een kwartier te drentelen voor het rek in haar kamer waar haar rokken op chronologische volgorde hangen, tot ze één gekozen hadden die goed genoeg was voor zomaar een blind date - Maartje heeft een blind date en vindt dat spannend, maar niet spannend genoeg om er een nieuwe rok voor te gaan kopen (Maartje werkt freelance en heeft geen geld voor zomaar nieuwe rokken).

Uiteindelijk doet ze een broek aan met wel een mooi hemdje. En lange oorbellen. En kwam ik zeven minuten te laat, berekend maar toen puntje bij paaltje kwam ook omdat het niet anders kon, ik moest nog geld afhalen en de automaat waar ik dat al jaren doe op weg naar de oude markt was plots verdwenen. Verwarrend hoor, hoe ik daar stond, bankkaart klaar, op zoek naar de gleuf die plots dicht zat.

Ik dacht dat het misschien filmisch leuk zou zijn als de kijkers niet zien wie mijn blind date is. Misschien dat ik daar een bekende acteur voor inhuur.

De dag na mijn blind date heb ik een avond met vriendinnen in het bos en dat levert leuke scènes op, niet alleen omdat we hurkend plassen zoals vroeger en giechelen omdat we daar te oud voor geworden zijn, maar ook omdat we teveel jenever drinken en dus ook zonder plassen wel gaan giechelen, bijvoorbeeld als iemand vraagt hoe die blind date was terwijl ik net aan iemand op dezelfde vraag antwoord. Nog andere vriendin hoort een gemeenschappelijke vriend uit en er is commotie, en het volgend moment is het maandagochtend zeven uur, heb ik nauwelijks geslapen omdat ik dat niet kan als ik gedronken heb en moet ik toch de trein op - waar ik een koffie drink die ik niet lust.

Er is dus ook heel wat werk en heel wat fietsen en onderweg een dode eend die met zijn pootjes omhoog in de berm naast de ring ligt. Een heel zieilg zicht, maar de dag erna staat er rond acht uur een kleine file omdat er iemand zo vriendelijk is de drie eenden die nog overblijven laat oversteken. Misschien is het een liedje en gaan zij een beetje verder ook met hun pootjes omhoogliggen, maar toch is dat het laatste beeld, drie eenden die waggelen en een file pendelaars die ongeduldig over zijn stuur kijkt om te kijken wat het oponthoud is - er staat daar toch geen camion?
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
De freelance maaltijd bestaat erin dat je na je werk geen zin hebt om nog te koken of boodschappen te doen en daarbij te denken of je wel vijf porties fruit en groenten binnen hebt - wortel, appel, ananas en verder kom ik meestal niet. Je kan frietjes gaan halen of een hamburger in de greenway - de illusie van gezond blijft leven zolang je een kleintje neemt en er cola-light bij drinkt.

Vandaag had ik zin in het ritueel van de kartonnen doos en de pizza die erin zit. Eigenlijk was dat van in Polen geleden, toen we soms een jongen-met-pizza aan de deur lieten komen en die dan een fooi gaven, als waren we rijk, wat eigenlijk ook zo was.

Eer ik de natte doos op de tafel had gekletst en zelf mijn natte haren handdoekdroog gekregen had en een pyajamabroek gevonden, was de pizza lekker klef geworden, de eerste helft heb ik opgegeten twijfelend of hij koud was of nog een beetje lauw, en de rest heb ik in de microgolf gestoken tot hij elastisch was geworden.

Soms vind ik mijn beroep geweldig.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
De fitnessbank was een shoplijngebaseerde aankoop met mogelijkheid tot het trainen van armspieren, beenspieren en buikspieren. Twee keer ben ik erop gaan liggen, één keer om te proberen wat het gaf en één keer om te bekomen van de pijn in mijn knie nadat ik ertegen was gelopen.

De fitnessbank stond in de garage. Waar het in de winter te koud was om verantwoord te sporten. En in de zomer te grauw om te kunnen verantwoorden dat je er tijd wou doorbrengen. Het grootste deel van de tijd stond de fitnessbank ongebruikt en vreselijk in de weg.

De donkere omgeving zorgde ervoor dat ik in de jaren mét fitnessbank bijna permanent een blauwe plek had op mijn linkerbeen, daar waar de fitnessbank ertegen kwam telkens ik thuiskwam. Van school, van ballet of van de chiro, als puber kwam ik heel vaak thuis. Negen van de tien keer liep ik tegen de fitnessbank. Af en toe kon ik ze ontwijken. Dan nog stootte ik vaak een teen aan de gewichten die erlangs slingerden. Als het gaat tussen twintig kilo glimmend ijzer of mijn kleine teennagel staat de uitkomst allang vast.

Een tijdlang zette ik mijn fiets niet in de garage en ging ik achterom naar binnen. De fiets verging tot een hoopje roest, maar de garage werd vreemd terrein voor mij en de blauwe plek vervaagde toch een beetje.

Mijn stiefvader vertrok en kwam even later de fitnessbank halen. School, ballet en chiro veranderden in werk, dictie en oudleidingsvrienden. Ik kom nog altijd even vaak thuis, maar de blauwe plek op mijn linkerbeen is ten lange leste helemaal weggetrokken.

Wat erbij kwam is de beweging die ik maak, een zachte, zijdelingse zwaai met mijn heup telkens ik de plaats passeer waar er vroeger geen passeren was. Drie jaar na het verdwijnen van de fitnessbank heb ik eindelijk geleerd ze te vermijden.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Je moet tenslotte wat van de wereld zien terwijl je werkt. Mijn vorige job was behalve een fiasco ook een klantendienst Middle East/Eastern Europe (het verbaasde me elke dag dat niemand daar Middleasterneurope van wou maken), maar veel meer dan de Geldenaaksebaan en de speelplaats van mijn oude school heeft dat me niet bijgebracht.

Ik wil ook wel beginnen in Nieuw Zeeland en in Madagascar, maar de mensen die ik nodig heb voor mijn werk plegen eerder in Veurne te wonen of in Turnhout. Wellington laten ze integraal links liggen, en ik kan niet anders dan hen daarin te volgen.

Gisteren was ik in Veurne om daar te praten met het grootste verdriet dat ik ooit heb gezien. Om dat door te spoelen bestelde ik in de kebabzaak van Veurne een kleine kip kebab met cocktailsaus. Ik voelde meer voor frieten, maar verdwalen in Veurne had ik daar weer niet voor over.

Hoe dan ook is vet een goede remedie tegen andermans verdriet. Vrolijk word je er niet van, maar ik maak me liever zorgen om mijn lijn en de caloriën in mijn hand dan om het onheil achter ieder hoekje. Enfin, het was een vieze kip kebab, dus na een halfje heb ik het opgegeven. Onderweg naar huis sliep ik de slaap der pendelaars, met een krant onder mijn voeten en het volume op het allerstilst, nauwelijks hoorbaar in het echte leven maar altijd aangepast aan de dromen die ik krijg.

Vandaag was ik in Turnhout met wat tijdsdruk. Dus in plaats van te pendelen heb ik op café gewerkt. Bij een cafébaas die daarna mijn rekening op zich nam. Voor 't schoon van mijn ogen, denk ik, of omdat het ook niet alle dagen voorkomt dat iemand drie uur zijn taverne bezet met een laptop, gsm en dictafoon.

Tenslotte moet je de wereld leren kennen.

03/03: Ademnood

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Als je op een dag als gisteren de deur dichttrekt, de centrale warmte in, stopt de lente. Binnen is de glazen deur naar de keuken nog dicht en liggen de katten opgekruld in hopen dons of uitgestrekt op de lauwe verwarming.

Dus dacht ik, ik zal gaan lopen. Langs een krokus die verdwaald stond langs de weg, een badhanddoek die al vergeten ligt sinds verleden zomer, een toefje bos dat nog even koud is als in januari omdat de zon er niet kan schijnen. En langs zeker zesentwintig versgeschoffelde voortuintjes. En dat allemaal op de tonen van deze.

De rest van de avond ben ik kortademig geweest. Omdat er achter de lente in de lucht duidelijk ook nog een bacterie zat die het grappig vindt om mijn luchtpijp net dat kleine beetje nauwer te maken.

01/03: De kip

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Op deze eerste lentedag werd de kip aangevallen door de hond van de buren. Beiden waren ontsnapt, dus zoek dan maar eens een zondebok. Los van wat schade aan haar pluimage hield ze zich kranig, onze kip, al dacht ik even dat ze huilde omdat ze heel zielig aan het knipperen ging. Het is ook wel een ijdele vogel, met een dotje op haar gat en een uiterst elegante scharrelpas.

Zo begon de lente hier. Om dat te vieren ging ik zo net nog een kwartiertje met mijn voeten in het gras zitten. In pyjama tot ik helemaal verkleumd was.

Vreemd hoe je als mens van vogels kan gaan houden.