Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor February 2009
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het begint met een shot van de wijk waarin ik woon. Kijken hoe ik loop en hoe ik struikel in de goot. Dan heb je stretchen, dat typische geluid van de deur die opengaat en ik die de handdoek neem die ik even tevoren had klaargelegd. Geen mens die daaraan denkt in het echte leven, maar Maartje heeft stagiars die dat voor haar doen. Weer ga ik de krant uithalen, mijn haar ligt heerlijk fout.

Een dag later koop ik bijna paarse pumps, maar dan toch niet. Wel een lap rood stof met witte bolletjes om een kleedje van te laten maken straks. Ik krijg ook telefoon en neem een blind date aan. En dan het gegiechel met vriendinnen 's avonds samen in de zetel. Met een pina colada bij, zo'n versgemaakte met echte ananas en kokosmelk uit een langvergeten blikje. Het is uit die scne dat de camera langzaam wegdraait, als hij het donkere van het raam, de muur of misschien een ander obstakel weer voorbij is het ochtend en lig ik lang in bed.

De zon breekt door terwijl ik de zaterdagkrant doorblader. Het laatste restje kokosmelk meng met een potje yoghurt (mager). Uit de keuken treuzel en alsnog die paarse schoenen koop. De kassier vraagt iets vriendelijks waarop ik enkel maar kan glimlachen.

Aftiteling, alweer. Het laatste beeld is dat van mijn nieuwe paarse pumps naast mijn vuile asics.

14/02: Vliegen

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Negen maanden geleden had ik liefdesverdriet met een grote L. Ik schrijf dat nu express met een kleintje, omdat het alweer een tijdje voorbij, en wat voorbij is telt niet meer voor het alfabet of de grammatica van onze taal.

Het was vervelend dat er iemand zag hoe fantastisch ik ben mijn enige gebrek, zei ik onlangs nog tegen een vriendin, is dat ik het zelf weet en daar dan toch niets mee wou doen. Of toch niet veel. Omdat ik toen niet wist dat er ogen waren die ik mooier zou gaan vinden en waarvan ik zou gaan hopen dat ze zagen dat ik sindsdien alleen maar een beter mens ben geworden. (En ook slechter door die keer dat ik op de redactie een mopje over Joden maakte.)

Negen maanden geleden was ik een paar weken lang als een filmster, nog wel zo eentje die vol overgave in snikken uitbarst onder de douche en met haar hand een klauw maakt op de natte muur. Dagenlang heb ik me gewassen met mijn eigen tranen en dat ik die zin toen bedacht, maakte dat ik ook genoot van het verdriet waardoor ik mooi meegenomen ook wat kilos afviel.

Als je je best doet heeft alles voordelen.

In mijn drafts vond ik net nog Je blijft aan me kleven als een vlieg aan een vliegevanger. Dat vind ik even kleverig klinken als de vliegenvanger zelf, maar als er even later staat dat ik bang ben dat eeuwige Je weet nooit begrijp ik dat nog bter dan negen maanden geleden.

Het is al een tijdje geleden dat ik me met tranen heb gewassen of dat ik s nachts heb wakkergelegen. En ik heb ook weer ogen gevonden die naar me kijken. Ik hoop maar dat ze zien dat ik mijn nagels heb gelakt omdat dat netjes staat en dat ik in zijn buurt ook liever een glas wijn drink en geen bier recht uit het flesje.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Aan mijn kalender kan je zien hoe druk het is geweest die week. Voorlopig staat hij nog op maandag.

Het is er eentje in het Russisch, en dat deed me daarnet beseffen dat ik zondag in het Pools niet meer wist. Tot niedziela me te binnen schoot. Een opluchting. Gelukkig is er nog de trein om die dingen te overdenken.

09/02: Wrakstukken

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Zeiknat worden in de regen, het zou mijn hobby kunnen zijn. Net nog op de fiets. Heerlijk.

De buschaffeur die ik doorliet was ook zo sympathiek me te bedanken omdat ik op de stoep fietste om hem door te laten. Het was ook voor mijn eigen veiligheid, ik rij alweer een tijdje zonder voorlicht. Normaal draai ik daar mijn hand niet voor om, het stukje dat ik fiets op doordeweekse avonden is z verlicht dat er wel om de bandenlengte een lantaarn lijkt te staan, en enkel met Marktrock staan er agenten die een oogje in het zeil houden. Die 363 andere dagen ben je veilig zonder licht.

Behalve dan op inkzwarte nachten als deze in een smal stuk straat dat je moet delen met een bus. Dan rij ik liever op de stoep. Zwakker dan mij ga je geen weggebruiker vinden, misschien plooit mijn fiets wel dubbel rondom mij als ik val of aangereden word en heeft de brandweer uren nodig om me los te wringen.

In de krant zou staan:

De brandweer had uren nodig om het slachtoffer te bevrijden uit haar fiets. De chauffeur werd in shock naar het ziekenhuis gebracht. (Nog vr het slachtoffer, denkt de ironische journalist erbij, maar dat schrijft hij niet omdat hij zijn manieren liever houdt.)

Ei zo na was dat hoe jullie me morgen allemaal zouden hebben leren kennen. Nu ligt er enkel een plasje water op de vloer van mijn kamer. Nat ben je pas echt als je haren kranen zijn geworden.

07/02: Februari

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik dacht, het is geen winter meer. Omdat ik nog maar weinig broeken heb die ik niet al oneindig vaak heb aangedaan. Omdat het idee van blote benen ook zo tempting is. En omdat mijn zelfvertrouwen groeit als mijn armen zijn gebruind en er nog nooit iemand op me verliefd werd in de winter.

Daarom was ik de winter beu.

Februari was niet mee en ik ook niet toen ik dan toch weer mijn hart verloor om de sneeuw die was gevallen. Vanuit de trein ziet zo'n landschap er heerlijk lieflijk uit, maar later smelt-ie weer. Dan krijg je smeltwater en in de boeken van Marianne Fredriksson spoelt met dat water ook de winter weg. In Belgi is het bezwaarlijk genoeg om mijn fiets mee te bevuilen, wat vervelend is omdat ik hem even later opplooi en de trein op draag. Loutering zit er niet bij en ook het nieuwe begin van vijftien graden op de middag laat nog even op zich wachten.

Ook daarom was ik de winter beu.

Dus vrijdag nam ik het heft in eigen handen en trok ik een kleed aan dat ik voor de vorige lente kocht. En toen zat ik op de trein tegenover een jongen, dat vond ik al een teken van de voorziening waarin ik eigenlijk niet geloof (maar mijn borsten geloven er mischien wel in, die vrijheid wil ik ze wel geven). Geen blik heb ik gekregen en bovendien had ik het koud. Dus misschien ga ik voorlopig wel voor urban style en probeer ik aantrekkelijk te zijn met verwaaide haren en verweerde wangen van de wind.