Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor January 2009
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Tijdens de dictieles bleek ik bijzonder slecht in declameren. Mijn gedicht ging over een opa en ik héb geen opa, dus kon ik het daarop steken. Ik leerde er dit kennen en droeg het mee in de achterzak van mijn oude jeans, tot ik het verloren legde en daarna niet meer terugvond. Ik ken het al vanbuiten, dus veel last heb ik daar niet van.

VOOR DE LIEFSTE ONBEKENDE

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken.
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.

Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet -
dat hoeft nu allemaal nog niet.

Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.
Wacht een maand, een jaar,
de eeuwigheid en één seconde meer -
maar kom, voor ik mijn ogen sluit.

uit: Ingmar Heytze, 'Het ging over rozen', 2002.

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik ben er nu eenmaal erg goed in een film te denken in mijn eigen leven. Of beter nog een serie. Ik heb de hoofdrol.

De mooie winter duurde natuurlijk maar één aflevering, en op het einde zie je me de krant uithalen met mijn schoenen aan. Dat is belangrijk, die schoenen, want ze zijn paars. Als ik dan toch op televisie kom, dan liever met m'n paarse schoenen aan. Die ochtend ben ik opgestaan om zes uur - echt gebeurd, zelfs, gisteren - en had ik meteen de juiste out-of-bed look.

Kijkers zien een lang shot van hoe ik naar een plekje sneeuw blijf staren, op net die plaats waar de sneeuw altijd hardnekkig lang blijft samenklitten. De krant bloklettert een oorlog vervandaan, en even later zoomt het beeld uit en zie je hoe ik naar binnen ga terwijl ik vast begin te lezen. En dan heb je de aftiteling, met een mooi liedje bij. Dat is het einde van de aflevering van de winter. De scenarioschrijvers bekijken nog of februari filmisch interessant wordt. Anders gaat het meteen naar de lente en zie je me m'n benen epileren in de trailers.

In de eerste aflevering konden de kijkers zien hoe ik ontroerd keek naar dat liedje dat eigenlijk ook een speech is. 'A president,' zegt hij, 'who chose the moon as our new frontier.' Maartje - die een pyjamabroek aanheeft waarop de héle wereld straks jaloers wordt - moet daarvan huilen, en op dat moment is ook de titel van de reeks verklaard. Maartje gaat voor de maan en huilt ook als ze de krant leest.

Van de goot naar de maan, zo heet de serie van mijn hoofdrol. Want in het begin van de allereerste aflevering kon iedereen zien hoe ik mijn enkel omsloeg in een goot en meteen bezorgd de hak van mijn paarse schoen bekeek. Een leitmotiv wordt dat, die paarse schoenen.

11/01: Dooi

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
In het Rusland van de jaren vijftig was dooi een heel mooi woord. Omdat Stalin doodging, en ook wel omdat onze winters van de eenentwintigste eeuw een puntje kunnen zuigen aan die van Rusland. Maar deze week had ik één keer zo'n koude benen dat ik bezorgd was omdat ik er met mijn vinger in kon duwen zonder precies te voelen waar. Ze zijn gesmolten onder fleece dekens, en dat vind ik een veel leuker lot dan dat van de sneeuw die verkreukeld over autoruiten wegschuift en fietstassen toestopt en de restjes kip bedekt die onze katten achterlaten op het gazon - omdat wij hen kip hebben gegeven, niet omdat ze de onze durven vangen.

Ik vind het vreselijk jammer dat het dooit vandaag. Ik was al gewoon geworden aan de natte kou tussen mijn tenen als ik op mijn blote voeten de krant ging halen. En ik heb wel een leuk topje gekocht om uit te kijken naar de lente en daarnet ook al een kleedje aangetrokken om te kijken of het juk van de zomer mij nog past, maar op elf januari is dat een schrale troost waaraan sneeuw zoveel kan veranderen. Dat het dan zomaar komt te dooien vind ik een heel gemene streek, ik.

Mijn slaapkamerraam staat grootopen om te doen alsof het lente is. Het heft in eigen handen nemen, heet dat.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
In de Smaak van de Keyser zitten soms vogeltjes te fluiten en daarvan krijg ik zin in de lente, ook al omdat Alessandra zo'n leuk kleedje aanheeft. Maar kijk hier, een nieuwe jas lijkt me verstandiger. Wie heeft er Jeff Buckley nodig als het nog eens écht winter wordt? Ik hoop dat het morgen serieus gesneeuwd heeft, zodat mijn trein vertraging heeft en ik de enige kan zijn die zich daar niet aan ergert.

Dat lijkt me een mooie winterse beleving.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik ben erg goed in aperitiefhapjes en in desserts. Dus gisteren stond ik in de keuken met ook De Tijdloze erbij. Jeff Buckley passeerde met Hallelujah en als vanouds kreeg ik het koud. Het kan aan mijn blote voeten op de keukenvloer hebben gelegen of aan het feit dat ik even tevoren naar de Colruyt was gegaan om verse munt, door de vrieskou. Ik wist het niet meer, of ik tevoren ook al goosebumps had.

Ik probeer het even te beluisteren terwijl ik onomstotelijk warm heb - volgens mij ligt het niet aan of er al dan niet een deken in de buurt is, maar aan het trieste van de tekst of het eenzame van de instrumenten. Er zit me te veel misschien in, denk ik, en daar ga ik van rillen.

Kijk, het is 2009. Geniet ervan. Niet zomaar misschien.