Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor December 2008

28/12: De slaapkamer

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Eerst had ik een hele hoge kamer - vier meter op het hoogste beetje en die kreeg ik nooit helemaal volgeslapen. Terwijl het wťl gemakkelijk lukte cafťs mee naar huis te nemen door mijn kleren er neer te gooien en in mijn bed te kruipen zonder mijn tanden te poetsen - sommige doodzondes zijn na drie uur toegestaan. Dat heet dan oneerlijk verdeeld, want ik word niet graag wakker in een mengeling van tabaklucht en alcohol en zweet, en wťl in een walm van slaap.

Toen besefte ik dat er hier in huis ooit vier kinderen woonden - denk aan: net een heus gezin, van Herman de Coninck - en dat ik de laatste ben die achterblijft. Drie kamers werden mijn deel - in ťťn deel kan ik freelance werken, het andere dient om mijn kleren neer te gooien - er staat een tafel in, een rek en ook een kast, maar de vloer werkt voor mij eigenlijk vaak best. Het cafť waarin ik 's ochtends wakkerword is dan teminste al rookvrij nog voor dat wettelijk verplicht is.

Maar het beste is toch het stukje waar ik slaap, anderhalve meter op het hoogste punt, hoop en al. Dus als ik 's avonds al gerommeld heb daarboven - op zoek naar een pyjama of iets dat daartoe kan dienen kom ik vaak een boek tegen - hangt er al een weeŽ wolk van slaap die als narcose werkt. Als een trein ben ik vertrokken dan, zo'n snelle zelfs die voorrang heeft en dus lekker optrekt om de trage voor te zijn.



Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik heb een papieren dagboek - waarmee ik ben begonnen op 12 december 2007, om van het nieuwe jaar to be, toen 2008, alvast een pareltje te maken omdat er een pen bij betrokken was. Een tijdje ging het goed, tot ergens halfweg april de aandacht verslapte en ik uiteindelijk in mei afsloot met een stukje geschreven met een rode pen.

Maar goed, op 3 januari 2008 maakte ik goede voornemens, ondanks 's volksmonds beweringen zelfs. Wat mij betreft is 2008 een afgesloten hoofdstuk of toch ongeveer, ik zie niet in welke baanbrekende dingen mij nog tegemoet komen in de vijf dagen die nog resten. Dus wat daarvan gekomen is kom ik nu ook te bekijken, op 3 januari 2008 besloot ik vrij impulsief dat ik vijf kilo wilde afvallen. Of dat gelukt is weet ik niet, maar ik ben wel beginnen lopen - en daar later op het jaar weer mee gestopt - en daar kreeg ik strakke benen van en een hoop zelfvertrouwen. Er is iets met het zelfbewuste van dķrven een lelijke broek aan te trekken om mee buiten te gaan en zwetend langs nieuwbouwprojecten te puffen - bouwvakkers trotserend en denken aan de beat - dat maakte dat ik me meer mens ging voelen.

Dat zelfvertrouwen ben ik onderweg vakkundig kwijtgespeeld, nadat het te warm werd om te lopen, maar gisteren, op kerstdag 's avonds laat wou ik de kou gaan voelen en keek ik uit mijn raam en zag ik dat ik toch een mooie schaduw heb. En ik begin vast opnieuw te lopen op een dag.

Elders staat de waterige gedachte vermeld dat het allemaal wel goed komt op een dag, iets waar ik toen ook echt in geloofde - en nu ook weer denk ik, omdat ik een mooie schaduw heb, omdat mijn haar goed valt de laatste dagen en omdat ik een comfypants heb in rood fluweel. En omdat nylonkousen en hoge hakken in twee minuten lijken klaar te spelen waar lopen twee maanden over doet.

Verder wilde ik lid worden van een goed doel, wat ik niet gedaan heb, en bloot zwemmen in de zomer, wat wel keurig is gelukt, op een vrijgezellendag in een echt zwembad, niet in een plas of een kanaal of de zee. En ik wilde ook doen wat ik graag doe, en het verbaast me soms dat dŠt gelukt is, in tegenstelling tot de verborgen agenda van alle andere voornemens, afvallen en mensen leren kennen en vriendelijk zijn en elke dag mijn gezicht wassen - dat ik een lief zou vinden op een dag in 2008. Ik heb er nog vijf over, en daarna 365 in een nieuw jaar - zonder goede voornemens, maar met de stellige intentie verder te doen zoals ik bezig ben.

Oh, en dit jaar word ik zat met oudjaar, denk ik. Laat dat mijn voornemen zijn.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Goed. Ik vond dat vorig jaar wel leuk, u reageerde en ik gaf geld. Een actie die ik dit jaar schaamteloos ga kopiŽren, maar Studio Brussel is zelf ook al voor de derde keer bezig en er is geen haan die daarnaar kraait. Omdat het doel hetzelfde blijft: geld kloppen uit de goedvulde zakken van de Vlaamse mens. Want in tegenstelling tot ontslagen arbeiders kan ik die crisis maar moeilijk plaatsen, ik heb een loon, tegenwoordig.

U mag wat daar na aankoop van een vouwfiets, een nieuwe GSM, een hoop kadoosjes en een rok voor kerstavond nog van overblijft, gezamenlijk uit mijn zakken kloppen. Elke reactie levert een halve euro op in de kas van Music For Life. Praktisch heb ik daar graag een e-mailadres bij of een URL, tenzij ik u ken, en het is ook leuk als u vriendelijk bent.

Vorig jaar was dat het symbolische bedrag van 62 eurocent - een liter water, maar we gaan voor mťťr reacties en ter compensatie een hoger plafond - na tweehonderd reacties stopt de teller. Ik weet niet goed wat moeders op de vlucht voor oorlog en geweld kunnen doen met een halve euro. Ze kunnen hem aan hun kleine geven voor de sjiekenbak of ze kunnen er een speldje mee kopen om hun haar uit hun ogen te houden, of ze kunnen met een paar moeders samenleggen en een brood gaan halen en misschien een pot speculaaspasta. Of warme sokken tegen de kou 's nachts.

Als zij er beter van worden en wij armer krijgen we een fijne kerst.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Een tijdje geleden had ik het saaiste interimwerk sinds mensenheugnis. Daar reken ik de job bij van de neanderthaler die te schriel was om mee op mammoetenjacht te gaan en in het hoekje de speren moest bewaken, dus dat kan tellen. De dag waarop ik eraan begon te denken ontslag te nemen omdat ik zicht had op iets anders ben ik ontslagen. Eervol, dat wel, want ik ben diezelfde middag nog vertrokken in plaats van anderhalve dag later zoals zij me hadden voorgesteld. Tot daar Maartje en de Administratie.

En toen kreeg ik een andere job waarvoor ik soms de trein moet nemen, maar soms ook niet, wat maakt dat ik vooralsnog ontsnapt ben aan het juk der pendelaars, elke dag dezelfde trein, dezelfde zetel. Ik zit er tussen en voel me een buitenstaander, want andere ochtenden slenter ik op dat uur in pyjama naar beneden om daar freelance werk te verzetten. Aan een tempo, dat spreekt.

De trein van 8.05 u is mijn persoonlijke utopie omdat ik dan vroeger op de redactie ben, maar vaker mis ik hem dan niet. Dus 8.14 u heeft ook iets van de hemel - hij staat al klaar, er is meer plaats en hij doet er langer over, waardoor ik tien minuten langer slapen kan en helemaal groggy afstap, laatst sliep mijn rechterbeen en strompelde ik een beetje voort, zonder een voor mij duidelijke reden - wat is er toch met dat been aan de hand? Maar het leukste aan de ochtendtrein vind ik toch de conducteur die hartverwarmend mij laat slapen en mijn ticket afknipt dat ik in mijn hand houd of op het tafeltje voor me heb gelegd - dat zijn leuke dagen om te beginnen.

En 's avonds, als ik terugkom met een late trein, zeggen ze ook nog goeienavond. Ik snap niet altijd wat mensen hebben tegen de NMBS.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Toen ik verjaarde heb ik een bad genomen, mijn benen spiegelglad gemaakt, een gezichtsmasker gedaan. Mijn schouders rauw geschuurd met zout en de haartjes die buiten mijn wenkbrauwen groeien weggeplukt. Een dagcrŤme gesmeerd en bodylotion uit een fancy bus. Een nieuwe trui aangetrokken en oorbellen en in de zetel naar dvd's gekeken. Drie flessen cava besteld op cafť en daar vier rum-cola's op gedronken, wat maakte dat ik niet eens vies was van de rekening.

Ik heb in die tweeŽntwintig jaar al hartverscheurend verdriet gehad en ik heb ook al zo hard moeten lachen dat het niet meer ging. Ik heb al een keer dertig kilo aardappelen geschild en ik heb ook al voor meer dan honderd eten gegeten op iemand anders kosten. Ik ben ontslagen op mijn eerste echte werk, ik heb een goed doel meer geld gegeven dan ik kon, ik heb mensen heel veel pijn gedaan en kinderen getroost met een mopje over badmutsen. Ik heb een stamcafť, een vaste boekenwinkel, een chaise longue, een comfortabel hoofdkussen, een mastercard, een job die ik graag doe en idealen die ik deel met vrienden. Een vaste trein ook en een gsm-abbonement. Ik heb zin in een lief om kalm te worden in diens armen, ik heb nog steeds de spirit van chiro spirit en onlangs kocht ik zo'n potlood om de onderkant van je nagels wit mee te maken.

Maar een kater heb ik na tweeŽntwintig jaar nog nooit gehad, liters rum en cava allemaal ten spijt.