Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor September 2008

30/09: Algemeen nut

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Op het einde van het tweede middelbaar dacht ik: 'wiskunde, bah' en toen ging ik Latijn-Moderne Talen studeren. Twee jaar later deed Greet hetzelfde en kwam ze naast me terecht in de klas. Ik leerde haar niet beter kennen dan iemand die het bord versierde als er iemand jarig was, of, toch een beetje beter dan, met mij een rouwprentje maakte om een ballon die alle lucht liet lopen wéken na haar eigen verjaardag.

Je leert veel mensen kennen op die manier, weten wie ze zijn en toch niet meer. Of Greet in god gelooft weet ik niet en ik weet ook niet of ze ooit in het middelbaar pijn heeft gehad om een jongen. Of een meisje. Maar ze reageerde hier eens over lasagne omdat ze toen zelf in Italië zat. Je onthoudt veel mensen op die manier.

Vijf dagen geleden werd Greet aangereden door een vrachtwagen. Ze leeft nog, ademt iedere dag met iets meer verve. Ik weet niet of ik een kaarsje kan branden omdat zij tenminste zou geloven dat het helpt en ik weet ook niet of het wel aan mij is om wakker te liggen om een meisje op de intensieve dat ik eigenlijk al vijf jaar niet meer kende. De laatste keer dat ik haar tegenkwam was ik alweer de helft van haar achternaam vergeten.

Er zijn zoveel mensen op de achtergrond die pats kunnen binnenvallen in een mensenleven. Zwaargewond dan nog, alsof ze even vergeten was dat déze generatie echt onsterfelijk is - unlike de achterzestigers en alle anderen. Heel even maar, tot ze zich herpakte op de spoed of enkele dagen later in een oncomfortabel ziekenbed.

Zo. Het is niet van mijn gewoonte, maar de boodschap is duidelijk en onversneden: duimen uit wie er heeft, kaarsjes aan wie dat wil, bloed geven wie dat mag.

En er gaat niemand dood.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Nu mijn interimwerk is afgelopen en ik ook geen academiejaar heb om sluimerend mee te beginnen, zijn mijn ochtenden leger dan anders. Korter ook, het spreekt voor zich dat ik halfzeven alleen maar meemaak in de dromen die ik dan nog heb. Maar nuttig is het niet echt en ook qua verrijking heb ik boeiendere periodes gekend. Dus voor ik gisteravond online afsloot, zocht ik op welke metro ik moest nemen om aan het justitiepaleis te komen - nummer twee, zo bleek. En na een ritje van drie haltes en wat zoeken in de gangen zat ik op de bezoekersbanken van het proces tegen Adam G. Ik doe eens iets nieuws, had ik gedacht, en voor ik het geweten had, zat ik op de trein naar Brussel Zuid.

Alle mensen daar waren ofwel druk bezig met de tools die ze meehadden of ze waren kwaliteitskranten aan het lezen. Ik had de mijne thuis laten liggen, dus keek ik aandachtig naar de vloer en meer nog naar het plafond - in de rechterachterhoek was de groene verf een beetje afgebladderd. Dat stoorde wat in die verder sjieke zaal met gouden omlijstingen en schilderijen uit een ander tijdperk. En tegelijk gaf het de zaal iets menselijks. Na het plafond kwam het mensenkijken, de voorkant van de zaal zat gevuld met mensen die niets meer te verliezen hebben in hun leven, zomaar tentoongesteld aan het oog van de toevallige passant, de werkloze, de cameraman die uit is op een traan om ingezoomd te tonen tijdens het jaaroverzicht.

Fascinerend hoe iedereen op dezelfde mensen zat te wachten en hoe die zenuwachtigheid meteen op mij oversloeg. Ik vroeg me af of dat dan empathie was - zó erg voor alle partijen in de zaal, het glazen hokje niet te nauw genomen - of egoďsme, dat je alles meteen op jezelf kan betrekken mocht je dat willen.

Hopelijk was het eerder uit medelijden dat zelfs ik die eerder toevallig in die zaal terechtkwam op mijn lip heb gebeten van spanning toen de voorzitser begon te lezen, oui, oui, oui, oui en dan de commotie die de non veroorzaakte, dat ik toen ook diep heb ademgehaald en in de richting van de ouders heb gekeken. Ik hoop het maar. Mijn fiets stond niet op slot aan het station en hij was niet gestolen, dat was een goed teken toen ik thuiskwam.

Elke dag naar zo'n assisenzaal is volgens mij een geslaagde remedie tegen geluk, al is daar niemand naar op zoek.

15/09: Het is er nog

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Als scholier liep ik school in Heverlee en kwam ik overdag niet in Leuven, of het moest vakantie zijn of een speciale dag - pedagogische studiedagen en schoolstakingen, dat soort dingen. Dus het straatbeeld van Leuven op een blauwe maandagmiddag ben ik in mijn studententijd met vrijheid gaan verwarren - de straten vol studenten beeldden kansen uit en de weg naar alles wat nog komen moest, tweede en derde en vierde jaren en alles van daarna.

Laat daarna zich voorlopig in Haasrode afspelen, waar tonnen pendelaars in de vertrouwde file aankomen en weggaan, wars van de rest van de wereld en wat zich daarin afspeelt. Dat straatbeeld ben ik snel vergeten, in mijn leven is er van nine to five alleen een gebouw waar je zonder badge niet eens eenvoudig binnenraakt en waar het ruikt naar kantoormoeheid. Het wordt er vroeger herfst, de airco staat te koud en het verveelde typen van honderd man tesamen klinkt als een regenavond op een dakraam. Láter, blijf ik denken, zeggen zelfs, en dan kom ik tot mezelf - mijn later ligt vooralsnog in een industriepark.

Vandaag had ik een dag verlof. Ik moest gaan solliciteren bovenal, maar ook de hele mikmak aan boodschappen passeerde de revue, de fietsenmaker en het gemeentehuis. En toen was het 14 uur 10 en stond ik pal in de Parijsstraat, het stukje dat ik dag in dag uit doorreed om in de les te komen of net daarvandaan. Daar waar nog auto's komen - meer thuis kan ik mij in Leuven niet voelen, waar de winkels zijn is het leven vooral van zij met veel geld, in de redingenstraat heersen de scholieren en op parking bodart heb ik geen auto staan.

Kijk nu, dacht ik, dat is hier allemaal nog alsof ik nooit ben weggeweest. Mijn mp3-speler had daar een juist muziekje bij gekozen en toen kwamen de tranen die ik verbeet op mijn bovenlip - omdat de kansen er nog steeds liggen maar ook omdat ik morgen weer naar Haasrode moet met mijn fragiele fiets.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het voordeel van interimwerk is dat je loon iedere week wordt gestort en ik dus niet zoals andere werkende mensen tot het eind van de maand moest wachten voor ik mijn eerste loon kon spenderen. In het geval van andere werkende mensen is dat eerste loon natuurlijk allang gepasseerd en is ook de opwinding verdwenen, maar soit.

Het geld dat ik vrijdag op mijn rekening ontving was een welkome beloning voor het werk waarvan totnogtoe het enige voordeel is dat het loon per week en niet per maand wordt gestort. Dat kan nog goed veranderen, maar om de bittere pil van de komende maandagmorgen een beetje te verzachten kocht ik vandaag - beware - paarse cowboyboots.

Voor de rest van mijn leven heb ik daar mijn eerste loon aan uitgegeven. Nogmaals: páárse cowboyboots.

Het zal veruit de zotste aankoop zijn die ik ooit heb gedaan, denk ik, of het moest het dvd-aquarium zijn dat ik vorige week heb gekocht, dat helaas weigert af te spelen op mijn computer. Daar gaat mijn vissensimulatie, en dan was er mij nog de keuze tussen natuurlijke visgeluiden of sfeermuziek beloofd. Voorlopig kijk ik dus wel gewoon een beetje naar mijn paarse leren voeten.

Ik denk niet dat ik er morgen iets aan heb, want op het kantoor waar ik terechtkwam heerst een dresscode en of paarse cowboyboots daaronder vallen? J'en doute.

01/09: Het strand

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Gisteren was het zomer en dus ging ik naar de zee. En twee jongetjes stonden een halfuur lang met hun benen in zee een strandbal naar elkaar te koppen. Verder dan zeven geraakten ze niet, tenzij ik toen net niet aan het kijken was. Misschien omdat ik keek naar de jongen en het meisje die elkaar niet los konden laten, behalve toen het meisje een hartje ging tekenen in het zand. Met haar voeten was dat, de jongen stond in de punt en keek aandachtig toe.

Natuurlijk heb ik een waterijsje gegeten.

Gisteren was het nog vakantie met alles wat daarbij hoort en vandaag dan terug naar school. Eén september is een dag die ik nooit heb kunnen loslaten. Daarom heb ik vandaag mijn winterschoenen aangetrokken. Ik had sokken aan overdag, voor het eerst sinds mei.