Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor July 2008
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
‘Vorige jaren ging ik met mijn vrouw naar Benidorm in de zomer. Eén keer zijn we naar Málaga geweest, maar dat was toch niet alles – ik wil mij ook thuisvoelen op vakantie en in Benidorm zitten veel Belgen. Maar ons Angèle heeft met Pasen haar heup gebroken en met een rolstoel op een bus kruipen, dat zag ze niet zitten. En dan moesten we nog een ander appartement zoeken. Dus zijn we thuisgebleven dit jaar. Mijn dochter Sandra heeft iets aan zee gekocht en daar ben ik dan in de makro terrasstoelen en een tafeltje voor gaan kopen. Dan kunnen we wat naar de zee kijken. Als het mooi weer wordt scheelt dat niet veel met Spanje.’

Louis was vroeger treinconducteur en sinds hij met pensioen is kweekt hij zelf groenten. ‘Misschien kan ik dit jaar een paar bakken op het terras zetten, met wortelen en spinazie. De meeste tuiniers hebben ook prei staan, maar ik hou niet van preisoep en als ons Angèle soep maakt, dan is het van ze op te eten. ’t Is soms een moeilijk mens, maar ik begrijp dat wel. Wij zijn nog geboren in de oorlog. Nu, ze kan toch geen soep meer maken.’

‘Dat stilzitten is niets voor haar, dan wordt ze ineens koleirig. Toen ik tuinstoelen ging kopen was ze niet mee. Naar de Delhaize komt ze wel met mij, want dan hang ik de boodschappen in dat netje aan haar rolstoel. Veel is het toch niet voor twee personen. Maar met die tuinstoelen op een kar en dan haar ook nog moeten duwen, ik had er de hele nacht van wakker gelegen. Mijn dochter is dan gekomen als ik weg was, om haar op de wc te helpen na het eten.’

‘Ik had maar twee stoelen gekocht, soms komt ons Sandra langs en Angèle zit toch in haar rolstoel de hele dag. Maar dat vond ze niets, een stoel te weinig, dus de volgende dag ben ik teruggegaan om een derde. Dan kan ze daar haar benen eens op leggen.’
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
‘In de paasvakantie zijn we in Algerije geweest omdat mijn nicht trouwde. En daarom zijn we nu niet op vakantie. Maar dus eigenlijk blijf ik niet het hele jaar thuis, want ik ga ook nog op taalkamp in november.’ Jiyan is net gaan zwemmen met vriendinnen. Ze zien er een beetje verveeld uit, maar in het grijze weer van de laatste dagen lijkt elke elfjarige er wel doelloos bij te lopen.

‘Vroeger ging ik niet graag naar Algerije, omdat ik toch nog geen Frans kon en ik vind het eten ook niet zo lekker. En ik ben wel een beetje bang van mijn nonkel.’ De andere meisjes giechelen, ze zijn duidelijk vertrouwd met de verhalen over een grote man met een donkere snor. Ze zijn spierwit, hebben nog niet veel zon gezien dit jaar. Jiyan steekt donker af tegen haar vriendinnen.

‘Maar dit jaar vond ik het wél fijn. Vorig jaar was ik ook al op taalkamp gegaan en in het vijfde leerjaar leren we Frans, dus deze keer kon ik al soms verstaan wat ze vertelden. En we hebben ook Belgische frietjes gebakken. Want ik vind dat als wij altijd een beetje Algerijns blijven, dat mijn nonkel en tante die nog in Algiers wonen toch op den duur ook een beetje Belgisch worden. Dat vond mijn papa goed gevonden, hij vindt frietjes ook lekker. We moesten dan wel een frietketel gaan kopen omdat ze dat niet hadden. En de frietjes hebben we zelf gesneden.’
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
De vader van Vera is eind juni gestorven. ‘Het probleem is dat ik nu niets te doen heb. Probeer maar eens niet na te denken als je niets om handen hebt. Het huis, de strijk, daar houd ik me mee bezig. Het is hier nog nooit zo proper geweest.’ Vera lacht een beetje, maar niet van harte. Al bij al een geluk dat ze een annulatieverzekering had. ‘Dat is ook een twisted verhaal, ik had die verzekering genomen omdat mijn moeder ziek was. Toen zij erdoor was gekomen vond ik het ook zo’n zonde van die tweehonderd euro. En toen is papa van de trap gevallen. Zo, zei mijn moeder, dan is dat geld toch nog goed besteed.’

‘Ik zit hier vaak een beetje in de tuin te staren. Die strandstoel daar, ik vind het aandoenlijk hoe daar onkruid onder samentroept. Het is mijn fout dat er daar zo’n toefje staat, ik heb die strandstoel niet verzet toen ik het gras afreed. Het lukte niet, ik moest denken aan hoe mijn vader tegen een strandstoel een transat zei, of transatlantieker, en hoe hij moest worstelen om die dingen opgezet te krijgen.’

Vera zucht. ‘Dat is de generatiekloof tussen mij en mijn vader. Dat ik strandstoel zei en hij transat. En dat hij is doodgegaan en ik niet. Hij moest het weten, dat ik daarom grimmig naar onkruid zit te gapen hele dagen. Tweehonderd euro kost mij dat, ’t is kostelijk verdriet. Als ik nog zou leven, was dat geen waar geweest, zou hij zeggen. Maar ja, dat heb je dan.’
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
‘Stau en in-checktijden, ik krijg daar kalte rillingen van. En op vakantie kan het doch ook gaan regenen. Ik snap dat ook niet, dat iedereen hier Spaanse zomers verwacht. Het is de bedoeling dat het regent, anders komen de kartoffeln niet omhoog en dan gaat iedereen in september weer zagen als een kleintje met mayonaise duurder is geworden. Van vakantie verzuren de menschen. Enfin, van zurückkommen doch, en darum vertrek ik niet.’

Dat buiten deze woonkamer België ligt, zie je alleen maar aan het steenweglandschap door het raam. Binnenin waan je je in de Alpen, met houtwerk en frullen en kanten kleedjes vol vrolijke bostaferelen. Een clichématig ingericht huis in tirolerthema, alsof alle Duitsers lederhosen dragen, of ze nu in Duitsland wonen of in Hemiksem zijn terechtgekomen, toevallig.

Erich draagt een jeans en een basic hemd, maar spreekt wel met een hoorbaar Duits accent. ‘Mein frau gaat soms terug naar de heimat, maar ik heb daar niets te zoeken, mijn mutter is gestorben. Het is ook altijd zo ver rijden, helemaal tot in Nürnberg. Wat kost dat tegenwoordig niet? Maar voor boodschappen gaan we wel naar Aachen, veel billiger. En dan kopen we ook eens iets exotisch, verse ananas oder so etwas. En we doen barbecues met de kindern. Veel bratwursten natuurlijk, wirklich smäklich.’
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
‘Het geld is op,’ zegt Bianca, ‘mijn nieuwe borsten hebben 2500 euro gekost, dus vakantie zit er niet in. Maar goed,vaak op café en als het mooi weer is naar Blankenberge, in bikini op het strand liggen. Eigenlijk zon ik liever monokini, zeker nu, maar dat is niet goed voor de littekens, dan gaan ze zichtbaar blijven.’ Bianca’s decolleté laat er geen twijfel over bestaan, dit is vakwerk van de beste soort, samengeperst in een bloesje dat duidelijk te klein is.

‘Ik heb nog niet al mijn kleren vervangen,' lacht ze schuchter. 'Dit is een C en vroeger had ik een A’tje – dat vond ik niet serieus. Maar het knelt allemaal dus wat af, maar dat vind ik eigenlijk wel oké, ik heb geen twee jaar gespaard om dat allemaal weg te steken. Het is alleen wat wennen dat de mannen er zo naar kijken.’

Bianca is in april geopereerd. Bewust natuurlijk. ‘Dan is alles al wat genezen, ik heb wel afgezien. Eigenlijk wou ik in december al, maar toen zat de chirurg vol. ’t Is een hele populaire. Dat vond mijn vriend dan weer onnozel, dat ik daar vijfhonderd euro meer voor betaalde. Maar hij heeft graag dat ik bh’s draag van dure merken, dan vind ik het maar normaal dat ik daar kwaliteit in steek. Allez, het is toch ook dat ze lang moeten meegaan. Een nieuwe bikini heb ik al.'

'Allez, drie dan,' geeft ze toe als haar vriend verongelijkt kijkt. 'Maar allemaal van de solden.’
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
‘Les vacances, ça j’ aime bien.’ Toen hij veertig jaar geleden naar België vluchtte, kwam Dieudonné in Luik terecht en later is hij verkast naar Antwerpen en Brussel. Hij heeft nooit een paspoort vastgekregen. ‘Ik heb het één keer geprobeerd, formulieren invullen en afgesnauwd worden. Niets natuurlijk, maar ik heb geen voet buiten België gezet die veertig jaar. Mij krijgen ze niet terug.’

'Vroeger, als kind, heb ik nooit vakantie gehad. Wij gingen niet naar school en er moest altijd vanalles gebeuren. Daarom kijk ik nu graag naar de toeristen hier. Dat leven heb ik nooit gehad, onbezonnen chocolade kopen en over de markt wandelen. Een terrasje doen en niet nadenken over waar iedereen ’s nachts moet slapen.’

Dieudonné zelf maakt zich ook geen zorgen meer en al zeker niet in de zomer. ‘Toeristen geven geld zonder dat je echt bedelt. Als ik een bekertje voor me zet en gewoon een beetje vooruit tuur kom ik vanzelf wel aan vijf, zes euro voor iets om te eten uit de express. In de vakantie is alles gemakkelijker. In de winter moet ik daar vaak aan denken, dat het uiteindelijk toch terug zomer wordt.’
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Voor haar verjaardag aan het begin van de grote vakantie heeft Alina een nieuw fietsje gekregen en daar fietst ze nu de hele dag op. Alina is zo’n meisje met blonde staartjes en blauwe ogen. Eigenlijk ziet Alina eruit als de Lebensbornkinderen die in de jaren veertig een tijdje populair waren. En met dat roze fietsje is het helemaal af.

Ze gaat niet op vakantie dit jaar. ‘Alina amuseert zich hier ook wel, zeker met een nieuwe fiets,’ zegt haar mama. ‘Met oma een ijsje eten in de stad, dat is voor haar even exotisch als een Egyptisch strand. Mijn man en ik gaan een week naar Toscane. Voor Alina hebben we een zwembadje gekocht. Groot genoeg om in te bewegen, niet zo’n ploeterdingetje. Als de zon nu nog zou schijnen.’

Alina vindt het fantastisch, fietsen in het park. Ze kan al op twee wielen rijden, ook al is ze nog maar vijf. ‘Dat komt omdat haar vorige fietsje zo kapot was. Haar zijwieltjes stonden naar boven geplooid waardoor ze er toch niet meer op steunde. Ze heeft dus eigenlijk vanzelf leren fietsen.’

‘Na de zomer ga ik naar het eerste leerjaar.’ Alina peddelt voorbij. Ze zwalpt nog wat en even later begint het te regenen. Mama moet een beetje rennen om haar dochter bij te houden. Het worden pannenkoeken in plaats van een ijsje vanmiddag.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
‘Ja kijk,’ begint André, ‘ze zeggen dat verbouwen het ergste is voor je relatie. Awel, ik wou al lang verbouwen en ons Jenny is vertrokken in de winter, dan kon ik er net zo goed aan beginnen. Ik dacht, ik heb toch niks te verliezen.’

André lacht ermee en ratelt verder. ‘Het zat er natuurlijk aan te komen, maar de verbouwingen ook. Onze badkamer was al niet meer veranderd van als we getrouwd zijn. Te lang gewacht. Niet met die badkamer. Enfin, dat ook, maar toch vooral met die scheiding. Ik mis haar wel hoor, maar als ik bedenk hoeveel ze zou zagen dat we thuis moeten blijven van ’t jaar, dan denk ik soms, goed vanaf.’

‘Het is bouwverlof, dus we doen alles zelf. Mijn broer is stukadoor, die kan helpen. En dan in november, als alles hier af is, dan ga ik op vakantie naar Thailand denk ik, daar heb ik altijd van gedroomd. Of ik schrijf mij in op zo’n datingsite, volgens mij vallen vrouwen daarop, mannen met een vernieuwde badkamer. En dan ga ik wel naar de zonnebank, dat is wat blitser, zegt mijn moeder.’
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Soms bedenk ik hele levens rond mensen die ik van toeten nog blazen ken. Mensen die nog in België rondlopen ondanks de exodus die we dit weekend op het nieuws mochten bekijken, en ondanks lowcostmaatschappijen en lastminutes en dat eeuwige gekanker op het Belgische weer.

Tiens, waarom zijn die mensen niet op vakantie? Gaan die zich niet vervelen? En zijn ze wel gelukkig zo?

Wat dat geeft in mijn hoofd leest u morgen en vanaf dan netjes om de twee dagen. Dat draait hier op zomerritme, ja, ík ben namelijk wel op vakantie. Of ik doe alsof, u zal het waarschijnlijk nooit weten.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Hortense Daman zat als dertienjarige in het verzet tegen de Duitsers - moffen toen nog - en vervoerde op een dag een heleboel handgranaten op haar fiets, die ze bedekt had met eieren, een zeldzaamheid in een tijd van bombardementen. Zo passeerde ze de Duitsers zonder problemen.

Ze heeft dan een boek geschreven zoveel jaren later, niet enkel over die eieren maar ook over de concentratiekampen waar ze later toch in terechtkwam, en die ze overleefde, anders had ze dat boek natuurlijk niet afgekregen. Dat vond ik vreemd toen ik dat las, dat je kon fietsen met eieren op zak zonder ze te breken.

Gisteren moest ik op de chiro zijn met 42 eieren. De doos van dertig stond op mijn stuur en bleef volledig intact. Van de twaalf in zo'n doosje op mijn bagagedrager is er maar eentje gesneuveld. Toen was ik er zeker van, als ik tijdens de tweede wereldoorlog had geleefd had ik zeker in het verzet gezeten.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Aan de hoogte van de maïs zag ik hoe lang het geleden was dat ik nog was gaan lopen. Halfhoge maïsvelden moeten in de zon staan en er niet verregend bijliggen naast een paadje vol naaktslakken en slijmsporen, maar ik woon al zolang in België dat ik ze ook in de motregen met zomer ben gaan associëren. Vooral dan omdat ik tijdens dat lopen al eens durf te zweten en dat ook zomers vind - zweten in een topje.

Dan is dat er toch ook van gekomen, dacht ik en toen moest ik een plas ontwijken of mijn schoenen werden nat - mijn kadans zoek ondanks het ritme van de regen.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Daar had je de decaan die een erg saaie speech gaf op de proclamatie toen ik mijn diploma kreeg - of toch het papiertje waarop staat dat ik het verdiend heb. Mijn uitslag, vanzelf oud nieuws geworden, zit na twee dagen afgeleefd in de achterzak van mijn nieuwe jeansbroek. In acht gevouwen hebben zich achteraan twee blauwe rechthoekjes ontwikkeld.

Hij had het over overgangsrituelen en gelukkig worden en de K.U.Leuven nooit helemaal verlaten - dooddoeners van de ergste categorie die te rechtstreeks alludeerden op het leven dat nog komen moet. De studente die namens ons en dus ook namens mij een tekstje kwam opzeggen over pintjes van een euro en diplomaruimte stond nog boller van cliché's.

Wij kochten een nieuwe auto in 1998. De verkoper dacht even glad te doen en maakte duidelijk dat het - met het oog op ruitenwissers - altijd een beetje zoeken en passen is in het begin. Autoverkopers hebben geen diploma's slavistiek en van sociale skills hebben ze buiten hun garage misschien niet veel kaas gegeten, maar ze hebben soms gelijk ook tien jaar later in een andere context als ik er plots aan kom te denken.

Laat zo'n man op een proclamatie over het leven vertellen. Het is tijd om werk te zoeken.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Onlangs haalde ik op de parking van de Colruyt mijn vinger open aan mijn fiets. Hoe dat gebeurde weet ik niet, vast een onverwachte beweging van mijn kant. Plots was daar een linkerwijsvinger vol bloed en dacht ik: een prospectie dringt zich op. Dus ik stopte aan de rand van de stoep en haalde prompt mijn derde linkerteentje open. Netjes dat opperste topje vel eraf - waardoor ook ineens mijn derde linkerteentje vol bloed hing en bij verlenging ook het stukje linkervoet eronder.

Thuis deed ik er een doekje op met water, om het geronnen bloed dat zich onderweg naar huis had verzameld weg te vegen en eens te kijken wat daar net pijn deed. De vinger bleek meer bloed dan wondje maar de teen kromp in elkaar toen ik er over wreef. Het helpt niet, doekjes op wondjes waar verrassend veel bloed uit sijpelt, voor je het weet heb je een papieren zakdoekje vol bloed vast en is je teen helemaal kraaknet opeengekruld, buiten op dat ene punt waar hij nog bloedt en blijft bloeden.

De beste remedie was dat lapje vel dat er nog aan bungelde gewoon terug te leggen en overtuigd te doen alsof er niets gebeurd was. Het groeide er terug aan dacht ik gisteren maar vandaag is het eraf gevallen. Het wondje eronder is dicht en zelfs in mijn hakschoenen gaat dat prima. Zo is mijn teen vanzelf genezen, zonder ontsmettingsmiddel en met mijn eigen huid als pleister.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Er zit een muis in de zoldering van mijn kamer te knabbelen aan het hoekje van het papiertje van Leuven in Scène dat daar ter herinnering steekt. Ze maakt veel lawaai tijdens haar latenightlunch.

Het hoeft niet, gefrutsel van een muis die ik niet eens schattig kan vinden om drie uur eenendertig 's nachts.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
In humo staat een stukje, een half blad hoop en al, over een foto die niet eens zó mooi was dat-ie veertig jaar later, daar gaat het stukje over, herinnerd moet worden om de foto, maar wel om de zomer, want daar gaat het ook over, en omdat er net zo'n tekst bij paste die beschrijft hoe dat veertig jaar geleden net hetzelfde was, wachten.

Ik mag graag denken dat de mensen in 1968 ook niet wisten met welke grootse dingen ze bezig waren en dat er veertig jaar later wat toen onbeduidende foto's leken, bezongen zouden worden om waar ze voor staan, die foto's en de mensen erop die allemaal allang gestorven zijn. Misschien dat er over veertig jaar, als ik al dood ben dan of misschien nog leef, ook foto's in een blad gaan staan over de zomer van 2008, en dat er dan net zo'n meisje van 21 ontroerd in de zon zit, een boterham te eten, niet omdat ze honger heeft maar omdat ze wacht op iets waar ze zelf de vinger niet op kan leggen en de time being wil verkorten, door een boterham te eten en door humo te lezen of misschien de krant gewoon - wie weet is het een zaterdag en zit Zeno bij De Morgen.

Ik ben opgejaagd. Het is goed dat ik de humo kan vastnemen op de wc en daar kan lezen dat dat veertig jaar geleden nog zo was.