Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor June 2008
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het was heel erg vreemd vannacht toen ik thuiskwam van een trouwfeest dat vroeg was geëindigd, maar waar we zelf nog een eind aan hebben gebreid op de Oude Markt, u kent dat wel. Het was dan tamelijk laat of ook wel vroeg al had ik mij ingesteld op zes uur, dat vind ik een mooi uur als er een vriendin trouwt. Enfin, dat mocht niet zijn, maar toen ik om zes uur nog wakker lag dacht ik, ik ga daar een stukje over schrijven, over hoe ik nog wakker lig met alle ramen op het grootste open en helemaal geen pyjama aan en nog te warm - ik vertik het mijn donsdeken uit mijn overtrek te halen, er komt altijd een moment in de loop van de nacht waarop ik toch fris krijg en dat dekbed dan op mijn laken moet leggen en dat schuift daar dan af, dat is vervelend in de ochtend.

Het was vast een grappig stukje geworden want ik ging er ook in schrijven over hoe ik een glas wijn teveel had gedronken, dat vind ik dan ook de norm als er een vriendin trouwt. Natuurlijk ook weer niet zoveel wijn dat ik niet meer wist wat of hoe, ik weet nog precies wanneer en waar ik mijn schoenen uit- of aandeed, het waren hoge hakken. Maar toen ik vanochtend wakker werd wist ik niet of ik dat bericht nu wel of niet had geschreven en wat er dan zou instaan, ik kon me levendig herinneren voor mijn computer te zitten op mijn bed met alle ramen op het grootste open, te vertellen over dat laatste glas wijn dat ik niet meer had moeten drinken maar het wel deed, omdat dat nu eenmaal de norm is als er een vriendin trouwt en er goeie wijn is op het feest.

En dus het was er niet, en ik ga ook niet doen alsof ik het wel geschreven heb. Ik heb vast meer geslapen dan ik denk en gewoon gedroomd dat ik nog wakker lag en een bericht ging schrijven over een glas witte wijn te veel en dat met alle ramen op het grootste open.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik wou dat wel, wormen zoeken voor de babyvogels, maar ze in stukjes snijden, dat kreeg ik dan weer niet gedaan - eerder dit jaar ben ik op een regenachtige verloren zondagmiddag wel een heleboel wormen gaan opscharrelen met een pincet en legde ik er op elke tree van de trap van de kippen - een verrassing voor 's avonds zeg maar. Ik vond traptraktatie toen een heel leuk neologisme. Dus aan medelijden met wormen heeft het niet gelegen.

Toen ik de eerste worm op een aftands bordje legde, gaf hij vreselijk elastisch mee onder lemmet van het mesje. Als ik had doorgesneden zou ik het moment waarop de rekker in de worm knapte nooit vergeten zijn. Het was ook zo'n vreemd praktisch probleem, ik kom daar liever niet aan met mijn handen en dus had ik bijna een vork nodig om die wriemelende worm tegen te houden. Daar aan de tuintafel gezeten met vork en mes in de hand en een worm op een bord van een afgedankt servies, het had me teveel van een perverse versie van kokeneten.

Dus probeerde ik het zo en er was een dappere vogel die over zijn broertjes en zusjes heen erg hoog klom naar de pincet waar een pier aan bengelde en hij kreeg 'm nog naar binnen ook, maar de rest van de wormen bleek sterker dan de vogels en dus bleven ze verhongerd achter, de wormen gooide ik voor de kippen.

Opvangcentra voor verweesde vogels klonken erg ontvankelijk voor een schoendoos vol mezenwezen, maar Opglabbeek is ver te horen aan het accent van de vriendelijke man. Met de huidige benzineprijzen stelt zich snel de vraag of een hoopje vogels wel een volle tank waard is, de natuur doe je daar ook geen plezier mee.

Dus probeerde ik het dichterbij in het Frans - op naar Beauvechain. Een voordeel van één land te zijn en geen twee, volgens mij gaat de uitwisseling van vogels moeilijker als er een échte grens tussen zit. Het werd mijn goede daad van de dag: vogeltjes gered van de hongerdood door ze in een designschoendoos te steken en die naar Wallonië te brengen op mijn schoot. Zo warm dat die beestjes hadden waar de pluimen hun lichaam nog niet bedekt hadden. Tsjip, zeggen ze, vanaf nu in het Frans.

27/06: Tsjip

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Onze kat heeft zeven vogeltjes verweesd. We hebben hier zo'n kitsch vogelhuisje dat er heel luxueus uitziet. Er trekt altijd wel een familie in. In de vastgoedbrochure voor vogels van hun soort staat vast niet bij dat je hier beter geen gezin kan stichten, vooral niet als je borelingen op de grond vallen zodra ze buiten komen.

De eerste baby'tjes dit seizoen werden opgevreten en dat vond ik niet eens zo erg, je zal maar een kat zijn en plots valt daar een hapje uit de hemel – alsof het frietjes regent. Het was wél een zielig zicht, een hoofdje dat uit zijn bek bungelde en even later naar binnen werd gezogen. In Afrika, denk ik dan, doen ze dat met echte mensenkindjes die hun land hadden kunnen redden, en dan zie ik ook wel in hoe relatief de dood van zo'n vogeltje is.

Er zat een nieuwe familie in het huis en alle hoop zat in hun zeven eitjes die we toevallig ontdekten. Ik ben er de persoon niet naar de hele dag vertederd te luisteren naar het getsjirp dat die mini’s maken in hun vraag naar ongedierte. Ik vind dat vervelend als ik in de zon een boek wil lezen - de kippen zwijgen tenminste voor een handvol graan. Om maar te zeggen, met die vogels heb ik geen affiniteit.

Vanochtend kwam ik beneden na mijn douche en kon ik de kat niet missen die in het midden van de living, op de parket nota bene, een vogel aan het oppeuzelen was, met van die schrokkende geluiden en jaloers bekeken door de andere kat, die er nu ook de zetel niet voor uit wou komen. De kat heb ik naar buiten gedragen, hij hield halsstarrig vast aan zijn vangst. Geen bloed aan mijn vingers dus, maar de kop, afgebeten al, bleef liggen in een klein plasje.

Het is zover gekomen met de mensheid dat ik me eerst verschrikt afvroeg wat ik met die vlek ging aanvangen en pas toen aan het hoofd van de pappie dacht - een vogelhoofd daar in mijn woonkamer. Keukenrol loste het ergste op en het hoofd heb ik bij de moordenaar gelegd, eerlijk is eerlijk. De moeder van de vogels blijft wijselijk weg of is misschien wel al eerder opgegeten. De kat slaat immers zonder morren zijn lunch over vanmiddag.

Ik heb net het dak eraf gehaald en er zitten daar zeven halfkale dubbelgevouwen scharminkels in te happen met hun bek. Ik denk dat ik straks wormen ga zoeken die ik in stukjes zal snijden en met een pincet in hun mond zal proppen. Benieuwd of dat lukt, in de boeken die ik als kind las lukte het altijd, maar uiteindelijk gingen de vogeltjes toch dood omdat ze niet konden vliegen of net tegen het raam botsten in het tumult dat hun gefladder veroorzaakte.

Vakantie, 't is me wat.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Kijk - zo gaat dat als je mij bent. Ik sta op en check mijn mail. Geen mail is geen probleem, het is nog vroeg. Ik kom thuis om middernacht en denk, er is zoveel dat zoveel mensen mij in al die tijd hadden willen kunnen zeggen - gewoon dat mijn haar goed geknipt is of dat het goed geschreven was dat stukje van die kikker op mijn weblog of gewoon dat het fijn is dat ik de dingen doe die ik doe en meer niet.

Volgens mij waren er in 1986 alleen maar problemen van een andere aard, als twintiger zijnde - issues die verdwenen zijn en weggebleven omdat de wereld is vooruitgegaan. Dat er stof tussen de draaischijf van de telefoon kwam en dat je je eindwerken moest laten typen in de gevangenis - tot iemand bedacht daar knopjes van te maken en ook ineens iedereen zijn eigen - personal weetwel - computer te laten kopen.

En dat de broeken zo lelijk waren, al is dát probleem dan weer wel helemaal terug, de wereld gaat vooruit in kringen.

20/06: En bedankt

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
"Dat neemt natuurlijk niet weg dat het hoe dan ook bewonderenswaardig is een literair werk uit Pools naar het Nederlands te vertalen."

De laatste zin van mijn thesis. Geloof me als ik zeg dat de rest u nog minder interesseert.

Ik had iets met dat dankwoord. Ik weet niet of er iemand de moeite heeft genomen mij op te nemen in bedankingen - ik vermoed van niet, ik heb in weinig thesissen een rol gespeeld dit jaar of de jaren ervoor wat dat betreft. Op een dag vind ik misschien een man en krijgen we intelligente kinderen en schrijven die thesissen waarin ze mij bedanken voor het advies dat ik hen heb gegeven betreffende de kleurkeuze van hun kaft en de interlinie. Rood en anderhalf, daarmee geef ik meteen een socialistisch statement mee - de kaft van mijn eindwerk laat zit vast raden.

Mijn thesis is al een tijdje binnen en ik heb vandaag mijn laatste examen afgelegd - ever, dat is, als het over de unief gaat. Een stukje van mijn dankwoord mag u ook wel lezen, bedenk vooral dat u eigenlijk niets gedaan hebt en dus niet bedankt hoeft te worden en besef daarbij wat voor goed mens ik ben dat plezier toch online te gooien.

"[...] Daarnaast wil ik ook de juiste mensen bedanken die mij op tijd deden inzien dat dit academiejaar om meer draaide dan enkel studiepunten binnenhalen en we zo snel mogelijk. Een handvol vrienden die er op de juiste momenten wel of juist niet waren en net wanneer nodig nalieten te vragen hoe ver ik ermee stond. Het had zonder hen gekund en waarschijnlijk zelfs een pak sneller, maar ook onnoemlijk moeilijker."

Misschien lezen er vrienden mee, je weet dat niet.

Dat was dat, dacht ik vanmiddag toen ik MSI 00.14 verliet. Meer deed het me niet. Ik ben benieuwd als ik over dertig jaar intelligente kinderen heb die afstuderen, wat het mij dan gaat doen, afgestudeerd zijn in tweeduizend acht zonder daar echt bij stilgestaan te hebben.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Er circuleert zoiets. Met het getal tien - prefab blogpost die je gortdroog kan invullen - alles wat je tien eenheden geleden aan het doen was. Wat ik tien maanden geleden deed en binnen tien maanden zal doen weet ik niet meer en weet ik nog niet en waar ik tien jaar van nu verwacht te staan, daar hebt u geen zaken mee, vooral omdat ik daar zelf niet teveel bij wil stilstaan. Maar tien jaar geleden zat ik in het zesde leerjaar. De volwassenen onder de lagereschoolkinderen.

Ik was vast verliefd op de meester - waardoor het een hele schok was toen ik een paar maanden geleden te horen kreeg dat die meester met een aantal juffrouwen weleens de bezemkast in dook. We moesten op bosklassen vertrekken binnen een aantal dagen en de spanning was gigantisch - er was zo'n invulboekje over het bos en bij de kamerverdeling kwam ik terecht in de beste kamer met de hipste meisjes. Mijn geluk kon dan ook niet op en een paar dagen later kraste ik Maartje was here in een bank in het bos en dook ik topless - toen nog geen issue, denk ik - in een vijver.

Toen ik elf was werd ik geopereerd en kreeg ik van de collega van mijn mama, Georgette, een kikker van pluche. Zo'n hoop draadjes en stofjes gevuld met zitzakbolletjes. Sindsdien slaap ik ermee 's nachts, geklemd in mijn vuist. Toen ik elf en later twaalf en dertien was dichtte ik alle dingen een persoonlijkheid toe en vond ik het zielig als ik die kikker uit mijn bed gewoeld had en ging ik ernaar zoeken in de kier tussen mijn bed en de muur. Ik doe dat nog steeds. Hij heeft van die bolle ogen die 's ochtends vreselijk verwijtend kunnen kijken als ik hem op de grond vind tussen de sokken die ik halverwege de nacht uitspeel. Een beetje elfarige blijft er altijd in.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Kijk eens rond, ik ben een moderne klassieker van de wereldliteratuur aan het lezen - de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, zowaar. En ook wel misdaad, seks en verse vis van Hugo Matthysen. Een boek dat ik een paar weken geleden toevallig tweedehands heb gevonden in het Paard van Troje, waarlijk een héle gezellige boekenwinkel met van die oude ladders en geen groene vestjes zoals in de Fnac. Ik had er een paar zomers geleden eens alle boekenwinkels van Leuven voor afgelopen, 't is anders wel een gênante titel om naar te informeren bij een gortdroge verkoopster met een leesbrilletje.

Maar ik wijk weer af. Milan Kundera is erin geslaagd op de tweede regel al meteen Nietzsche te vermelden. Ik weet niet hoe dat met u is of wat u van mij verwacht op dat gebied, maar kom alsjeblieft niet af met filosofie bij mij en zeker niet na bedtijd - doorgaans is het dan al de volgende dag geworden. Ik heb doorgebeten, maar niet zonder angstige flashbacks van het filosofie-examen dat ik in het vijfde middelbaar invulde en waar ik ook alleen maar 50 % op heb gekregen omdat ik veel geschreven had in helaas totaal de verkeerde interpretatie. En dan ook nog in het zesde middelbaar. En het eerste jaar unief. En het derde jaar unief. Ik dacht dat ik er voorgoed vanaf was tot daar die Kundera ermee op de proppen kwam.

16/06: Huisdier

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Vandaag heeft de blik van de kat de uitdrukking ogen als schoteltjes een nieuwe dimensie gegeven. Dat ging zo.

Het midden van de woonkamer is een stuk huis waar ik weinig van kom te genieten. De kat placeert zich er tegenwoordig en in het passeren geef ik hem vaak een vriendschappelijke tik met mijn tenen - altijd blootvoets, ik - of dan graaf ik soms een beetje onder zijn vet. Soms vind ik een botsbal en doe ik daar een beetje vervelend mee, vanuit zijn perspectief dan. Vandaag ben ik gewoon ernaast gaan zitten, waarop hij zich genoeglijk vleide onder de wigwam van mijn opgetrokken benen. Een kwartier bleef ik stil, tot mijn achterste pijn deed en ik bedacht dat ik dringend maar eens mijn mp3-speler moet verversen.

14/06: Alle tranen

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Wist u dat, dat ik soms verdrietig ben? Om verschillende redenen - ondanks wat mijn positie als most enviable op facebook moge beweren ben ik ook maar een mens met naast pleziertjes ook wat grieven. Vanávond ben ik niet treurig, wie dat mocht denken, live hebt u daar namelijk geen zaken mee. Maar toch, soms kom ik er door een waas van tranen eens toe een draftje op te slaan op mijn server en op kille zomeravonden als deze - al is het bijna een koude zomernacht geworden - lees ik die dan na en denk ik, het zijn goede woorden en iets beters heb ik toch niet te vertellen vanavond.

Het ging over tranen die zó wonderlijk dik waren dat het aangenaam was ze naar beneden te voelen rollen en te horen hoe ze kapotspatten op de vloer en daar een minuscuul plasje vormden, ideaal voor kabouters om hun regenlaarsjes in te testen. En er vielen er een paar kapot op mijn knie en dat werden minitranen tot op mijn elleboog. En ik schreef dat ik snikte met het dédain van een filmster in een glanshoofdrol en hoewel ik eerlijk waar niet meer weet wat er toen mis was, klopte dat wel, dat theatrale. Dat maakt het vaak gemakkelijker, jezelf belachelijk vinden maakt alles relatief.

Het is stokoud en langvergeten verdriet dat u hier leest, no need om mij virtueel op te beuren.

14/06: Slak

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het is de eerste stap die alles bepaalt als ik ga joggen, vanaf dat moment loop ik de hele tijd in hetzelfde ritme zonder ergens voor opzij te gaan, alle naaktslakken ten spijt in het stukje bomen tussen oude en minder oude verkavelingen - ook wel bos in de beschaafde volksmond. Vandaag ging het goed: ik heb er niet één verpulverd - bij mijn weten, that is, ik wacht vol spanning de afrekening aan de hemelpoort af.

De titel is slak met een dubbele reden, ik had anderhalve maand mijn sportschoenen alleen nog aangedaan om op de chiro te gaan scheidsrechteren. Ik neem dat niet zo serieus als Frank De Bleekere. Unlike naaktslakken vindt die bal zijn weg wel.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Stel dat ik op vijf juli 's ochtends wakker word en besef dat nog maar het vijf juli 2004 is. Nog niets eens ingeschreven aan de unief. Op vijf juli dit jaar schrijf ik me uit.

Dát zou creepy zijn. Hoewel ook weer niet, ik zat toen in Griekenland.

12/06: Blauw

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Een trein, het regent buiten. Medepassagiers kijken meewarig naar mijn natte broek. Niemand anders met een fiets hier, zie ik, iedereen is droog - geen spátje zelfs - met een perfect kapsel. Mijn haar is gisteren geknipt en hangt in flarden om mijn hoofd. Onderweg kwam ik mijn kapster tegen, ze stond droog in een buskotje, ik begrijp dat beter dan zijzelf zo in de regen. Luxeproblemen om acht uur 's ochtends.

Zoals militanten van een vakbond die niet in de regen willen staan ijveren voor hun koopkracht. Ik heb voor de mijne net twintig minuten door de klievende regen gefietst, dacht ik toen ik me moest haasten door een groene massa in de hal - die nieuwe parking is een stukje verder dan de andere. Of ga allemaal in de stationsrestauratie klinken op elkaars miserie, weer wat minder koopkracht. Meer koopkracht nodig? Durven nat worden mannen - dat dacht ik terwijl ik op perron acht op mijn trein stond te wachten en verder toen ik de blikken van mijn droge medepassagiers negeerde.

Naar buiten kijken dan maar. Een fietspad is zo nat dat ik er een grijze beek in zie, tot ze breder wordt en ik denk, wat doet die bestelwagen boven die beek? Niet dus - De Morgen lezen. Mijn buurvrouw leest mee en ik wil niet de trut zijn die daar niet tegen kan, dus ik blijf langer op één pagina dan nodig. Terwijl ze eigenlijk zou moeten studeren, ze heeft een blad vast waarop staat beste jury mijn partner Stephanie en ik hebben met dit project geprobeerd. En verder heb ik niet gekeken, ik vroeg plots me af hoe ze nog zo kurkdroog kon zijn. Zij heeft gisteren vast niet 25 % meer betaald bij de kapper omdat haar haar tot over haar schouders komt en toch ligt het perfect. Afstappen en haar succes wensen, fluisterend, ik weet nooit hoe luid ik moet praten als ik muziek in mijn oren heb.

Overstappen in Aarschot, of all places, en vragen aan een vrouw of dit de trein naar Berchem is. Ja, opstappen en verder zwijgen - ik dacht dat deze broek sneller droogde vorige keer toen het zo Belgisch zomerde. Even later alles andersom - op het Martelarenplein de vrouw die mij in Aarschot ja toeknikte bijna omverrijden, odd.

Wat ben ik blij met de droge pyjamabroek die ik aanheb, ook al is het al te warm om nog met kleren aan te slapen. Het is dus een joggingbroek geworden, maar dan wel een hele lelijke. Een soort blauw dat nooit had mogen uitgevonden worden.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
echt denken doe je natuurlijk altijd zonder leestekens en om die reden worden ook hoofdletters overbodig ik denk bijvoorbeeld nooit aan de toast die een beetje verbrand uit de toaster is gekomen zonet waarbij ik dan een grote t zou denken omdat het toevallig het eerste woord is in mijn gedachten

net zoals het eigenlijk ook niet uitmaakt dat het moeilijk is gedachten op papier of toch een computerscherm te zetten bij middel van een azerty omdat er zo weinig samenhang in zit ik breng er hier zelfs meer structuur in aan want toen ik azerty dacht dacht ik ook meteen aan qwerty en aan hoe gemakkelijk dat typen is het woord azerty dan met een qwerty kom ik niet snel weg al gaat dat natuurlijk een pak sneller eens ik er een tijdje mee bezig ben dat heb ik in de poolse bib wel ondervonden

het zijn niet echt écht mijn gedachten die gingen over het beleg voor de toast die ik ga eten américain al is het daar misschien te warm voor en kom ik er niet graag voor uit dat ik dat eet dat klinkt zo marginaal vind ik alsof ik een lowlife ben in een eenkamerappartement en ze gingen ook mijn gedachten dan over de kat die in de schaduw ligt te suffen maar het vast niet te heet vindt voor een beetje rauwe koe

een punt hoeft er niet achter
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Kijk het is juni dacht ik helemaal zonder leestekens toen ik vanochtend opstond en zag dat de zon erdoor was en dat er van regen of zo'n wolkendek geen sprake meer was. Ik stond op om acht uur en dat was wonderwel nog te vroeg om te herhalen wat ik voor mijn examen moest weten. Het is altijd meer het begin van de maand juni op de dag van je eerste examen dan pakweg op de eerste zelf, die ligt toch maar wat verloren tussen 31 mei en 2 juni - twee dagen waarop ik dit jaar respectievelijk niets en niets heb gedaan. Denk ik, het is ook allemaal zo blurry.

Het is altijd een beetje vrolijker een examen ingevuld te hebben dan er nog eentje te moeten maken, en dat ik morgen nog mondeling moet gaan bewijzen dat ik na vier jaar eindelijk in het Russisch iets kan vertellen doet daar niet veel aan af, dat kan ik ook wel zonder studeren en dus ga ik seffens zwemmen in openlucht. Maar eerst heb ik in onzedige kledij in de zon gelegen, ik moet over twintig dagen naar een trouw en het kleed - de jurk, zeg maar - dat ik daar ga aandoen heeft geen bandjes, dus is het de bedoeling dat ik ook geen bandjes aan lijk te hebben gewoon omdat ik in topjes van de WE in de zon pleeg te liggen.

Ingesmeerd met Poolse zonnecrème trouwens die ik bijna exact een jaar geleden heb gekocht in de rossman. Ik dacht mij terdege voor te bereiden op een examen door in de brandende zon een beetje naar mijn nota's te kijken, maar huidkanker hoefde ik daar niet van te krijgen. Op het einde van de middag was ik dus niet verbrand, maar mijn papieren waren wel onleesbaar geworden.

De tijd vliegt - dat zeggen oude mensen weleens om duidelijk te maken dat ze het choquerend vinden dat ze alweer 65 zijn geworden. Er zit een waaheid in en maar goed ook, de toekomst ziet er altijd nog een beetje beter uit van dichtbij dan van veraf, ook al omdat ik naar de oogarts moet. In de zéér nabije toekomst: aardbeiensmoothie maken, ik zie de blender al blinken.

06/06: 's Nachts

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het is vast vergelijkbaar met de nachtmerries die ik vroeger had, waarin ik wegliep voor heksen en spoken, neerviel en niet recht kon krabbelen voor ik wakker werd, waardoor ik nooit wist hoe het afliep. Doe een kind van acht geen open einde aan om drie uur 's nachts. Of dat er tussen mij en mijn moeder een veld vol gloeiende kolen lag, of dat ik wegdreef in een beek en dat ze lachend aan de kant stond, spelend met mijn broers en zus en niet bezig met die vierde die daar verdween. Werd ik wakker na zo'n droom, ging ik naar de kamer van mijn moeder en zag ik er de absurditeit vanzelf van in, ik kreeg een glas water en toen ik heel klein was mocht ik daar wel verder slapen.

De spoken waar ik als kind van droomde waren vreselijk lachwekkend, met het voordeel van de terugblik dan. Een beetje doorschijnend wit en ze zweefden ook zo mooi, de heksen vlogen op een bezem. De nachtmerries die ik nu heb komen op een dag misschien wel uit en dat doet ze blijven hangen. Soms droom ik zo eng dat ik niet meer durf te slapen en dat ook niet meer doe, willens nillens. Nillens eerder, op een nacht werd mijn hele familie opgevreten door Duitse schepers. Hoewel dat ook weer lachwekkend wordt, ik had als kind zo'n heilige schrik van honden dat ik soms droomde dat er eentje naast mijn bed stond en daardoor rechtop naast bed wakker werd. Wat onnozel was, want daar stond dan zo-even nog die hond.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik wandel door de oudemensenbuurt achter mijn huis. Mp3-ondersteund en mobiel bereikbaar, ondanks wat de voortuintjes, het behang en de kleren aan de wasdraad suggereren is het daar óók 2008 geworden vijf maanden geleden. Komt een oude man op krukken voorbij. Hij zegt iets als ik al voorbij ben - door de vooruitgang in mijn oren heb ik dat niet helemaal verstaan. Ik vraag wat zegt u en kijk daarbij zo vriendelijk mogelijk, ik wil heus niet dat mensen denken dan ik hen een freak vind gewoon omdat ze tegen me gaan praten, of ik nu opgegroeid ben in het post-Dutroux-tijdperk of niet.

U bent een mooi meisje, zegt hij en hij glimlacht steels. Ik wist zelf niet wat ik moest zeggen, ik kon zo ook wel zien dat hij in de jaren '30, wat je toen noemde, knap was geweest, maar of daar een compliment in zit? Iemand bedanken is ook al veel tegenwoordig, hoop ik. En dat hij geestelijk gezond is.

03/06: Ochtendhumeur

Categorie: De pot nat
Door: Maartje

De ochtendstond is liefst al een tijdje door als ik mijn bed uit hummel. Met een moeder met hoge hakken en een keuken die door architecturale rariteiten een stuk aan mijn kamer grenst en lekker galmt, wil dat tegen acht uur 's ochtends al eens mislukken. Zaaks om maatregelen te nemen, in zo'n geval - de koe bij de horens vatten, zoiets. Kijken wat dat geeft morgenochtend. Al staat mijn wekker wel, ik denk voor het eerst in drie weken. Ik moet op andermans kosten serieus boven mijn stand gaan eten in Brussel. Weten waar je voor opstaat, dan lukt dat allemaal al een pak beter.

Van die eieren heb ik koekjes gebakken.

02/06: Soundtrack

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
E.R. kijken is bepaald geen pretje eigenlijk, ik weet niet of het aan de producers ligt of aan het leven in Chicago, maar de zwaarwichtigheid van dat alles is genoeg om gelukkig van te gaan slapen. Dan is er eens eentje zwanger, krijgt haar man kanker en wordt ze aangeklaagd.

En toch krijg je bijna zin in dat soort miserie, vooral dan omdat iedereen in zo'n serie net dat beetje meer lijkt te leven dan ik als ik opsta om halfelf en begin te studeren op een sukkeldrafje. Maar soms huil ik dan ook eens op de fiets en dan denk ik: 't is allemaal dat niet zonder soundtrack en als er geen crew achter je staat om je te zeggen wat je zeggen moet. Daar moet ik dan trouwens weer van glimlachen, zelfspot is mij ook niet vreemd.

Als iemand aan mij vraagt of het stopt met regenen binnenkort zeg ik dat ik dat niet weet, en niet eventually it has to, metaforisch voor het feit dat het allemaal wel goed komt. Mensen praten niet in metaforen en in dit leven kan het ook gaan gieten als je eigenlijk goedgezind was. Er is van mijn leven nog geen seizoen 14 uit waarin alles goedkomt. En als ik door de regen strompel is er niemand die verwonderd naar mij kijkt, met al die paraplu's. Mijn bleke broek wordt zwart vanonder en ik had ze pas gestreken.

Dat heb je met naar series kijken, het leven wordt peanuts. En toch. Het is vast gemakkelijker met een script, te weten dat je gaat trouwen met Dr. Kovac. Gelukkig blijft het spannend zo.