Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor April 2008
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik ging ook een keer gaan lopen zonder mp3-speler - met dat hij plat is - en dus zonder 30:00 van den Bobby, zoals ik de man colloquiaal noem in mijn hoofd, ook al ken ik hem niet. Ik ben tien minuutjes later gestopt omdat het begon te regenen en mijn eten protesteerde. Terwijl ik anders al wel 40:00 zou aankunnen, maar dat is denk ik Charleroi, dus commercieel waarschijnlijk niet zo interessant. Hoe dan ook moet er toch een vervolg zijn, je kan niet stoppen met een halfuurtje kunnen lopen.

Ook al ging het niet meer gaan over joggen en meer van dat. Omdat het hier al zo lang stil is. Maar ik zit ergens op de broeden. En comments met de woorden 'ei', 'kip' of 'nest' in worden verwijderd.

23/04: Trabant

Categorie: De pot nat
Door: Maartje

Dit is de Trabant tegenover de deur van mijn appartement in Polen. Verdwenen ergens halfweg april, jammer genoeg. Ik herken de graffiti op de foto. Het vale bruin van de muren, de groeven erin.

Een sterk staaltje ostalgie-merchandising voor mij op mijn bureau: krk dezelfde trabi in miniatuurweergave, compleet met opengaande deuren en een opwindmechanisme. Voor vijf euro, terwijl ik er gemakkelijk dertig euro aan gegeven had, denk ik.

Gisteren op het Ladeuzeplein rook het naar Poolse kebab in de Ulica Grodzka. Waar we les hadden. Ik ben dat moeten gaan opzoeken op een plannetje, die straatnaam. Ik wist het niet meer en toen plots terug, dat we via de poselska naar de les wandelden of ook wel via de plac na groblach, dat hing er zowat vanaf. En dat ik een bagel kocht als ontbijt onderweg. Dat ik een roze trabant tegenkwam die al weg was toen ik een foto wilde trekken. En elke dag voorbij de Sheraton. Behalve toen daar de president logeerde, toen was er weinig doorkomen aan.

Ik heb mijn eigen mini-trabi.

21/04: Fiets

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik was het al lang van plan: de hele mensheid in Leuven het voordeel van de twijfel geven en mijn fiets wetens en willens niet op slot doen. Om te kijken of hij gestolen zou worden natuurlijk, en de enige reden waarom het er nog niet van gekomen was is dat ik geen zin heb om een nieuwe fiets te moeten gaan kopen. Z realistisch ben ik ook wel, dat het daar waarschijnlijk op zou uitdraaien. Alhoewel, je fiets wordt ook alleen maar gestolen als er een fietsendief passeert. Aan de mijne hangt een chirovlagje, dat schakelt die dieven al uit. Solidariteit enzo.

Ik deed vandaag de fiets naast de mijne op slot. Een fietswiel is een fietswiel. Vuil en zwart met van die dunne groefjes. Ik zie geen verschil als ik me voorovergebogen zorgen sta te maken over al dat zwart op mijn handen en of ik nog tijd ga hebben om ze te wassen voor de les begint.

Het was een oud wrak dan van zijn eigen niet vast stond en ik denk nu graag dat ik die jongen van fietsendiefstal heb behoed. Je weet nooit, en tegelijk bleef de mijne staan, ook al liep het hele gehappende Ladeuzeplein vol economen die nooit om een handeltje in gestolen fietsen verlegen zitten, en vol mensen die graag eten op andermans kosten en dus vast ook weleens fietsen op andermans wielen.

Het is dus bewezen, nogmaals, dat je beter in Leuven woont dan in een andere stad.


Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik weet niet hoe lang geleden het was dat ik mijn vingers aan elkaar lijmde en zo tijdelijk gehandicapt door het leven ging. Waarschijnlijk van het vijfde leerjaar. In het zesde werden we te groot voor zo'n spelletjes. Ik stak mijn fietshelm onder mijn t-shirt en met alle meisjes speelden we een doorgedreven rollenspel, ik was zwanger - omdat de helm van mij was - en zij stelden me vage vragen die we oppikten in televisieprogramma's. Wekenlang in mijn herinnering en dus vast niet meer dan een paar dagen.

Tijdens mijn thesiswerk van vandaag kwam ik kauwend op een stukje Poolse grammatica - naamvallen, zeven liefst - een prittstift tegen. Kalt auswaschbar, las ik, en ik dacht, ach wat, laat ik mijn linkerwijsvinger nog eens vastplakken aan zijn buur. Het voelt vreemd vertrouwd, ook al had ik vroeger tijdens speeltijden geen wi-fi en geen laptop en heb ik er nooit mee moeten typen. Kaatsen deed ik ook al rechts, dus een echte handicap is het nooit geworden. Omdat ik rechtshandig ben en de lijm niet netjes op mijn rechtervingers krijg.

Benieuwd of lavable l' eau froide klopt.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Er gebeurt niets waarover ik hak-op-tak een paar alinea's kan schrijven. Ik heb een nieuw paswoord dat zo veilig is dat de CIA het zou kunnen gebruiken, en nu voelt het alsof ik online verhuisd ben. Ik slaap al vier ochtenden op rij anderhalf uur te lang en dus is mijn ochtendroutine helemaal zoek. Vanmiddag bak ik pestopannenkoeken van Nigella U-kent-ze-wel. Ik ben een kersverse pepsimaxverslaving aan het ontwikkelen.

Zoek daar maar een link tussen. Terwijl ik eigenlijk een link moet zoeken tussen hoofdstukken van iets dat binnenkort mijn masterproef is. Ik twijfel nog tussen interlinie enkel en anderhalf. Ik zou een rode kaft willen maken als statement - hoera! - maar dat is zo onduidelijk te bedrukken.

't Zijn nogal tijden waarin de kleur van de kaft van mijn eindwerk politiek gewicht krijgt. Door mezelf, maar het is niet anders, ik heb geslapen met oranje sokken, volgens mij duikt er in de loop van de dag een eerste grijze haar op. Nog een paar nachten en ik word wakker met het kapsel van Leterme. Of Vandeurzen, ik weet niet wat erger is.

11/04: Het Verdriet

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Hugo Claus ging dood en dat vond ik jammer. Net op dezelfde avond las ik De ontaarde slapers uit en plots lag het voor de hand dat ik Het Verdriet van Belgi zou gaan lezen. Ik was er al eens in begonnen toen ik veertien was maar dat is niets geworden. Dat heb ik altijd geweten aan dat ik toen te jong was voor Boeken, Het Parfum van Sskind werkte een paar jaar later immers wl.

Ik heb dat hiernaast niet aangepast omdat ik niet n van die duizenden wilde zijn die dat boek ook maar aan het lezen was omdat de man zo tactvol is gestorven. Dat vond ik niets voor mezelf, en tot nader orde bepaal ik zelf wie ik hier ben.

Drie weken later zit ik aan bladzijde 223 en kom ik iedere avond een wildgroei aan personages tegen die mij onbekend voorkomen en die ik negeer, Louis Seynaeve is tenslotte het hoofdpersonage. Normaal lees ik gemakkelijk veertig bladzijden weg op een avond. Ik stop ermee, als ik dat boek zie liggen tegenwoordig zie ik ertegenop te gaan slapen. Ik probeer het nog eens opnieuw als ik vijftig ben.

Dat is jammer, zo'n gat in mijn cultuur, maar Ward Ruyslinck is ook nog getipt voor de nobelprijs. En die heb ik wel gelezen ook al leeft hij nog. En Amlie Nothomb is ook een grote Belgische en haar nieuwvertaalde boek dat op alle promorekjes staat te glimmen heb ik in januari al gelezen in het Frns. Als antiseparatistische daad nog wel, dus kom mij niet vertellen dat ik niets doe met vaderlandse literatuur.

Morgen ga ik in de Fnac een gloednieuw boek kopen. Eentje dat ik wil lezen omdat de kaft mooi is. Van iemand uit de Oostkantons, als de mensen daar kunnen schrijven.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Met enige tegenzin begon het tweede deel van het tweede semester van wat waarschijnlijk het laatste academiejaar aan de KUL wordt, wat mij betreft. In pyjama aanmodderen aan een masterproef is lang niet alles, maar het ontspant zo lekker een hele paasvakantie lang en bovendien zit je op het eind een pak verder. En onder de middag de krant lezen is zo vreselijk idyllisch.

Nu goed, ik dacht dat het ging beginnen, dat tweede stuk, en wel met een vak dat interessant zou knnen zijn, maar het helaas niet s. En wel permanent gevalueerd wordt, maar daarover hoor je mij niet klagen.

Het vak ging niet door omdat de prof ziek was. Dat werd ons gemeld door haarzelve, want ze was ook weer niet zo ziek dat ze niet in het gebouw was. Wie denkt dat ze haar zestien studenten niet in de kou liet zitten en dus even kwam zggen dat ze geen les zou geven is fout, dat gebeurde bij middel van een toevallige ontmoeting.

Enfin, daar hoor je mij ook niet over klagen. [U leest het.] Want even voor de les verlangde ik naar een zweem van griep om thuis te kunnen blijven in een waas van tv-series op dvd's uit een ver land. Het draaide dan wel anders uit, uiteindelijk was de namiddag toch boeiender dan de geschiedenis van Slavische sisklanken - het huidige hoofdstuk - had kunnen bewerkstelligen, met een tochtje door de fnac en een drankje in namaakgemoedelijkheid met mijn medestudenten. Gemeenschappelijke grieven als in proffen met pijn aan hun goesting, zoals de Limburgse slavisten plegen te zeggen, creeren vaak een waanidee dat wij zijn vrienden heet en waar ik niet achter sta, maar toch aan meedoe, omdat het gemakkelijker is, omdat het allemaal geen eikels zijn en omdat ik studentenvertegenwoordiger ben op de CC en donderdag pijnpunten mag gaan doorgeven. Je kan mensen vier jaar kennen en weten dat ik ze na de proclamatie enkel nog toevallig ga tegenkomen. [En je kan mensen vl korter kennen en ze toch al sympathieker vinden.]

De laatste rechte lijn is traag begonnen. Enfin, dat hij recht wordt is maar te hopen. Morgen naar mijn promotor, als die zijn fiat geeft zit ik gebeiteld.

05/04: Spiezen

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het lot waarin ik niet geloof, ik heb het gisteren getart door onder vijf ladders tegelijk door te fietsen. Even verder passeerde er mij een camionette waar vooraan een ladder vrij ver uitstak en ik dacht, goh, het zou wat zijn moest ik daar net nu, vandaag aan gespiest worden. Nu ja, onder vijf ladders fietsen en vijf minuten later eraan doodgaan, dat kan je ook maar bezwaarlijk 35 jaar ongeluk gaan noemen, natuurlijk.

Maar goed, niemand had me onder die ladders door gezien, dus de ironie zou nooit uitgekomen zijn. Ik ben niet eens opzijgegaan.

02/04: Het zwelt

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het zwelt. Het gevoel van verwachting. Misschien ligt het aan mijn thesis die teken voor teken groeit. Of aan Kommil Foo die zingt in mijn oren van

'kus mijn kloten jullie allemaal, vanavond vlieg ik'

Je zou ze bijna gaan geloven, dat het kan, gewoon de trap afkomen en vliegen, of je stuur de hoogte induwen en hopla, naar huis zweven.

In mijn dromen zat ik vannacht in de gevangenis. Omdat ik een hoofddoek had gedragen op caf. Pure provocatie, ook in mijn slaap ben ik niet zo tuk op de politie van Leuven. Toen ik vrijkwam werd de jongen die mij had aangegeven de Man van mijn Leven. Het begon met dat ie mijn arm aanraakte. Het was maar een grapje, zei hij, en hij schreef een mooie brief. Met tekeningen bij. Het was echt maar om te lachen. Ook in mijn dromen was het gisteren n april.

Het zwelt. Binnenkort een rok aandoen. De lente komt.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Een goed jaar geleden schreef ik dit. Ik vind het nu nodeloos pathetisch en ik denk weleens paaiend terug aan de beginnende weblog die toen nog nauwelijk bestond. Zoals ik ook weleens paaiend denk aan de domme dingen die ik vroeger deed en waar ik nu, uiteraard, veel te levenswijs voor ben geworden. Ach, denk ik dan, ik was toen nog z jong.

Eenentwintig, juist, denk ik dan vermanend.

Welnu, ik zou het vandaag allemaal opnieuw schrijven. Ik ben dan wel niet meer in Krakau, maar voor de rest klopte het. Een halfuurtje heb ik vandaag buiten doorgebracht, los van de krant uithalen in pyama op sokken (trippelen om ze niet t nat te maken). En los van de kippen eten geven. Dat halfuurtje was op de fiets naar het centrum van Leuven, en het klpte allemaal zo, wat ik zag en waar het mij aan deed denken.

Ik had mijn splinternieuwe schoenen aan en het was niet echt te koud. Het was eerder frisjes, zoals het in de zomer ook frisjes kan zijn. Maar dan frisser. En er was een knop aan alle bomen en toen er een bus voorbijreed deed de stank van de uitlaat mij niet denken aan de verdoemnis van de wereld, maar aan vakanties in Engeland, vier jaar geleden exact, en Parijs en Griekenland. Iemand die uit de verte iets riep. De geur van gecomposteerde sinaasappelschillen, en dat deed me denken aan het vierde middelbaar, toen we een biosfeer maakten door alle elementen in een flesje te proppen, maar toch vooral schillen van fruit. De bedoeling was een nieuw universum te creen, met behulp van een zakdoekje met mijn bloed en een bubbel speeksel van Leen. Toen de lente daar was sijpelde er enkel sap uit dat stonk naar compost.

Er komen fan-tas-tische tijden aan, ik voel het aan mijn water.