Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor March 2008
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Zo. Dat was dat.

Misschien sta ik niet helemaal achter mijn laatste post. Het dolleminagehalte is nogal, euhm, hoog. Behaverbrandingen zijn nooit ver weg.

Verder zijn er een heleboel dingen waar ik het niet over heb gehad, en daar kan u maar beter blij om zijn.

Het is zoals ik vanmiddag nog dacht, toen ik niet aan mijn thesis aan het werken was en hoofdstuk zeven thuis op mij lag te wachten. Ik dacht, wat als hoofdstuk cht op mij lag te wachten, dan was ik vast een pak geruster. En toen, in een geniale ingeving van mijn relativerinsvermogen dacht ik, en wat als hoofdstuk zes nog niet af was? Het kan altijd nog erger.

Dus goed, als u de wijvenweek op oostblog maar niets vond omdat het er allemaal niet manvriendelijk aan toeging kan u ook hieraan denken: dat u tot het geslacht behoort waar ik weleens verliefd op pleeg te worden, dat u over mijn maandstonden niets te weten bent gekomen en dat het allemaal uw schuld niet is, dat wij willen vermageren.

Als u een man bent, that is, als u een vrouw bent kan ik u verzekeren, hoe meer licht in uw ogen hoe beter, wat mij betreft. Tenzij u Carla respectievelijk Pamela heet van voren en Bruni respectievelijk Anderson van achteren.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
[Ik had iets ludieks kunnen doen met de vrijheid die mij vandaag gegeven wordt. Oeps.]

Net nog keek in in afwachting van het nieuws een stukje Vlaanderen vakantieland, waarin een reportrice van blond allooi zich aan aquagym overgaf. Het contrast van die jonge deerne met alle oude besjes om haar heen was op zich al genoeg om kwaad bloed te zetten, maar toch duurde dat tot we een shot kregen van de dame in kwestie die eventjes omhoogkwam uit het water en haar jeugdige borstjes in bikini verhulde. Ik vond dat ongeloofelijk fout, want het was hoegenaamd niet nuttig om te illusteren waar aquagym om draait.

Het ging om het soort lichaam dat vrouwen, in tegenstelling tot wat ons collectief wordt wijsgemaakt, niet van nature hebben.

Het is allemaal de norm niet meer, wat we met z'n allen zijn gaan geloven. We moeten terug naar het ideaalbeeld van vrouwen met vet om hun heupen en misschien een klein litteken onder hun oog. Waarschijnlijk, en dit is enorm wijvenweekverraad, zijn de juiste mannen ons voor en beseffen ze dat, dat een vrouw met pak aan net zo sympathiek kan zijn als een arodynamische. En er zijn vast ook vrouwen die zover zijn, maar te weinig, en zolang er zo geen op de cover van de flair, de libelle of de evita hebben gestaan komt daar geen verandering in.

Bij mannen, en daar wil ik naartoe, is dat allemaal anders, en vast gemakkelijker. Ik heb geen diploma in gender studies en, nogmaals, geen ervaring met man zijn, dus ik weet het niet, maar het sfeertje onder de voetbaldouche lijkt me gemoedelijker dan dat in de wachtkamer van een schoonheidsinstituut ergens te lande. Er zit vast wel een kleingeschapen sukkelaar tussen die trauma's heeft, de handdoekzweepslagen niet meer kan bolwerken en stopt met voetballen, en zo gaat er misschien menig talent verloren. Bij mijn weten zijn er toch weinig dergelijke sukkelaars die zich overgeven aan narcose en pijn en hechtingen om daaraan iets te veranderen.

Als wij vrouwen gingen voetballen, dan waren we allemaal kleingeschapen. Omdat we elkaar het licht in de ogen niet gunnen en jaloers zijn op het lichaam dat we zelf nooit zullen hebben. Omdat we er niet tegen kunnen, een shot van een blondje in bikini zonder waarde, maar vooral omdat er overal, overl mannen hangen met een grotere piemel dan de onze. Op elke cover, op elke straathoek, in elke etalage. De wereld is vol grote piemels en de onze is klein.

Als u begrijpt wat ik bedoel.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Wat mannen niet begrijpen: hoe gemakkelijk dat is, een piemel hebben. Of ze begrijpen het wel, natuurlijk, ik ben geen man, een beetje de hele opzet van meedoen aan de wijvenweek.

Hoewel, ik heb geen ervaring met piemels hebben, wie weet is het vervelend dat ding heel de tijd achterna te lopen, dus laat ik zeggen dat ik alvast weet dat het op sommige momenten vervelend is er geen te hebben. Of dat ie dan tenminste van pas zou komen. Ik heb het over plassen, natuurlijk, en dan wel meer specifiek over wildplassen, ongeveer de enige strafbare daad waaraan ik mij met regelmaat overgeef, als is er dan wel meestal een bos rond mij dat mijn blote poep moet verhullen.

Maar goed, wat mannen doen is bij wijze van spreken even in hun broekzak graaien en hop, ze kunnen beginnen, waarna ze de hele handel terug op zijn plaats proppen en verder gaan met hun bezigheden. Geen bos nodig om bloot vlees aan het oog te onttrekken. Gemkkelijk, dat weten ze zelf niet. Alsof ik als vrouw altijd een opvouwbaar toilethokje in mijn broekzak zou meedragen, voor het geval dat. En dan nog zou dat omslachtiger zijn, want ik heb een heleboel rokken zonder zakken.

Wij vrouwen moeten eerst, om het met woorden te zeggen uit een dialect dat het mijne niet is, onze broek afsteken en daarna ook onze onderbroek. Dan moeten we hurken, en in een bos kan er dan een en ander gaan kriebelen. Dat plassen is meestal iets dat we met verschillende meisjes tegelijk doen, en dan is het tijdens het gesprek ver van mannelijke oren vaak ook nog moeilijk om de straal ver van onze afgezakte broek en ons schoeisel of soms blote voeten te houden. Daarbij komt nog dat ik meestal kom te bosplassen als het al ver na zonsondergang is en het dus eerder een kwestie is van voelen als het fout gaat in plaats van te zien dat het fout kan gaan. Dan is het natuurlijk al te laat, dat weet u ook wel.

Om nog maar te zwijgen van openbare kleffe toiletten die mannen gemakkelijk kunnen vermijden. Wij vrouwen moeten ofwl alle hygine die ons ooit is bijgebracht vergeten en gaan zitten op een wc-bril vol druppels, ofwel moeten we heksentoeren uithalen met de spieren in onze heup om bilcontact te vermijden.

En nu wachten op slimmers die in de comments wijzen op het bestaan van plastuiten. Niet handig, ik spreek uit ervaring.

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Dan denk ik soms ook, ik zou vast een goede moeder zijn, want ik krijg op de chiro gemakkelijk twaalf kinderen op in mijn uppie kalm. Niet echt kalm, natuurlijk, want er is niets zo saai als een kalm kind, maar toch rustig genoeg dat ze begrijpen wat ik zeg. Maar ook wel de strenge moeder die de mijne was en waarvan ik als tienjarige steeds dacht dat ik ze nooit zou worden. Als mijn poppen hun parels niet wilden opeten, dan hoefde dat zo nodig niet, want ik wist maar al te goed hoe oervervelend het was, voor een bord zitten, niet willen eten en daarbij zo boos mogelijk kijken.

Ondertussen kook ik mee op kamp en ben ik degene die er een punt van maakt dat alle kinderen minstens een roosje bloemkool op hun bord hebben, en dat dan ook opeten, ook al waren ze bereid om daarvoor krijsend op de grond te gaan liggen en met hun handen heel hard in het zand te bonken. 't Is een principekwestie, eigenlijk, want wat kan mij het schelen dat zo'n kind een week later naar huis gaat zonder bloemkool in zijn systeem?

Multitasken kan ik ook wel, ik kan op die kampen heel gemakkelijk brood bestellen bij de bakker via de telefoon, ondertussen een pan waar ik zelf in kan afdrogen en tegelijk in het oog houden wat er gebeurt met de melk die ik opwarm om zeven liter chocolademelk van te maken.

Het Poolse kindje dat geen Nederlands kon las ik elke avond een verhaaltje voor in het Pools, omdat me dat vreselijk leek, op kamp zijn met kinderen die een koeterwaals spreken waar je niets van snapt en tegelijk in slaap proberen te vallen terwijl een leidster onbegrijpelijk wauwelt. Dat ze daar in Liedekerke een voorbeeld aan nemen, dacht ik onlangs nog.

En ik kan ook kindjes troosten. Tessa had vreselijke heimwee elke avond, en op een keer zijn we, zomaar in het pikkedonker, een boswandeling gaan maken. Ze denkt vast nog steeds dat we toen een eekhoorn gezien hebben, maar het was een tak die ervoor zorgde dat ze het fantastisch vond en niet eng, naast een bos gaan slapen op een luchtmatras.

Of het allemaal genoeg is om mutanten van mezelf later in bedwang te houden, dat weet ik niet. Ik was een kind vol capsones.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Niets zo schattig als een kindervoetje in sloefjes met konijnenoren. Alleen om de gadgets al zou ik kinderen willen, en los daarvan zou ik ook kinderen willen omdat mij dat wel iets zegt, maar of dat op zich reden genoeg is om mij 18 jaar lang te engageren, daar weet ik niet en dat kom ik pas te weten, waarschijnlijk, als het zover komt. Met de juiste man of zonder zelfs, misschien, als dat zo moet. En veel graag, als dat financieel mogelijk is, ik kom zelf uit een groot gezin en hoewel dat als kind vaak knokken om aandacht was kwam dat allemaal goed eens we allemaal uitgepuberd waren. En tegenwoordig is het allemaal gezellig.

Er valt overigens norm veel voor te zeggen om geen kinderen meer op de wereld te zetten en allemaal eenzame weesjes te adopteren. Kindjes genoeg op deze wereld en ouders te weinig, de rekensom is snel gemaakt. En daar ga ik nu wel heel licht over, weet ik wel, er is ook nog zoiets als bodemloze kinderen en hechtingstoornissen. Tch ver nadenken, als mijn klok begint te tikken.

Maar goed, dat is nu nog lang niet aan de orde, ik heb zin om nu nog voor mezelf kleren te kopen en niet, zoals het alle moeders schijnt te vergaan, steeds bij de pastelcollectie uit te komen. Nog even wachten dus voor ik er 18 en als ik naar mijn eigen moeder kijk 22 jaar begin wakker te liggen over het feit dat mijn kinderen de deur uit zijn in de regen met enkel een leren jas aan en geen regenjas daarover. 't Is voor levenslang, kinderen krijgen, en ik wil ook ietwat geleefd hebben zonder.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Als we de jaren '50 vol blozende, gepermanenteerde huisvrouwen met voornamen als Claire en Jenny als maatstaf gaan nemen komen we allemaal in nauwe schoentjes terecht, denk ik, dus dat doe ik beter niet als ik het wil hebben over het huishouden dat ik huishield in Polen vorig jaar. Denk dus, als ik schrijf dat het allemaal wel draaide, vooral niet aan geboende vloeren, frisgewassen gordijnen en een koffietafel waarop altijd, voor het geval dat, een taart in drie lagen stond te blinken naast de stofvrije kopjes.

Dan heb ik het over dat we altijd eten in de frigo hadden staan, buiten die ene keer dat het Pasen was en alle altijd-open-nooit-toe winkels van heel de stad ineens wl toewaren, omdat Jezus uit zijn graf was gekomen. Dat kwam helemaal goed op paasdinsdag. In de nadagen van die boodschappentocht werd dan wel mijn computer gestolen en, zo bleek enkele uren later, ook mijn camera, maar dat lag niet aan de manier waarop het huishouden gedraaid werd, maar wel aan schorriemorries die om een azerty verlegen zaten. En om een camera. Overigens heb ik daar wel op een heel volwassen huisvrouwmanier aangifte van gedaan.

Met dat eten werd gekookt, zelfs meteen na de misdaad, therapeutisch spaghettisaus maken, ik weet zelf niet hoe ik erbij gekomen ben. En dat ik soms een pizza bestelde kan mij door Claire en Jenny echt niet kwalijk genomen worden, want zij moesten in tegenstelling tot mij geen bachelorpaper meer schrijven. En daarbij wil ik wel eens horen wat ze te zeggen zouden hebben over de prijs, 150 oude Belgische franken (want Claire en Jenny krijgen hun huishoudgeld van hun man nog steeds in franken) voor een ding van 40 centimeter doorsnee. Maar dus we kookten ook. Soms had ik ineens zin in macaroni en dan ging ik naar supermarkt Albert om pasta en geraspte kaas en iets dat op hesp leek en maakte ik bechamel en kookte ik pasta en deed ik het hele goedje in mijn flexibele hartjescakevorm, want dat ding weet immers niet wat er in zit. Dat gerecht is onlangs omgedoopt tot lonely macaroni, want het is wel erg zielig, in je eentje pasta eten uit een hartje.

Het wassen ging ook aardig, we hadden een machine van ons eigen die het communisme niet eens had meegemaakt, maar desondanks toch een beetje luid bonkte, af en toe. In die machine ging elke week een hele hoop was, keurig gesorteerd per kleur, waarbij het goed uitkwam dat mijn huisgenote en ik allebei hippe kleren hadden die zich dan ook dicht bij elkaar in het kleurenspectrum bevonden. Soms waste ik zelfs mijn lakens en zelfs het feit dat die lakens op geen enkele plaats fatsoenlijk opgehangen konden worden heeft dat mij er nooit van weerhouden in frisse lakens te gaan slapen zo nu en dan. Ik heb zelfs een keer gestreken, maar dat was de moeite niet waard, want het strijkijzer dat we hadden staan was nogal kaduuk.

Dus een huishouden draaiende houden, in de jaren '50 was het mij vast niet gelukt, maar nu, in de nadagen van het postmodernisme lukt mij dat aardig, zolang ik geen vloeren moet dweilen alle dagen en ook eens de afwas mag laten staan. Dat lijkt mij alleen maar ontzettend menselijk, en menselijk is altijd beter dan de dingen die in de jaren '50 de norm waren. Corned beef, bijvoorbeeld, en het idee van seks ter voorplanting, en de vrouw zien als incubator voor het nageslacht dat ze zelf moet opvoeden.

Dan liever de afwas laten staan.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Om u in afwachting van meer tijd en een echte post een beeld te geven van de huishouding die ik nu voer op mijn eigen kamer, op de grond liggen, voor zover ik kan zien, zeven sokken, een pyamabroek, een jeans, twee truien, een beha, mijn pantoffels, twee balletjes om mee te jongleren (ik kan geeneens jongleren), een kussen, twee paar schoenen, een veto, een ticket voor een optreden van een drietal weken geleden, een stapel papier die in een doos moet (moeder, doos meenemen!), twee fleece dekens, een GSM-oplader, een t-shirt en een vestje. Dan is er nog de siderommel zoals een hemdje dat aan mijn boekenplank hangt, een lege fles wodka als designelement, bloementje in zetten denk ik, een brik dat ik gekocht heb niet voor het sap erin maar voor de tekening erop, een halve kokosnoot met knikkers in, een flesje van pepsi blue, een lege fles Oekraens tafelbier, een doos zakdoekjes uit de Sheraton van Krakau, een lege fles Kriek Timmermans vol kaarsvet, een bellenblaas, een potje glinsters, elastiekjes all over the place, een tube voltaren op mijn bureau, aldaar ook twee theepotten, een topje, zes boeken, een kan, een glas, elders het boek dat ik aan het lezen ben, mijn dagboek, en een potlood dat ik gisteren lang heb gezocht en nu pas kom te vinden.

Wacht maar, vanavond een post waarin ik mijn Poolse huishouding bezing.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje


Het begint, in onze jeugd, allemaal met draadpoppetjes. Back to basic maakt vast heel wat duidelijk.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
De liefde laat zich niet dwingen. Niet door bloemen of kransen, niet door een format op de commercile televisie en ook niet door een blik in de juiste richting. Helaas, mag ik vaak verzuchten op een avond in de regen of op een middag in de zon, wat dat betreft.

Ik heb al een tijdje geen lief meer en t is - denk ik - ook al even geleden dat er iemand verliefd op mij werd. Ik vind dat bijzonder erg, maar ondanks de wijvenweek en de openheid die daaruit voortkomt vind ik dat verdriet iets is tussen mij en alle mannen op de wereld die ik ooit nog ga tegenkomen. Daar hebt u dus weinig zaken mee, tenzij u een van hen bent, maar dat merkt u vast als het zover is. Of ik er ook iets van merk, dat is zeer de vraag. t Is een teer punt, dus ik ga er zelf niet in poken.

In de opgavesheet die ik doorgestuurd kreeg (wij wijven zijn georganiseerd) staat ook de vraag waarom wij op mannen vallen, en dat vind ik eerlijk waar een bijzonder domme vraag die door de collectieve wij getuigt van navelstaren, we wonen hier ondanks onze nieuwe regering vol tsjeven en een kardinaal die nut toeschrijft aan pijn nog steeds in een progressief land, dus niet vergeten dat er vrouwen zijn die op vrouwen vallen en die worden daar niet minder vrouw van. Ik heb er zo een paar in mijn vriendenkring die samen al heel lang gelukkig zijn op dat gebied, en dat is meer dan ik kan zeggen.

t Is niet omdat het wijvenweek is dat we zon dingen niet eventjes mogen vermelden, als ze me dwarszitten.

Waarom k zelf op mannen val is omdat ze grote sterke armen hebben die mijn vastgeroeste nek kunnen losmaken en ook omdat ze hun benen niet moeten scheren omdat dat beenhaar gewoon kan. En ook omdat een man in kostuum er vaak beter uitziet dan een vrouw in een galakleed. En omdat mannen vaak groter zijn dan ik en ik dan naast hen sta en zo gezellig klein ben, en dan voel ik me geborgen. Een man zou de hand boven mijn hoofd kunnen zijn die totnogtoe ontbreekt. Ik mis dat niet, zon afdakje, maar soms blijft het regenen en dan ware het handig.

Dus ik ben van plan ermee door te gaan tot er eentje terugvalt. Er zit er daar vast nog wel eens een gemenerd tussen ja, maar dat heb je dan.

Ik leef soms nog steeds in de nave wereld die de mijne ook al was toen ik veertien was en waarin op een dag alles goedkomt. lles. Als mensen mij daaromtrent andere ideen willen aanpraten vind ik dat niet leuk. Ik weet namelijk zelf ook wel dat we niet met zn allen in een romantische komedie leven, en dat je dat allemaal niet zeker weet. Afhankelijk van mijn gemoedstoestand is dat een feit dat ik vakkundig negeer dan wel iets waardoor ik nachtenlang in de rondte van mijn kille bed tol.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik vind shoppen, het thema van deze wijvendinsdag, een geweldige bezigheid, alleen jammer dat ik als student over weinig inkomen beschik. Niet gelaten, in september gaf ik vrij impulsief vrij veel geld uit aan een leren vest en hop! Plots kocht iedereen leren vesten. Ik wil mezelf niet van de illusie beroven dat dat allemaal door mij is, dus laat ons afspreken dat u dat ook niet doet.

In dat leren vest voel ik me trouwens heel erg goed, het volstaat om op een dag waarop alles tegen steekt de deur uit te gaan met een dood lam rond je schouders en opnieuw hop! De wereld lacht je toe. Of mij althans, jullie hebben misschien allemaal geen leren vest.

Het mag ook wat langer duren, trouwens. In Polen heb ik een maand lang gezocht naar het perfecte parfum voor mij. Het criterium voor een parfum dat werkt is tamelijk complex, het heeft vast iets van een algoritme. Want wel, dat gaat als volgt, als ik op de trein zit met het Parfum op, dat mag gerust met een hoofdletter, is het de bedoeling dat de mensen in mijn onmiddelijke omgeving opmerken dat er iets ongeloofelijk verleidelijk ruikt, maar niet meteen doorhebben dat dat van mij komt. Over zon dingen mag je, vind ik, niet licht overgaan, dus twee weken lang ging ik elke dag in een van de duizend parfumerin van Krakau een parfum proberen, tot er een was dat mij beviel, dat ik dan een paar dagen na elkaar probeerde. Uiteindelijk twijfelde ik tussen de groene van DKNY en Leau van Kenzo, en die laatste is het geworden.

Dan kan ik jullie vast ook nog vervelen met hoe ik een jeans koop, daar mag namelijk geen stretch in zitten, ook niet 1 %, zoals menig gluiperig verkoopster mij al probeerde aan te smeren. Maar goed, t is geen gemakkelijke queeste elke keer, want die broek moet natuurlijk ook op iets trekken en daarom kost ze altijd rond de 100 euro. En doe ik ze zo vaak aan dat er binnen de kortste keren gaten in zitten. Om al die redenen ben ik geen fan van broeken kopen, maar al de rest vind ik heus waar geen probleem.

Oh, en ik heb onlangs geteld hoeveel rokken ik heb, dat zijn er liefst acht. Acht. En ze zijn allemaal tof. Tot voor kort had ik alleen geen schoenen om daaronder aan te doen, alleen leren botten en sandalen, en seriously, er is ook nog een seizoen waarin sandalen te koud zijn en laarzen te warm. Met dat probleem voor ogen trok ik zaterdag met mijn moeder richting schoenenwinkel, waar ik voor het eerst in mijn leven twee paar schoenen tegelijk kocht. Wie deze post aandachtig gelezen heeft weet dat ik daar eigenlijk geen geld voor heb, maar geen nood, mijn moeder heeft een paar betaald en natuurlijk heb ik ervoor gezorgd dat dat het duurste was.

Vervolgens ben ik de hele avond weggeweest en voor mijn moeder kan commenten dat ik ook s nachts niet helemaal thuis was, inderdaad, halfvijf was het eer ik thuiskwam en hoewel ik me getuige het uur van mijn thuiskomst wel geamuseerd had, vond ik het oprecht jammer dat ik niet naar al mijn nieuwe schoenen wel vier! kon kijken. Zo werken wij(ven), als wij iets nieuws hebben dan willen we ernaar kijken.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
t Is wijvenweek in blogland Vlaanderen en u zal het geweten hebben, ik ben er ook een en ik zeg niet nee tegen voorverpakte inspiratie waar ik toch mijn ding mee kan doen. Alsof ik toch nog lkkere soep kan maken van het goedje in unoxblikken. Overigens is die hele wijvenweek er gekomen omdat er tijdens de hele blogverkiezingheisa gewag werd gemaakt van de term wijvenblogs, iets dat zo denigrerend werd ervaren dat hier en daar sputterende geluiden opstegen, die samen besloten de mannen in dit enggeestige, virtuele land een koekje van vooral niet hun eigen deeg te laten eten. Ik doe mee.

Vandaag gaat in alle vrouwelijkheid over mijn wijflijf, en laat ons wel wezen en eerlijk, ik ben een vrouw en dus vind ik mijn armen te blubberig, mijn benen te veel op een appelsien lijken en vind ik bovendien mijn tenen heel erg lelijk. Das objectief vastgesteld door een orthopedist en alles, maar goed, die man moet geen sandalen aan in de zomer en ik wel. Om dat euvel te verhelpen, het totaalpakket, niet de tenen, ben ik een tijdje geleden beginnen lopen, maar niet met Evy Gruyaert, want zoals elk wijf heb ik soms een beetje de pest aan andere wijven. Dat klinkt respectloos en dat was ook zo bedoeld, de vrouwen waar ik cht respect voor heb vallen namelijk niet onder wijf.

Tijdens dat lopen, also, kom ik op een bepaald moment een ongeloofelijk steile helling tegen die nergens naartoe leidt, maar die ik toch traag maar zeker beklim, omdat dat vast ongeloofelijk goed is voor de strakheid van mijn kont. Vervolgens hobbel ik opnieuw naar beneden, waardoor er vast weer ergens een andere spiergroep bevoordeeld wordt.

Ik ga ook zwemmmen, elke week 80 baantjes zelfs, en wat ik nu ga schrijven mag u vergeten zodra de wijvenweek gedaan is. Als ik de uitputtingsslag het zwembad verlaat, zijn mijn borsten een cupmaat kleiner, of zien ze er toch zo uit. Wie mijn boezem kent weet dat ze daar trouwens niet onzichtbaar van worden. Helaas is het effect altijd van ongeloofelijk korte duur, al ben ik al bij al wel tevreden met dat deel wijf aan mij, het trekt hier en daar wat ogen naar me toe en met een beetje geluk komen die dan bij mijn eigen irissen terecht en daar zit een mooie bruine vlek in rechtsvanboven. Of linksvanboven, in je eigen ogen kijken is zo vreselijk narcistisch.

Dat heb je dan, en als dit een wijvenblog zou zijn stonden hier elke dag stukjes waarin ik klaag over de knobbels die mijn jeugd op mijn knien heeft verzameld en het litteken dat ik heb omdat ik over een stukje omheining ben geklommen op een dag tijdens de aanloop naar de zomervakantie. Ik zou zeuren over hoe vreselijk moeilijk het is een bh te vinden die past en mooi is n betaalbaar, en hoe oneerlijk het is dat er lingeriemerken zijn die in halve maten doen voor optimaal pascomfort, maar daar na de C mee stoppen, omdat het, en mind you, hier word ik even cynisch, inderdaad zo is dat pascomfort belangrijk is voor mensen met kleine borsten.

Maar dat doe ik niet, omdat ik ten eerste blij ben met dat litteken en uiteindelijk ook wel bh's vind die passen, maar vooral ten tweede omdat daar buiten een mooi omlijnd concept zelden iets inzit dat het lezen waard is. Voor de rest koester ik de illusie dat ik voor jullie nog steeds niet op foto ben verschenen en dat wie hier komt dat doet om de woorden die ik kies en niet om de gedachte aan de borsten die ik niet gekozen heb.

Morgen een nieuwe wijvendag. Siddert ende beeft!
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Weet u dat morgen de wijvenweek van blogland Vlaanderen begint? Indien niet zal u het vanaf dan wel geweten hebben.

21/03: Spanning

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Je kan naar een enge film kijken die je al hebt gezien en nog steeds een beetje bang zijn, of je zorgen maken of alles wel goed komt in een serie die je al vaak helemaal hebt uitgekeken.

Net zo goed blijven je herinneringen spannend als je eraan terugdenkt. Ik voel nog steeds hoe bang ik was op de dag dat mijn computer werd gestolen, helemaal bang dat ook mijn USB-stick zou gejat zijn en ik bachelorpaperverweesd zou achterblijven. Ik vind het ontzettend spannend te denken aan hoe ik door de gang liep naar mijn kamer en daar na drie erg bange en lange seconden mijn USB-stick terugvond. Ik ben helemaal opgelucht als ik hem in gedachten opnieuw te pakken heb.

Zo spannend joh.

19/03: In memoriam

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Hugo Claus die vertelt over zijn aftakelende geheugen, het gaat stotterend, maar zelfs dan blijven de woorden mooi.

Dat moet je kunnen.

18/03: Rimpelloos

Categorie: Jochei!
Door: Maartje
Ik heb vandaag een pot dagcrme gekocht voor de choquerende prijs van bijna 20 euro, maar niet getreurd, ik moet dat ten eerste niet zelf betalen aangezien ik geen inkomen heb, en ten tweede is de vorige pot een jaar meegegaan, komen we dus aan iets van een vijf cent per dag op mijn gezicht, en 't is nog zo'n schatje. Mijn gezicht, that is.

Het is niet zomaar dagcrme, er zit daar namelijk UV 8 bescherming tegen de zon in, want, zo zei ik, de zomer komt eraan, en het deed deugd dat te zeggen in een glazen apotheek met alleen maart buiten (ik hoop dat het waterproof UV 8 is, for the time being). Er zitten echter ook, en daar kwam de echte schok, anti-ageing elementen in en wie goed gevolgd heeft weet dat ik echt nog maar 21 ben. En mij nu al anti-verouderingscrme laten aanpraten.

Het is natuurlijk zoals ze zeggen, vroeg begonnen is half gewonnen. Dat betekent dan weer dat ik, als ik trouw blijf aan Louis Widmer, de rest van mijn leven er 21 blijf uitzien, en dat zijn dingen die vijf cent per dag waard zijn. Vraag dat maar aan eender welke vrouw van 71, ze zullen allemaal willen dat er vijftig jaar geleden ook al vriendelijke aptohekers bestonden en dagcrmes met UV 8 en anti-ageing. Maar ha! Te vroeg geboren. De oorlog meegemaakt. Lijfstraffen gekregen. Bijna gestorven aan de mazelen. Corned beef gegeten en vodden gebruikt omdat maandverband nog moest worden uitgevonden (*huivering*).

1986 is een goed geboortejaar. Edoch, ik had graag een paar Joden verstopt op mijn zolder om dan the Righteous Among The Nations gekregen te hebben. Je kan niet alles willen.

16/03: Onderweg

Categorie: Na Erasmus
Door: Maartje
Tussen uit en thuis ligt vaak een heel lang stuk E40, dat heb ik gisteren nog gemerkt toen ik bij middel van Bobette terugkeerde van een feestje in de diepe Limburgse provinciezaalcultuur. Het moment waarop je vertrekt zou idealiter gevolgd moeten worden door thuiskomen en in je bed kruipen en 's ochtends op tijd kunnen opstaan, maar niets is minder waar, en van het stuk onderweg is nog het ergst van allemaal dat je eigenlijk even nergens bent. Zoals dat ellenlange stuk Walloni dat je moet doorploeteren om thuis te komen van Itali. Niet meer in het buitenland, maar z ver van huis.

Toen ik terugkwam van Polen keek ik heel erg uit naar allerlei, niet in het minst thuiskomen zelf en het eten dat ik had besteld, maar eigenlijk was ik vooral benieuwd wat de aankomsthal van Zaventem me zou doen, en meer bepaald die lange gang waar je nog geen valies hebt en waar in mijn herinnering een groot zeildoek met Welcome To Belgium op hing, dat helaas weg was waardoor het een beetje een ontgoocheling bleek, de wandeling die, zoals ik me had voorgesteld, opniew een inwoner van Belgi van mij zou maken.

Ik woon nog steeds niet meer in Belgi dan een jaar geleden toen ik in Polen woonde, de gang van Zaventem, het eten en de kriek die op mij wachtte allemaal ten spijt, en niet eens dat, want de provinciezaal van Sluizen werd gisteren gevuld met mensen die ontzettend hard in Belgi wonen en ik ben heel blij dat ik daar niet bij hoor.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Ik zou kunnen liegen en zeggen dat ik mijn kamer vanochtend heb opgeruimd en gestofzuigd (hetgeen zeker de bedoeling is met een stofzuiger ostentatief voor mijn deur), maar niets is minder waar, ik heb mijn kamer alleen maar rommeliger gemaakt op zoek naar mijn bureau. En toch staat het netjes, weten dat volgende week de lente begint en ik nog maar zeven uur les heb voor Pasen.

En nog goed om te weten: iedereen heeft offdays. Een offday laat zich dan wel niet vertalen naar mooi Nederlands, het is een woord dat ik toch gebruik de laatste tijd, omdat het vaak ineens drie uur in de namiddag is en ik in pyama naar de extra's van Extras aan het kijken ben. Je zou baaldag kunnen gebruiken, maar Ricky Gervais is zo grappig dat er weinig balen aan is.

En bovendien heb ik naast mijn thesis een nieuw doel op lange termijn, maar daar leest u hier alles over.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Onlangs was er olie op het vuur van het schoonheidsideaal waarin ik conformeer. Dat doe ik zelf, dat weet ik, nillens eerden dan willens, eigenlijk, omdat de zomer eraan komt en het gewoon gemakkelijker is op kamp niet te moeten denken aan het truitje dat ik beter even naar beneden trek. Omdat het vast eenvoudiger is een jongen te overtuigen van de geweldige binnenkant die de mijne is als de buitenkant er even geweldig uitziet. Maar ergens houdt het op.

Ik heb, om verder leed te vermijden, een ijsje gegeten vanavond.

09/03: Sport (tris)

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik denk dat je van lopen niet zozeer een betere conditie krijgt, maar wel meer relativeringsvermogen. Dat het elke keer een beetje langer duurt wil niet noodzakelijk zeggen dat ik elke keer een beetje meer uithouding heb, elke keer opnieuw is daar weer een nieuwe graad van vermoeidheid en elke keer opnieuw, als ik na de verplichte nummertjes uit mijn boekje naar huis strompel [met altijd net dan een beat la Danzel in mijn oren], denk ik, meer dan dit kan niet. Het kan altijd meer, maar op een dag niet zo ver van nu geraak ik gewoon niet meer thuis.

Dus, dat ik langer loop is niet mijn verdienste, noch die van het boekje dat mij voorschrijft wat ik doe. Het ligt er gewoon aan dat ik elke keer denk dat je geen twintig jaar lang moe kan blijven.

Zo. En meer komt u over mijn sportwelvaren niet te weten. Tenzij ik een marathon ga lopen, ooit, maar serieus, ik denk niet dat ik genoeg relativeringsvermogen heb om daardoor te komen.

07/03: Zwaaien

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Een meisje van twaalf zwaait vrolijk, uitbundig zelfs, naar de leidster-van-vroeger die voorbijfietst. Meisjes van twaalf staan doorgaans sceptisch tegenover alle mensen die op een grotemensenfiets kunnen zitten met hun tippen op de grond, zeker als het chiroleidsters betreft die vroeger, toen ze meisjes van zes waren, spelletjes met hen speelden en daarna steeds vanalles tevoorschijn wisten te toveren, bekers met water of een vieruurtje of een bol koord om zotte dingen mee te doen [die dingen kwamen uit het materiaalkot, en wie daar ooit geweest is kan bevestigen, enige magie is nodig om dr dingen terug te vinden].

Dat ze toch nog dag zeggen, ik ben al bijna twee jaar niet meer vertegenwoordigd op zondagmiddag en op kamp ben ik ook maar iemand die tegen wil en dank bloemkool op ieder bord legt. Het maakte dat ik kamerbreed glimlachte de rest van de weg, hoewel ik aanvankelijk beteuterd was vertrokken, wegens allerlei, bijvoorbeeld alleen al dat het te koud is om nog de kou van de lente te zijn. Mijn mp3-speler zal op zo'n moment ook nooit vrolijke deuntjes selecteren [overigens zit mijn rechteroor vol water en gaat het stereo-effect een beetje verloren].

Maar ho! Meisjes van twaalf die zwaaien, uitbundig zelfs.

07/03: Oogst

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik zit zonder boek en elke keer als dat gebeurt naar de fnac tronen is niet iets wat mijn studentenbudget aankan. Dus gisteren, op een beetje een verloren donderdagmiddag, de zolder bezocht, want daar is ook een fnac, alleen een waar de boeken in dozen zitten en waar er geen teevee's mij kunnen verleiden tot de aankoop van een dvd waar ik eigenlijk geen geld voor heb.

De Oogst:

Aart van der Leeuw: De kleine Rudolf
J. Bernlef: De maker
Jerzy Kosinski: Stappen
Ward Ruyslinck: de ontaarde slapers

En dan nog kinderklassiekers met een gouden randje:

Thea Beckman: Kruistocht in spijkerbroek
De broertjes mus maken het bont (zonder auteur)
Cok Grashoff: Geertje
Guus Kuijer: Grote mensen, daar kan je beter soep van koken
Arja Peters: de olijke tweeling op kostschool

En ook een rapport uit het tweede middelbaar waarop staat: Je moet beter nalezen, zodat je geen punten verspeeld. Maar ja, op het HHH beweerden ze dan ook dat ik geen unief zou aankunnen. Of met moeite. Met moeite, Maartje, en ga je dat ervoor overhebben?

05/03: 21 zijn

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het is kalmer zo. Zie ik een wimper verdwijnen tussen de toetsen van mijn thesis, dan hoef ik niet naar de badkamer te lopen om een pincet, mijn toetsenbord ternauwerdood kapot te frunniken om te wensen wat toch gebeurt, dat ik afstudeer als slaviste, binnenkort. Ik let op het verkeer nu de nummerplaten geen boodschap meer verhullen. Boodschappen uit de toekomst, ze zijn niet meer aan mij besteed, en dat maakt het heden een pak eenvoudiger.

Ik hoef niet, als ik afspreek met een jongen die ik eigenlijk niet ken, op voorhand spider solitaire te winnen of het is toch niet de jongen die ik dacht. De jongen die ik bedacht en die vooralsnog nog niet bestaat.

Ik kijk niet meer naar de sterren 's nachts. Je zou dat als een gemis kunnen zien, maar tot voor kort waren sterren voor mij dingen die maar niet wilden vallen op momenten dat ik ze nodig had. Vandaag zorgen de sterren en de maan dat ik heelhuids thuisgeraak ook zonder degelijke fietsverlichting. Een veel realistischere wereld werd mijn deel.

Maar hoe dan ook word ik niet meer gerustgesteld op lange termijn, dat het er allemaal wel van komt op een dag. Dat soort dingen haalde ik vroeger uit wimpers en nummerplaten en reclamespotjes die kwamen wanneer ik het voorspeld had. Spider solitaire is een stuk saaier geworden nu er niets van af hangt. En hoewel ik al jaren athest ben en dus in se moederziel alleen, [omringd door mensen uiteraard - en toffe ook - maar niemand boven mij die zijn handpalm over mijn hoofd houdt om mij te behoeden voor schoonheidsidealen en kinderziektes en van de trap vallen] is het toch een beetje eenzamer, weten dat spider solitaire, de sterren en het vallen van mijn wimpers niet zullen helpen iemand te worden in deze wereld zonder god.

01/03: 81 worden

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Kijk, dat is triest, Jan Eijkelboom overleden. En eigenlijk is het ook gewoontjes, de man was 81. Dit schreef Eijkelboom, als dichter bezorgd om de sterfelijkheid van ieder mens, dus ook de zijne. Sinds gisteren heeft hij gelijk:

Non omnis moriar

Soms, als een distel door dik asfalt,
barst er een regel pozie
de taal van alle mensen in.

Zo werd de dapperstraat een plek
van hoge adel en duurt de Mei
al meer dan honderd jaar.

Zo wijs ik soms mijn kleine zoon
des avonds op een fonkelend verschijnsel
en roep: O Venus, felle star.

Hij corrigeert mij wel, maar geeft
het later toch misschien weer door.
Het lijkt zo'n magere troost,

te bedenken dat lang na de dood
een jonge vrouw een woord van jou
nog op de tong kan nemen.

Het is ook wel een weelderig genoegen,
niet geheel dood te hoeven.


Bij deze sterft Jan Eijkelboom niet helemaal, ook al was hij dan al 81.