Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor February 2008
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Dit bericht is er omdat bloggers elkaar moeten helpen, vind ik, zoals er vroeger die oervervelende liedjes van kinderen voor kinderen waren die iedereen kon meezingen en ik niet. We zijn al een tijdje geen kinderen meer, met z'n allen, en de liedjes zijn gelukkig vervangen door een link ingebed in een stukje tekst.

't Is voor alle mensen die hetzelfde probleem hebben als ik, kleren te veel in deze tijden van wisselende mode elke maand en kleren die demodé zijn voor je hun nieuwe, hippe merknamen vanbuiten hebt kunnen leren, wat zorgt voor volle kasten en geen plaats om nieuwe, tijdelijk hippe aanwinsten te stockeren. Bij mij is het proppen elke keer als ik mijn loopbroek wil opruimen.

Ik heb natuurlijk een leven in de de chiro, alwaar ik lelijk gekleed ga, en tegenwoordig doe ik sport, iets waar ik ook niet noodzakelijk trendy moet zijn, maar moest ú met uw oude bigshirts, bouwvakkershemden en sneeuwmantruien uit de jaren negentig geen blijf weten en sokken te over hebben wegens ongeïnspireerde schoonmoeders op kerstdag, ga dan naar hier, en help iemand een klein stukje vooruit.

En moest u iets tegen Hanne Troonbeeckx hebben, zet u er dan over, ze verdient niet meer omdat u een goed mens zou zijn.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik was vanavond bij Sarah en Lisa, die geen weblog hebben en waarnaar ik dus ook niet kan linken, maar die popelen naar een vermelding sinds ze mij de eerste nacht van dit jaar te slapen legden in hun huis. Met een chocolaadje op mijn kussen. Ze wonen op een eindje fiets hiervandaan en dat deed ik vandaag zonder handschoenen, en - wat belangrijk is - zonder winters verkleumde vingertoppen.

Ik legde dat uit, dat het een ander soort kou is geworden. 'Het is de kou van de lente,' zei ik, en dat vond ik mooi gezegd, omdat het woord lente nu eenmaal vrolijke connotaties oproept, eerder dan woorden als september of hongersnood.

Dat er geen seizoenen meer zijn vind ik prima in februari, als ik kan gaan joggen zonder kou te hebben in een vroegtijdig soort lente. In september, als de herfst begint met een regenoffensief en zo van de zomer toekomstmuziek maakt, is dat allemaal anders. Voorlopig echter is het goed zo, de lucht.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik was tomaten aan het ontvellen toen ik bedacht dat ik de kippen weer moet opsluiten, het terras van hun gevoeg moet ontdoen en dat allemaal gemeen achter hun rug, gaan slapen in volle vrijheid en wakker worden in het mini-concentratiekamp dat ze al vergeten waren. Later op de avond sneed ik worteltjes en paprika in blokjes en kreeg al zin in het kamp, alwaar ik tien dagen lang kilo's worteltjes in blokjes ga snijden - en daar ook voor ga betalen, want nergens snij ik liever wortels.

Ik bakte gehakt, at een stukje rauw en proefde hoe ik dat vroeger ook vaak deed, zo lekker een ongebakken balletje voor in de soep naar binnen werken. En ik bedacht dat ik dat niet vies hoef te vinden, want als je dat rauw gehakt in een klein potje doet in plaats van in een geruit papiertje heb je americain, ideaal beleg, behalve als je zwanger bent.

Je kan je buren beter te vriend houden, want in tegenstelling tot mij hebben zij wel tomatenpuree. En vakkundig begeleid zag ik een allereerste kaassaus lukken zonder klontertjes. Het was niet mijn allereerste kaassaus, want die was wel geklonterd.

Een halfuurtje later was de allereerste zelfgemaakte lasagne van mijn leven een onverhoopt succes.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
De eerste meneer zat verscholen achter een boek in een straat waar je niet mag fietsen, hetgeen ik op dagelijkse basis toch pleeg te doen, omdat die straat vlakbij mijn stukje universiteit ligt en het mij heel wat moeite bespaart naar beneden te roetsjen. Volgens mij was hij niet echt aan het lezen en was het boek om de suspens te verhogen. Welke suspens, dat weet ik ook niet, maar de man had iets van een spion en waar spionnen zijn is altijd een beetje spanning.

Dus, in alle illegaliteit zoef ik naar beneden, nog denkend dat dat ritje van een vijftiental seconden echt geen 150 euro boete waard is. De man achter zijn boek roept ongeloofelijk luid en een beetje in paniek stop naar mij, en dus stop ik, en op dat moment, ha, hoe spannend, zie ik de blauwe meneren even verderop, triomfantelijk en slechts schijnbaar toevallig aanwezig te zijn in een straat waarin de enige misdaad ooit begaan fietsen is. Door studenten. Met weinig geld, in de regel, en toch, hoe warmpjes bij ook, niet met 150 euro op overschot.

De spion achter zijn boek kwam in de buurt van een goed mens, en de toevallig aanwezige straatwachten hadden meer iets van blauwe playmobilmannetjes, volledig werkloos gemaakt door een man een beetje verderop, die op schijnbaar toevallige basis stop riep, iets wat geen wet verbiedt, in tegenstelling tot fietsen in een straat die zo heerlijk naar beneden gaat dat het zonde is om er te wandelen.

De tweede meneer had een paarse jas aan en stond zo-even aan mijn voordeur, opzichtig reclame te maken voor een mobiele telefoonmaatschappij waar ik geen lid van ben. Of ik al een kaartje had van dat bedrijf, om superpromo's te ervaren en te bellen voor Geen Geld. Dat een man zonder opzichtige regenjas mij laat fietsen voor Geen Geld, dat vind ik ontroerend, maar van marketingjongens om halfvijf aan de voordeur word ik nijdig, want ik kies zelf wel voor hoeveel geld ik bel en wie daar iets aan mag verdienen.

Ik heb gezegd dat ik geen GSM heb. Ik heb wel een GSM, dat spreekt, maar daar heeft die meneer met vettige haren en een Antwerps accent geen zaken mee. En hij hoeft daar helemaal niet verbaasd om te kijken, want dan wordt het beledigend. Er bestaan tenslotte nog steeds mensen zonder, en if anything zouden zij meewarig moeten kijken bij het tafereel dat ik gisteren zag, twee mensen samen op een smal stukje stoep, beiden druk aan het bellen tot er eentje van de stoep hopte en achterbleef, zonder de blik van verstandhouding die je normaal hebt in zo'n situaties.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik ben nooit ziek. Dat meen ik, de laatste keer dat ik koorts had dateert van op kamp in 2000. En dat was van de stress, want ik werd toen gepest. Toen wijlen de paus doodging had ik een zweem van griep, vast omdat ik toen al Pools studeerde. En dat is alles, sindsdien heb ik mij alleen nog maar prima gevoeld.

Deze week al de hele week vage hoofdpijn, die vanboven vooraan zit. 't Is vast iets met mijn linkeroog, want mijn linkerooglid doet regelmatig een kwartiertje van spasmen. Gisteren werd die vage hoofdpijn ineens felle hoofdpijn en had ik een zweem van misselijkheid, maar dat ging over. Nu is ie terug vaag. Vervelend, hoofdpijn. En mijn nek zit ook niet helemaal waar ie moet zitten.

Gisteren toch maar naar de inhaalles Russisch gegaan, nadat ik de les zelf gebrost had omdat ik wist dat het van inhaalles ging worden. De prof echter is zelf niet komen opdagen, waar we eigenlijk geen probleem van mochten maken, want ze had zelf al gezegd dat ze geen les zou geven als er te weinig volk was. Waardoor ik behoorlijk lastig werd, want als studente met hoofdpijn word ik graag met respect bejegend.

Koorts heb ik niet, dus ben ik niet ziek. Volgens onze zeer oude thermometer heb ik zelfs maar 34° lichaamstemperatuur, waar ik mij zorgen over zou maken moest het een nieuwe thermometer zijn. En hey, volgens wikipedia heeft ooit iemand 14° overleefd.

Ik wil toch graag een uurtje gaan dutten, maar dan ben ik de rest van de dag een wrak en we hebben net een meisjesavond gepland. En daar heb ik teveel zin in om hoofdpijn iets aan te laten veranderen. Die zin klopt niet, denk ik, maar u hebt dan ook niet al een hele week hoofdpijn.

Pleh.

12/02: Sport (bis)

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik loop nog steeds belachelijk weinig, en de helft daarvan is dan nog wandelen. Omdat het er vooralsnog immer uitziet als een halfslachtige poging tot hobbelen doe ik dat ver buiten de openbaarheid. Ik loop achter mijn huis om een paadje in dat via een steil stukje berm naar het voetbalterrein van F.C. Tabor leidt. Dat terrein ziet er nog slechter uit dan het klinkt, maar het wordt wel omgeven door een modderig pad waar ik zonder veel overbodig geschok mijn spiksplinternieuwe loopschoenen kan bevuilen. Die schoenen zien er na zeven keer hobbelen dan ook uit alsof ik ze al zeven jaar gebruik, maar dat kan er alleen maar voor zorgen dat ik er professioneler ga uitzien. Om de sleur van zeven keer toertjes lopen te doorbreken liep ik ze vandaag in de andere richting.

Het voetbalveld is ook the place to be voor oude kribbige dametjes en sombere heertjes, liefst met een hondje met bijgeknipte oren. Als daar geen oudemensenseks van komt, dan doen de hondjes het vast wel in hun plaats, in de struiken rond het paadje rond het voetbalveld van F.C. Tabor gebeurt vast meer dan een mens zomaar kan vermoeden op een lentedag in feburari. Het idee was in mijn hoofd gedrongen voor ik er erg in had en door de schok liep ik een halve minuut te lang, zonder daarvan dood te gaan. Ik was, ondanks het feit dat ik ook gedegouteerd was, een beetje trots op mezelf. Een beetje, zeg ik, want drie minuten en een halve, dat is nog steeds bijzonder magertjes.

Of hoe oudemensenseks mij vandaag geleerd heeft dat ik vooruitgang boek.


Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Ik mag dan wel niet gelovig zijn, ik ben wel bijzonder bijgelovig. Op een bijna compulsieve manier zoek ik dingen die geluk kunnen brengen. Een buitenlandse nummerplaat, bijvoorbeeld, brengt geluk, vind ik, dus ben ik altijd blij als ik in de Redingenstraat een Bulgaarse auto zie en op Parking Bodart een stuk of vier Poolse. Dat er in de Redingenstraat vast een Bulgaar woont en dat Parking Bodart nogal dicht bij de kringwinkel ligt heeft daar vooral niets mee te maken. Op een dag, hou je vast, heb ik een auto gespot met een nummerplaat uit Florida.

Ik wens al wat mogelijk is als ik een wimper vind, en vervolgens ben ik bang dat het een wenkbrauwhaartje was. Examen na examen heb ik intussen al zeven semesters lang elke wimper verspild aan wensen dat ik erdoor zou zijn, en semester na semester was ik op alles door. Je moet geen genie zijn om daar een beetje van geïmporteerd geluk in te gaan zien.

't Was vooral selectief geluk, want tussendoor, op dagen dat ik veel wimpers verloor - dat waren dan vooral de dagen waarop ik moe was en veel in mijn ogen wreef - wenste ik andere dingen, zoals dat mijn ouders niet zouden scheiden (wat, gelukkig, wel gebeurde), dat ik de man van mijn leven zou tegenkomen in het station (wat niet gebeurde), dat de zieke papa van een vriendin een beetje beter zou worden (wat gebeurde). En de jongen waar ik jaren geleden op verliefd was werd niet mijn vriendje, ondanks de gigantische vallende ster die ik eerder die avond mocht zien.

Het botst met de rest van mijn gedachtengoed, dat atheïstisch is en niet gelooft in de manipuleerbaarheid van dingen, of toch niet door wimpers die ik wegblaas. Dus ik ben ermee gestopt, vorige week. Geen wensen meer. Er mogen sterren op mijn hoofd vallen, het mag klavertjes vier gaan regenen. Ik ben niet opgehouden met in mijn hoofd dingen te willen, ik geloof gewoon niet meer dat ze uitkomen door triviale feiten.

Alleen nog dromen. Ik heb al meer dromen weten uitkomen dan wensen, bovendien.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik heb de kippen verlost uit hun mini-concentratiekamp. Ze scharrelen vrolijk rond en steken hun achterste om ter hoogst omhoog. Ik heb mij er vandaag al vaak over verbaasd hoe wit een kippenkont kan zijn.

Ik denk niet dat er wittere dingen bestaan.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Wij gaan zwemmen. Wij, dat zijn mijn kater en ik.

Het was gewoon een grappige zin, ik had vanochtend helemaal geen kater. Een béétje een gekke maag misschien. En tóch gaan zwemmen (alwaar een dikke meneer zijn zwembroek verloor aan de sprinkplank, juk).

Hebt u ook gemerkt dat er iets van lente in de lucht zat of lag dat aan mij? Onderweg op de fiets was ik er een stukje over aan het bedenken, maar dat werd nodeloos pathetisch, met een merel die floot en een meisje van zes jaar met blote benen. Het is altijd een teken van aanrukkende lente als meisjes hun collants achterwege laten, dat wel, maar werkelijk nodeloos pathetisch.

En nu, we schrijven vrijdag acht februari, kijk ik uit naar een lente die nog twee maand op zich laat wachten.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Soms is eten van vroeger genoeg om een avond gezellig te maken. Dat en een opgeruimde kamer. En een kat op het bed. Maar vooral de tomatensoep met balletjes op het vuur in de keuken. Ajuintje snijden, selder, balletjes rollen, soep mixen, balletjes bij. Lekker, lekker warm (eerst blazen).

Tomatensoep met balletjes. Gezellig zo. Maar eerst blazen.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Forensen is niet, zoals ik eerst dacht tijdens de avondmaaltijd, iets met een lijk en een wetenschappelijk onderzoek om te weten waaróm het een lijk is, maar wel gewoon met de trein gaan werken. Vandaag was ik een pendelaarster, toen ik voor een visitatievergadering (lang, saai verhaal, really) de trein naar Brussel nam. Ik werd er een echte toen de trein waarop ik wachtte aankwam op het enige perron zonder fatsoenlijke fancy overdekking en ik natter werd dan ik zo mogelijk al was. Ondanks dat feit nam ik de papieren voor mijn vergadering even door, waardoor ik zelfs even 36 werd.

Ik werd de beste van alle pendelaars in het hele station van Leuven toen de trein waarop ik in de regen wachtte zeven minuten vertraging had, en ik dat euvel glimlachend doorstond, als een soort moderne schoonheid, een pendelaarster met a4-tjes in haar hand, witte oortjes in haar oren en een natte streng haren tegen mijn kaaklijn. Mét vertraging in de regen, en toch nog glimlachend. Glimlachend naar de kindjes wier lawaai ik toch niet hoorde, glimlachend naar de jongen met de metro, glimlachend naar een meisje met heel kort haar.

Ik was echt een goede pendelaarster vanmiddag toen ik met een gezwinde blik op het bord van Brussel Centraal doorhad dat ik meteen - nu - een trein had, de Nederlanders van de vergadering een hand gaf en tot in maart zei, en dan met een afwezige blik op Leuven ging zitten wachten. Waarna de trein aankwam en er eventjes een kleine barst was in mijn imago van Perfecte Pendelaarster, toen ik niet wist welke kant ik op moest, de verkeerde kant koos en halfweg rechtsomkeer moest maken, met een verwarde in plaats van een pendelende blik op mijn station.

Pendelen kan ik als de beste, maar oriëntatie, dat wil niet altijd lukken. Op een zonnige dag in april, twee jaar geleden, ben ik verdwaald in het stadspark van Leuven. Geef mij maar een perron in de regen.

02/02: Het sporten

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Gaan lopen om terug uit te komen waar je bent begonnen louter om de ervaring van het lopen, ik heb er nooit wat in gezien. Een wandeling, dat snap ik nog, da's ontspannend en je hoeft niet de prop speeksel in je keel pijnlijk weg te slikken, keer op keer op keer. Maar in dit kader is het wel een erg goeie methode, en de tien goede redenen om nu te beginnen lopen in Runner's World zijn allemaal erg plausibel. Dus heb ik sportschoenen gekocht en ze al getest, ook al is de cover van hetzelfde tijdschrift tamelijk zorgwekkend. Er staan dingen op van juiste loopschoenen, iets waar ik niet op gelet heb, een hartslagmeter, iets waar ik niet aan gedacht heb, en blessures, iets waar ik me zorgen over maak nu mijn rechterbeen een beetje moeilijk doet vanavond.

De minuten die voorbij kruipen en het saaie van het lopen, het feit dat je nergens raakt en dat iedere voorbijganger wel moet doorhebben dat ik eigenlijk maar doe alsof ik aan het lopen ben, ik had verwacht dat ik er toch iets aan ging vinden eens ik bezig was. Niet dus. Ik denk nog steeds de hele tijd dat het een zonderling soort bezigheid is. De hele tijd, that is.

Maar kijk, vandaag, de derde keer lopen, was er toch al een soort gewenning, toen ik de laatste keer drie minuten volgens het schema voor absolute beginners aan het verbijten was heb ik me twee minuten lang ingehouden voor ik keek hoe lang ik nog verder moest verbijten. Ik weet niet eens of dat zielig is of bewonderenswaardig, want stiekem wou ik eigenlijk al de hele tijd kijken. Het is vermoeiend sporten.