Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor January 2008
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Het is geen grote poëzie vandaag, maar dat maakt het net zo groter. Misschien. Eenvoud is goed in tijden van oorlog in Kenia en verkiezingsfraude in Rusland.

Hou van mij

Ik moet deze shampoo en dat blonde haar en licht
dat van achteren komt zodat er goud uit mijn hoofd groeit
en zakdoeken tussen de kussens van de bank te mogen frotten -

ik weet wel dat ik bof met een fijn huis en alle dagen eten.
Maar in Amerika wordt er tenminste de hele dag van je gehouden:
I love you, I love you too, I want you. Bij ons valt niemand

ontroerd in je armen of belt je op om niets anders te zeggen.
Move you ass to the kitchen. I want you to afwas. I want you
to afdroog too. - Hou van mij. Het is geen verzoek.


Ted Van Lieshout.

29/01: Haha, Sarah!

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Gisteren, toen ik geen 70 maar 80 baantjes ging zwemmen, liepen daar zomaar mijn twee tunrjuffen van vroeger. Juf Kristien, en ook Juf Carla. En ze kenden mij allebei nog, dat vond ik een soort compliment aan het kindje dat ik vroeger was. Want aan mijn sportieve prestaties zal het nooit gelegen hebben, voor mijn zestiende ben ik nooit over een bok gesprongen. Ik begrijp wel dat mensen fit moeten zijn om gezond te blijven, maar ik hoor een dokter nooit tegen mij zeggen: Mevrouw, u bent ernstig ziek, maar niets dat een sprong over de bok niet zal verhelpen.

Eerst het obligate gesprekje dat zo gaat, telkens als ik mensen die mij vroeger kenden vroeger:

- Slavistiek ja.
- Allez jong, slavistiek.
- Ja ja.

Alzo, mijn turnjuffen hebben tenminste gezien dat ik het zwemmen heb onthouden. En dat ik ondanks hun inspanningen zes jaar lang besloten heb vooral niets met lichaamsbeweging te doen.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Als Steve Stevaert 'Gedichtendag 2008' zegt, rijmt het.

In een andere taal, vandaag. Maar eerst een verhaaltje. Ik heb een fenomenaal geheugen voor Trivia en Nutteloze Feiten. Ik weet veel dingen nog, de meest nutteloze eerst. Ik weet bijvoorbeeld nog dat de vader van iemand in mijn klas Marc heette, met een c, zoals alle Marcen uit die tijd, maar dat hij altijd Mark schreef, ook op de balpennen die hij voor zijn werk had laten maken.

Ik zei het al, het soort feiten waar ik geen stap verder mee kom in het leven. Net zo goed leer ik heel erg snel dingen vanbuiten, absurd snel, soms. Soms zo snel dat het vervelend wordt, want ik ken gauw stukjes van cursussen vanbuiten en zo wordt het op den duur stontvervelend om steeds die stukjes opnieuw te lezen, op te schrijven, te declameren. Het gaat natuurlijk niet anders, want de rest van de cursus moet er ook in.

Van sommige gedichten ken ik nog stukken vanbuiten. Het gedicht van vandaag is van Robert Frost. Van de Engelse les in het zesde middelbaar het ik onthouden dat het iemand was met een treurig leven, veel ouders en broertjes en zusjes gestorven, later ook nog zijn vrouw en waarschijnlijk een paar kinderen. De zin 'Whose woods these are I think I know' kwam sindsdien regelmatig in mijn hoofd als ik in Heverleebos met een hoopje drentelende kinderen rondliep. De rest van het gedicht was spoorloos, maar zo nu en dan zoek ik het op.

Vandaar dus vandaag, Robert Frost (1874-1963), met 'Stopping By Woods On A Snowy Evening'.

Stopping By Woods On A Snowy Evening

Whose woods these are I think I know.
His house is in the village though;
He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow.

My little horse must think it queer
To stop without a farmhouse near
Between the woods and frozen lake
The darkest evening of the year.

He gives his harness bells a shake
To ask if there is some mistake.
The only other sound's the sweep
Of easy wind and downy flake.

The woods are lovely, dark and deep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.


Ook aan te raden uit het Engels van het zesde middelbaar: deze 'Christmas Oratio' van Auden. Actueel en alles. Onze leerkracht was trots op ons, zei ze, toen we het uit hadden.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Als er een nieuw woord wordt gemaakt voor documentaires die mensen choqueren, dan is er iets aan de hand met de wereld, dacht ik toen ik in de Morgen het artikel las over de, jawel, chocumentaire over Bulgaarse weeskinderen die, treurig genoeg, vaak nog ouders blijken te hebben en toch uiteindelijk niemand.

Er hangt zoveel af van het land waarin je bent geboren en van de geschiedenis ervan. Maar goed, daar gaat het niet over, dat heeft professor Detrez al uitgelegd in De Morgen van 22 januari. Ik heb een semester les gehad van Detrez en er overviel mij een raar gevoel van fierheid, alsof ik belangrijker word omdat mensen die mij iets geleerd hebben andere mensen ook iets leren. Ja, omdat ik het al geleerd had. Dat is, eerlijk zijn, heel erg triest, want boven het citaat van ooit mijn prof staarde een foto van een kindje met blauwe vliezen op zijn ogen naar mij. Het kindje zelf was blind, maar ik voelde hoe dan ook een zweem van trots.

Al mijn voornemens voor het jaar 2008 zijn strikt geheim of zouden dat moeten zijn, maar hier is er eentje dat iedereen moet weten: ik kijk dit jaar naar geen enkele chocumentaire. Ik heb een erg weke ziel. Ik huil als Phoebe trouwt in Friends. Écht huilen, that is, niet het soort snotteren van ontroering dat mensen weleens hebben. En als twee woorden rijmen in een gedicht, dan krijg ik een krop in mijn keel ter hoogte van mijn strottenhoofd. Soms, dan moet ik wenen van reclamespotjes voor mobiele belmaatschappijen.

De idee van een lach en een traan is mij totaal vreemd. Eén traan en het hek is volledig van de dam. Chocumentaires hebben ongetwijfeld een hoger, nobel doel te dienen, maar aan mij is het niet besteed. Ik houd mijn hart alvast vast voor de trailers.




24/01: Kijk nu

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Kijk nu, gedichtendag is pas volgende week. Om mijn fout goed te maken krijgt u van mij op de echte dag nog een gedicht, en meer nog, ik geef er u tussendoor gewoon nog eentje mee. Met dank aan Hanna, trouwens, om mij daarop attent te maken. Twee hersenens weten meer dan één hersenen.

Maar dat komt omdat er op canvas een bekende meneer gedichten voorleest. Een week op voorhand? Freaks. En daardoor ben ik zelf een freak geworden. Ach ach ach toch.

Maar goed, ik heb morgen eigenlijk een examen, Russisch. Dat is de zevende keer dat ik daar examen van moet doen, dus ik ben behoorlijk kalm. Zo relaxed dat ik me zelfs niet kan opjagen dat ik te relaxed ben. Het is eens iets anders, langs de ene kant. Langs de andere kant is het ook eens iets anders.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Gedichtendag vandaag! Daarom laat ik deze post, een beetje althans, over aan iemand die écht weet wat schrijven is.

Kent u Gerrit Komrij? Niet alleen is dat een hele grappige, sappige Nederlander met een bijzonder flubberige kin, het is ook een dichter die niet alleen schrijft, maar ook leest, véél gedichten leest. Hij kent dus het klappen van de zweep.

Al die gedichten zitten samen in twee boekdelen, tweeduizend en enige gedichten. Ik heb ze staan omdat het niet anders kon, vond ik. Ik lees er echter zelden in, want ze zijn dik en het gaat om erg verscheiden werk. Hooguit neem ik soms de inhoudstafel door, om te kijken wie ik ken en wie niet.

Blijkt bijvoorbeeld, net nog, dat de man waarover ik een paper schreef omdat ie naar Rusland is gereisd in de, goh achttiende eeuw ofzo, dat die ook gedichten schreef, en blijkbaar niet zo'n slechte, want als ik Komrij mag geloven staan enkel de echt goeie dichters erin. Het boek dat Jean Nolet de Brauwere van Steeland schreef over zijn reisje naar het Noorde was anders bijzonder slecht, maar goed, dat was dan ook hoegenaamd geen gedicht.

Door die inhoudstafel heb ik, aan de hand van de geboortedata, ontdekt dat J. Bernlef niet de kleinzoon, zoals de leerkracht Nederlands ons vertelde, maar de zoon van Hendrik Marsman moet zijn. Bernlef werd geboren toen Marsman 37 was. Tenzij het om twee vroegrijpe dichters ging gaat het om een vader en zijn zoon.

Alleen de beste dus, en Komrij is niet zo bescheiden zichzelf niet op te nemen. Eén gedicht, van vier korte strofen. Hieronder echter een ander gedicht, uit Een mooie kleine revolutie, ook door hem samengesteld. 't Is niet zo heel poëtisch, er zitten geen metaforen in of synesthesiën, maar ik hou van de boodschap, en bovendien vind ik het fijn als een gedicht helder is. Zodat ik het kan lezen als ik bijvoorbeeld eventjes de tijd heb, maar meer niet.

Alles blijft

Daar stond een muur die ik heb aangeraakt.
De muur werd afgebroken. Van het puin
Werd verderop een fundament gemaakt.
Ik plantte een fruitboom in mijn oude tuin.

Die werd geasfalteerd. Vijf meter diep
Houdt zich een wortelstronk nog grommend koest.
Vijf eeuwen lang desnoods. De Spaanse griep
Landt ooit op Mars omdat ik heb gehoest.

Er was een vriend aan wie ik heb geschreven,
Een rots waar ik mijn naam in heb gekerfd.
Je bent een deel van alles bij je leven
En alles blijft bestaan wanneer je sterft.


Ik weet niet hoe dat met u is, maar bij het lezen van de Spaanse griep krijg ik altijd een klein beetje een krop in mijn keel. En ik vind koest en hoest zo ontroerend mooi rijmen, onopvallend bijna.

Zo, geniet van uw gedichtendag. Vanavond voor het slapengaan een gedichtje lezen.

22/01: Handlezen

Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Als mijn handen voor mij op mijn bureau liggen terwijl ik naar een papier een beetje verder kijk, zie ik twee littekens. Een recente ontmoeting van mijn kat en een minder recente brandwonde van op kamp (ik ben lomp, ik zeg het vast nu al). Als ik echt ga tellen, dan heb ik er om en bij de twintig. Het lijkt mij tamelijk veel, maar ik heb al mijn hele leven katten en kan daar niet zo goed mee om, eigenlijk. En daarbij ben ik ook nog eens, ik zei het al, lomp. Ik snij in mijn vingers dat het geen naam heeft en ik haal regelmatig mijn hand open aan de rozen naast de oprit, hoewel die daar al vijftien jaar staan, waarschijnlijk. (Hoe Vlaams, toch, rozen naast de oprit.)

Er zijn er waarschijnlijk een tiental afkomstig van kattenkrabben, als ik erover ga nadenken. Die zijn meestal weg na een paar maanden, maar ik heb er eentje, een beetje een storend zelfs, dat er al meer dan een jaar staat, omdat het een tijdje mee in het gips heeft gezeten en gek is gaan doen, daarin. Er is er maar eentje waarvan ik niet weet waarvan ze komen, een wit, fijn streepje op mijn middenvinger waar ik denk ik mee geboren ben. Maar er is er ook een heel mooi op mijn vinger van erin te zagen op 15 juli, ik vind het maar freaky dat ik dat nog weet, die datum. En er is er ook een dat zo vies was toen het nog een wondje was, dat ik ervan ben flauwgevallen. Gênant, want het was bij de buren. Ik was wel nog maar veertien en het litteken is er nog, dus het was echt een heel vies wondje.

En één keer, op kamp in Zwitserland, heeft Eslin een kap uit mijn hand gehouwen.

Alle excuses zijn goed om niet naar het papier voor mij te kijken. Allemaal.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Taalinterferentie in mijn hoofd. Monologue interieur in het Pools. Teksten in het Russisch. Grammaticaregels van het soort dat een kind zelfs niet kan uitvinden. Hoofdpijn, moe, zucht.

Stóm weekend achter de rug. Het eerste stomme weekend van 2008. Heb ik dat ook weer gehad, en dat het -hopelijk- het laatste was.

18/01: Lopende zaken

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Examen Pools: check (maakt beweging met wijsvinger).
Next: examen Russisch.

En avant. Met de wind van achteren.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
De mensen in het zwembad willen allemaal een strakkere kont. Ook de mannen, want stiekem hoort dat zo. De vrouwen willen de taille van Claudia Supermodel en de armen van Eva Longoria. Allemaal willen ze minder wegen, dus kopen ze een kaart die hen verplicht binnen ze zes maanden tien keer te zwemmen. Of twintig, voor wie het echt meent. Ze zwemmen allemaal op en neer en de meesten houden neurotisch bij hoe vaak. Afgepeigerd gaan de mensen zonder strakke kont naar huis, met de auto, of de fiets, dat zijn degenen die het echt menen.

Ze kopen worteltjes in de Colruyt, want ze willen zo gezond zijn als de reclame hen voor mogelijk houdt. Ze eten 's avonds vers geraspte worteltjes en nemen geen dessert, want ook na het zwemmen willen ze nog steeds de taille van Claudia Dingske. De mensen willen er allemaal uitzien zoals de mevrouw met bruin haar uit dat spotje. Ze kopen kleren die hen wel zullen passen als ze twintig keer vijftig baantjes zijn gaan trekken. Als beloning voor hun moed en zelfopoffering eten ze alvast iets lekkers, want vijftig baantjes, da's allemaal goed en wel, maar een mens moet léven, dat hebben ze gelezen in een tijdschrift met op de cover een meisje met net zo'n taille als degene die zij ambieren.

Ik fiets naar het zwembad, ik zwem 70 baantjes, ik heb een twintigbeurtenkaart. Ik wil graag, soms toch, de strakste kont van allemaal, maar gisteren tijdens het zwemmen werd me duidelijk dat de mijne nooit zo strak zal zijn als die van het meisje voor mij. Ze zwom traag, ze keek boos, ze had een bikini aan die weinig aan de verbeelding overliet. Ik vraag me af waarom zij kwam zwemmen. Op dinsdagavond, nog wel. Dinsdag.

Zo'n honderd man in het zwembad, naar mijn gevoel, en ze waren allemaal jaloers op de ene in bikini.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Vandaag, opnieuw, woordjes leren. Met stip de saaiste manier van studeren. Edoch, er is daar een gedicht over, van Jan Eijkelboom, dat zegt:

Jongens, heb je verdriet, sprak toen de leraar Grieks, dan moet je woordjes leren, woordjes leren.

Dát hebben ze alvast goed begrepen in ons onderwijssysteem, woordenlijsten waren zowat de enige constante in mijn leven van mijn tien jaar tot nu elf jaar later, van Frans naar Latijn naar Engels naar Duits naar Pools en Russisch, en vorig jaar ben ik een tijdje in Gent Bulgaarse woordjes gaan leren maar die heb ik laten liggen. In Gent, that is.

En tóch verdriet gehad in mijn leven, trouwens, niet altijd en ook niet nu, maar vast wel net eens op het moment dat er een stapel A4-tjes in twee kolommen voor mij lag. Eijkelboom had écht ongelijk, want vaak werd ik verdrietig net door de woordjes voor me. Dan zette ik een kruisje voor een Latijns woordje dat ik niet kende en op den duur tuurde ik hele avonden naar Latijnse woordjes met een rij x-jes voor. Kusjes van Romeinen, ieder jaar weer met de hakken over de sloot.

Op de eerste echte elf september was ik woordjes Duits aan het leren. Op mijn achtiendde verjaardag had ik een woordjestest van Russisch. Twee plakkerig hete dagen lang in de zomer van tweede bach leerde ik woordjes die ik nog niet eerder gevonden had in mijn nota's Pools en die er toch nog in moesten. Tien weken lang bekeek ik elke vrijdag een uur Bulgaarse woordjes in de trein naar Gent.

Kind-enfant-puer-kid-Kind-dziecko-ребёнок-дето. Woordjes leren. Maar toch, het houdt je gedachten tóch ver weg van wereldleed en lichtpollutie. Da's meer dan wiskunde voor mij ooit gedaan heeft. En op een dag, daar ben ik zeker van, ga ik missen wat ik nu de hele dag verfoei. For the time being, echter, ga ik daar nog een tijdje mee door.
Categorie: Meta
Door: Maartje
Ik blog nog steeds een beetje op de tast. Onlangs kreeg ik van een vriendin een opmerking over dit bericht. Dát was wel heel persoonlijk, zei ze, en ze lachte wat. [Alsof het een triomf is te weten te komen dat ik in Polen verliefd ben geweest. Het zou triest zijn, in mijn geval, moest ik in Polen níet verliefd zijn geweest, maar goed.]

Zo'n reacties krijg ik trouwens nooit als het niet over verdrietjes gaat. Dat ik jubel, dáár kraait dan geen haan naar, nooit.

Ik heb er een tijdje over nagedacht, of het wel kan, berichten over verliefd zijn. Ik zeg, ja, dat kan, want verliefd is vaak een beetje wie ik ben. Maar enkel achteraf. Want een vrolijk einde van verliefd, dat heb ik al een tijdje niet meer gehad. Dus wacht ik liever tot er een korstje is gekomen op het wondje waar de jongen voor plaatsmaakte. Zout strooien laat ik maar, maar samen met u een beetje pulken om te zien hoever ik ermee sta, dat mag, op voorwaarde dat ík stiekem al weet dat er niets wereldschokkends bovenkomt. Voor u is toch alles een verrassing.

Daaróm kan het, want als het gaat over tranen is het toch een achterafje.

11/01: Risico's

Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Ik heb een groot raam in mijn kamer dat uitkijkt op een parking. Ik stel me soms voor dat ik een oude vrouw ben die enkel nog in een stoel voor het raam kan zitten turen. 't Zou een saai leven zijn, want er gebeurt bijzonder weinig op dat stukje asfalt en al helemaal niets van het soort dat een oude vrouw zou kunnen boeien. De koning, om maar wat te zeggen, moet er zelden langs. Liever dus word ik een kwieke dame met kousophouders die ondanks het feit dat ze de tachtig al voorbij is niet geïntresseerd is in het doen en laten van de koning.

Zolang ik jong ben trouwens, kijk ik enkel 's avonds door dat raam, als ik mijn latjes aflaat om het straatlicht te blokkeren. 't Is een gewoonte die ik heb sinds ik nog maar pas deze kamer had, daarvoor sliep ik in een kamertje met een dakraam. Een dakraam is handig, en alles, maar erdoor kijken is niet echt comfortabel voor de nek.

Toen had ik ineens een raam van anderhalve meter op een meter en vond ik mij de koning te rijk. Elke avond duw ik een latje naar boven en een latje naar beneden – het soort beweging als een vrouw uit een vijftv-film zich zorgen maakt waar haar man toch blijft. Elke avond opnieuw kijk ik door zo'n spleetje naar buiten. En elke avond krijg ik het doodsbenauwd als ik bedenk dat ik op een dag misschien een moord ga zien gebeuren op die parking. De moordenaar, bezorgd, kijkt om zich heen, ziet net een streepje licht en een beweging, uit dezelfde slechte film. Ik word voortvluchtige voor de rest van mijn leven, want áls ik dan al een moord zou zien gebeuren, dan is het er vast een politieke die in de doofpot wordt gestoken. Een huurmoordenaar staat in voor het opruimen van de getuigen, ik en mijn buurvrouw, die altijd alles gezien heeft, dus zeker ook die moord.

Deze kamer is misschien groter, de vorige was beduidend minder gevaarlijk.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Ik heb vandaag mijn laatste stukje inspiratie gebruikt in mijn thesis. Ik zit heus wel aan een heleboel lettertekens, maar 't is verre van genoeg, en ik hoop maar dat ik niet elke avond een kwartier voor mijn admin area moet zitten staren, voortaan, om dan te beseffen dat mijn laatste alinea ook meteen het laatste schrijven van de dag was.

Dat academisch denken, dat alles ergens vandaan moet komen en met voetnoten verklaard en geplaatst in een boek van een mens met meer verstand dan ik, dat dringt door tot overal, soms denk ik een voetnoot bij dingen die ik zeg, en ik wou net nog tussen haakjes uitleggen waarover mijn thesis gaat, en eerlijk is eerlijk, dat interesseert niemand, dus vermeld ik het niet meer, want ondanks het feit dat ik elke avond moet zitten knijpen vind ik het reuze-interessant.

Ik ben als een koe zonder melk die toch moet geven. De boer, wanhopig, kijkt naar de druppelende uier en hoopt maar dat zijn emmer volraakt. Of ik ben een tube tandpasta waar onderaan nog een kwakje inzit, het laatste restje sap in een appelsien, tussen de achterste vliesjes. Gaat altijd verloren.

Vijf druppels melk, het einde van de tandpasta, het laatste restje sap, da's mijn thesis. Ik hoop maar dat ik een glas volkrijg, ik heb een dorstige promotor.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Ik ben een boek aan het lezen in het Frans, van Amélie Nothomb. Sinds ik Pools en Russich studeer is mijn Frans zodanig verwaterd dat het nu nog louter passieve kennis is geworden. Zelfs daar nog een flauw afkooksel van. Als ik zoek naar een Frans woord is daar eerst het Poolse, dan het Russische en soms, als ik geluk heb en mijn hersenen in een goede bui zijn, komt daarna het Franse woord. Waardoor ik vreselijk haper als ik Frans praat. Toen ik een tijdje geleden een Waal in de trein vijf euro zag verliezen, kon ik hem daar pas vijf minuten later op attent maken, omdat perdre niet wou komen. Was het een Pool geweest, dan zat stracić zo klaar om te vervoegen in de startblokken. Zelfs een Rus had терять kunnen krijgen, na een poosje van niets.

Maar de zin Vous avez perdu cinq euros, ho maar. Geleerd toen ik tien was, afgeleerd op mijn twintigste. Ik kon zelfs niet helemaal antwoorden op zijn vous êtes fantastique, dus hield ik het bij, ça va, je sais. Waardoor ik erg arrogant moet overgekomen zijn, allemaal omdat ik Pools studeer. (Gelukkig, zo denk ik maar, zijn er in Leuven meer Polen dan Walen.)

En nu lees ik een Frans boek en elk woord dat ook een Engels woord zou kunnen zijn wordt dat ook in mijn hoofd, ik vind het vreselijk, maar ik ben het tenminste aan het verhelpen. 't Gaat over een Belgische in Japan, wat het fascinerend maakt, want ik ben natuurlijk ook eens een Belgische geweest in het buitenland, maar dan een Vlaamse. En de Waalse in Japan heeft net hetzelfde probleem dat ze moet uitleggen dat Belgisch geen taal is, en als ze iets wil zeggen tegen een andere Belgische Waalse, dan doet ze dat ik het Nederlands, want de Japanners waar ze mee optrekt kunnen Frans en ze mogen het niet verstaan. Ze koop Chimay om speciaal te doen en ze is altijd de enige die weet waar ze precies vandaan komt. En ze kent dezelfde Belgische winter, en mist die niet, daar in Japan.

Het brengt eenheid in de verdeeldheid. Filip de Winter zou het moeten lezen. En alle kindjes in de scholen. Allemaal.
Categorie: Meta
Door: Maartje
Stem op mij in de bwards! Ik heb de beste blog! Ik ben een vrouw, ik verdien dat! Ik heb elke dag meer dan 1000 lezers!

Weer veel te veel bwards in mijn feeds. Ik doe er niet aan mee, want ik vind mijn blog niet zo goed dat ik er zelf op zou stemmen, denk ik. En eerlijk is eerlijk, ik heb ook geen zin om aandachtszieke pagina's te nomineren voor beste site. Een beste site, beste mensen, wint dat zonder linkje in de kantlijn van uw blog en zonder wanhoopsoproep in een massa feedreaders.

Akkoord, ik wil ook aandacht voor wat ik doe, maar niet om daarna champagne te drinken en toastjes te eten en te snoeven met een plaats op een longlist van een verkiezing waar de helf van het potentieel niet aan heeft meegedaan. Ik ben natuurlijk ook menselijk, als ik erop zou staan, zou ik het fijn vinden, en zou ik misschien zelfs ook beginnen snoeven, maar dan zou ik de pest krijgen aan mezelf en dat is niet de bedoeling van 2008.

Serieus, ik vind het nog steeds allemaal zo vergankelijk en futiel, dat geblog, dat ik er niet aan mee doe. Want volgens mij is er geen enkele weblog waarop nooit een saai bericht staat. Er is gezegd Beste Blog en dan verwacht ik er één zonder tekortkomingen. Zoals een heel erg goed boek ook geen mindere pagina heeft per hoofdstuk. Alles goed of niets.

Probeer niet tussen de regels door een oproep te vinden toch te stemmen op mijn weblog. Om dat te bewijzen link ik niet door. Niet.

07/01: Vreemd

Categorie: Jochei!
Door: Maartje
Mijn voet slaapt. Ik kan mijn tenen niet bewegen. Ik maak de beweging in mijn hersenen, ik kijk naar mijn tenen, ze blijven stil. Vreemd.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Een student in januari heeft druk nodig. Er is geen druk. Ik heb drie alineaatjes geschreven en voor mij part volstaat het voor vandaag, ik zit met mijn hoofd meer bij het hoofdstuk ik niet geschaafd kreeg en bij mijn promotor binnen is voor kritiek. Het ene moment denk ik, ha, maar eigenlijk is het wel goed, en dan denk ik, niet onnozel doen, Maartje, het trekt op niks, net daarom heb je het binnengedaan.

Juni is nog zo ver. Maar toch. Stress omdat er geen stress is, het is een luxeprobleem, ik weet het.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Masterproef, vandaag. Ik boek voorwaar vooruitgang. En ik heb een mopje gevonden in de grammatica die ik gebruik om te kijken hoe Nederlands nu net in elkaar zit, want dat heb ik enkel over Pools en Russisch geleerd. Het gaat in dit stuk van mijn thesis om het aspect van een zin, bijvoorbeeld of een handeling vaak of kortstondig plaatsvindt. In het Pools zijn er twee strikt afgebakende aspecten, terwijl het in het Nederlands eigenlijk een beetje een rommeltje is.

Nu goed, aan de hand van een paar zinnen geven de proffen achter de grammatica een overzicht van wat kan. Ik bespaar u verdere technische omschrijvingen en geef enkel de zinnen.

Jan studeert voor bio-ingenieur aan het RUCA.
Jan heeft voor bio-ingenieur aan het RUCA gestudeerd.
Jan gaan voor ... aan het ... studeren.
Jan is aan het studeren.
Jan studeert morgen af.
Jan pleegt tussen zes en acht op zijn kamer te studeren.
Jan placht ... op zijn kamer te studeren.


En dan komt het momentaal aspect, iets dat maar heel even duurt.

Jan schrok toen hij hoorde dat hij niet geslaagd was.

Arme Jan (hoewel, dat komt ervan als je maar tussen zes en acht studeert). Maar je moet het maar kunnen, een mopje maken temidden van een saaie - edoch noodzakelijke en nuttige - uitleg.
Categorie: Jochei!
Door: Maartje
Nog niets geschreven in 2008, straks ben ik al mijn nieuwverworven lezers meteen weer kwijt. Edoch, op 2 januari kom ik enkel op een lijstje van dingen die ik kan/moet/niet wil/zal doen in 2008, en daar zie ik niets kwalitatiefs in.

Ik hoop dat iedereen al gelukkig wás en dat de overgang naar 2008 afgezien van champagne en overhapjes ongemerkt is gegaan, op dat gebied, en dat mijn wensen dan ook overbodig zijn.