Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor December 2007
Categorie: Meta
Door: Maartje
Een stokje, maar in de titel klinkt dat nogal onnozel. Met alle respect voor alle mensen die dat wel in hun titel zetten, een stukje fabel van Lafontaine is een keer iets anders.

Monsieur le corbeau, sur un arbre perché, avait dans son bec un fromage.
Monsieu le renard, par...


Dat had ik onthouden uit de Franse les vijf jaar geleden. Het is dit, zo blijkt:

Maître Corbeau, sur un arbre perché,
Tenait en son bec un fromage.
Maître Renard, par l'odeur alléché,


Tot zover Lafontaine en zijn fabel, er zit een wijze levensles in. Voor de duidelijkheid, de raaf zit op een tak. Een stok. Ik heb er trouwens nog een ander liggen, maar daar ben ik nog over aan het nadenken.

Het stokje draait er zoals alle stokjes rond om informatie los te weken die ik normaal niet vrijgeef, onder het motto van, je schrijft zo goed. Ik heb u wel door, unexpected, maar om te oefenen voor het nieuwe jaar vol nieuwe toegeeflijkheid loop ik er met open ogen in. Het getal drie kent een centrale positie, en daar wijk ik vanaf. Ooit hadden we een kat met drie poten, ze werd vergiftigd door de buurvrouw die ook voor zijn handicap verantwoordelijk is. Drie staat voor mij gelijk met tragiek. Arme Rits.

Welke bands heb ik dit jaar leren kennen, zo wil het stokje weten. Ik ben niet aan muziek, dat kwam hier en hier al boven water, maar omdat ik niet in een luchtbel leef kom ik zo af en toe iets nieuws tegen. Er is muziek die ik sinds dit jaar kan meepommen waar ik vorig jaar nog nooit van gehoord heb, zo zijn daar Eva de Roovere en Damien Rice. Ik heb ook een CD van Kate Nash geleend van Lisa, maar die ken ik nog niet, want die heeft nog maar één keer opgestaan. Dat zijn er dus drie. Muziek die ik niet heb leren kennen dit jaar zijn de Fixkes, een groep met een hitje dat ik nog nooit heb gehoord, omdat ik tijdens de furore in het buitenland zat en verder niet naar de radio luister, tenzij voor het goeie doel. Dat maakt van de drie opnieuw een twee. Drie min één, ziet u?

Daarna gaat het stokje (helaas niet naadloos) over naar de dingen waar ik trots op ben. Ik ben trots op veel dingen geweest dit jaar, bijvoorbeeld toen ik een bachelordiploma behaalde met grote onderscheiding, in tegenstelling tot wat het lerarenkorps ooit beweerde. Ik wil daarmee niet beweren dat het aartsmoeilijk was, zeker niet als ik mij herinner dat ik in Polen met een Flair en een badhanddoek aan de oever van een rivier ging studeren, maar ik herinner mij van de eerste helft van 2005 wel enkel een bureau. Dus het was ook niet makkelijk. Ik ben trots op het feit dat ik helemaal alleen mijzelf van een natje en een droogje kon voorzien in Polen, dat ik daar helemaal zelf mijn wasje en mijn plasje deed en dat ik dat nu nog steeds mis. Dat bewijst voor mij dat ik in 2007 meer mens was dan in 2006. En ik ben ook trots op het feit dat ik al heel lang dezelfde vrienden heb en dat dat nog altijd mijn vrienden blijven. Tot slot, om aan vier te komen, ben ik trots op het feit dat ik, in tegenstelling tot de gemiddelde Belg, dit jaar meer geld aan goede doelen gaf dan aan kadoosjes. Dat maakt van mij een beter mens dan alle andere Belgen, het feit dat ik dat besef doet dat dan weer helemaal teniet.

Dan gaat het ook nog over flaters dit jaar, en hier hou ik het kort. Ik heb dit jaar lompe, tactloze dingen gedaan, ik heb daar veel over nagedacht en van sommige dingen heb ik spijt, jazeker, maar om daar nu over te schrijven op een site die gelezen wordt door mensen die dat niet hoeven te weten, da's dan weer een brug te ver. Mijn voorlopig nog zeer fictieve kleinkinderen zullen de mosterd elders moeten gaan halen.

En dan tot slot, wat ik me voor de rest van mijn leven zal herinneren van 2007 is dat ik voor het eerste volledige jaar opnieuw kind van gescheiden ouders was. Het bleek een verbetering te zijn op alle vlakken, maar alle begin is moeilijk. Misschien past het in dat verband dat ik me dit jaar ook ineens besefte, zo in juni ongeveer, dat ik geen kindje meer ben. Ik mis het kind in mij nu al, maar de volwassen mens die ik aan het worden ben intrigeert me net zo goed. Ik heb nog wel meer meegemaakt, maar daar hoeft niet altijd verteld over te worden, zolang ík het niet vergeet is het goed zo.

Dan volgt het deel waarin ik het stokje doorgeef aan andere mensen, drie, maar ik weet niet welke blogs a) hier lezen wat ik schrijf en b) op een stokje zitten te wachten, dus leg ik het bij het vorige, daar in het midden. Ook het vorige stokje mag meegenomen worden, al raad ik aan het eerst eens af te stoffen.
Categorie: Jochei!
Door: Maartje
Alweer een jaar voorbij, morgen. Het overzicht van het showbizjaar, voorwaar, morgen in een uurtje, ongetwijfeld op elke zender van uw keuze. Terwijl alles toch zomaar doorgaat. Er is nog altijd geen echte regering. Er gaan nog altijd kindjes dood. Er is nog nooit iemand genezen omdat het nieuwjaar was. 't Blijft koud, maar niet koud genoeg. Tussen 2007 en 2008 zit niet eens een korte pauze waarin we allemaal samen niet kunnen bestaan, om daarna weer te weten waar het allemaal om draait. Niet eens een minuutje. Niets.

En tóch vieren, tóch meer verwachten van het nieuwe jaar dan van dit jaar. Alsof over een kwartier alles plots zou kloppen in de wereld. Zo opgedrongen allemaal.

En mij tóch amuseren morgen. Tóch.
Categorie: Na Erasmus
Door: Maartje
Kerstwensen in drie talen dit jaar. Ze kwamen allemaal van dezelfde persoon en waren automatisch gegenereerd, naar een heleboel mensen in een heleboel landen. Maar toen ik er Nederlandse terugstuurde kreeg ik ook een Duits mailtje terug, dat-ie alles verstaan had wat er in stond, al kan dat ook zomaar een bewering zijn. En dat zijn grootvader nooit meer spreekt.

Ik was er zó verliefd op, toen in Krakau, maar veel heb ik er nooit van gemaakt, ik heb altijd wel iets voor ergens iemand, hoewel het nu al een tijdje geleden is. Maar op kerstdag deed de Duitse taal mijn meisjeshart een tel overslaan. Eén tel, en toen verder. Ik mail morgen terug, dat hoeft niet zo snel, hij heeft een Poolse vriendin die er al was toen mijn hart voor het eerst een telletje stopte.

Dat zou jammer kunnen zijn en dat is het ook, maar kijk, daar komt 2008, dat rijmt op hoeveel ik ervan verwacht.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Ik was eerst van plan om mijn geld, dit geld en ook dit geld af te geven, er een plaatje mee te kopen en heel even in dé schijnwerpers van Vlaanderen te staan. Maar mijn tenen waren bevroren voor ik er erg in had, ik vond het plots erg weinig geld om aandacht voor te krijgen en ik dacht aan de voetnoten die thuis, nog steeds, op mij zaten te wachten. Dus nam ik een beenhard besluit: weg aandacht, gedaan mijn minute of fame, en hop, het geld zo in de bus.

Siska heeft eens goed naar mij gelachen en de wereld wordt er niet slechter van. Bovendien was mijn envelop de eerste in een verse, lege emmer. Ziedaar mijn goede daad van 2007, voor de rest van het jaar word ik weer gewoon de mens die ik al eerder was.

En zalig kerst, zegt mijn broer altijd, en dat vond ik vorig jaar zoveel gezelliger klinken dan zalig kerstféést. Dus nu zeg ik het, want mijn broer zit in Vietnam en iemand moet het doen. Zalig kerst ook aan de Noedels dus, maar dat zeg ik straks wel via een dure intercontinentale verbinding.

22/12: Amai For Life

Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Op een bepaald moment kreeg ik de hele tijd reacties binnen en dacht ik, ho maar, wat gebeurt er nou? Alleen dacht ik dat zonder de nou, ik ben tenslotte niet Nederlands.

Maar goed, belofte maakt schuld. 93 euro minder dorst in de wereld. Moest ik gelovig zijn, ik zag er een werk van barmhartigheid in, maar nu koop ik er binnenkort een plaatje mee bij Music For Life. Ik ben van plan het geld zelf te gaan afgeven, ik heb bij het opruimen van mijn bureau -blokvoorbereidingen, weetwel- een bruine envelop tegengekomen, en daar kan ik het geld dan insteken. Overigens heb ik ook een actienummer van het Rode Kruis aangevraagd en alles, en dat nummer kan ik dan op die envelop schrijven. Ik dacht aan maandagvoormiddag, omdat dat uitkomt in mijn studieplanning. Een beetje vroeg, omdat ik dan geen onmogelijk lange wachttijden moet doorploeteren. On verra.

Ik heb er vandaag meer over nagedacht dan over, ik zeg maar wat, Poolse naamvallen. Maar zonder zelfingenomen te willen doen, het is ook geen concept van niets, het idee komt van mij, maar u hebt er een onverwacht goed idee van gemaakt. Want uiteindelijk had ik ook zonder uw reactie geld kunnen geven. Het water was er vast niet minder heilzaam van geworden. En toch reageren, wat gek eigenlijk.

Bedankt dus, en tot ziens misschiens. En ga door met reageren zolang u wil, ik vind het serieus hartverwarmend elke keer. En dat terwijl het buiten vriest.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Vanmorgen nam ik een douche, ging ik naar de wc en poetste ik mijn tanden. Ik wil niet weten hoeveel liter water ik daarmee verprutst heb, maar met Music For Life op de achtergrond ben ik er wel over gaan nadenken. Onderweg op de fiets, met mijn mp3-speler op 88.0, kreeg ik regelmatig tranen in mijn ogen. 't Is een prachtig concept, maar het ontroert me elke keer weer als blijkt dat het ook werkt, dat mensen dertig euro over hebben voor een plaatje dat ze zelf ook kunnen draaien.

Ik voel mij dan apathisch als ik zelf niets onderneem, en dus wou ik een plaatje kopen, maar ik ben niet aan muziek, dus waarschijnlijk vraag ik iets aan dat hopeloos fout is en maak ik mezelf onnoemlijk belachelijk. Daar betaal ik niet voor. Maar toen kreeg ik, nog steeds fietsend met tranen in mijn ogen (gelukkig stond er vandaag een venijnig windje), een idee. Want hoewel ik weinig geld beweer te hebben elke keer als ik er uit geef, ben ik op wereldschaal steenrijk, en dan ook nog een douche, een bad en flesjes water van een halve liter ter mijn beschikking. Sommige mensen hebben écht geluk.

Het gaat hierom: Ik heb een beetje lezers, maar krijg weinig reactie, dat hebben wel meer mensen voor op internet en ik vind dat soms een beetje jammer. Daarom geef ik voor elke reactie mét e-mailadres of URL(op dit bericht) 0,62 euro aan Music For Life, de prijs van een liter Evian in de Colruyt, vooropgesteld dat uw reactie minstens zeven woorden telt. Gemene reacties tellen niet mee.

Als het ineens onverhoopt begint te boomen, hoger dan 93 euro ga ik niet. Niet dat ik verwacht dat het zover komt, maar je weet dat immers nooit , en anders zit ik volgend semester tijdens mijn springuren zonder broodje gezond. Reageren voor zondagavond 21.00, dan kan ik er misschien nog een liedje mee kopen. Om te vermijden dat ik me belachelijk ga maken is de keuze trouwens aan u.

Update 20/12: 150 liter water dus. Moest je na de hondervijftigste zijn, moet je 't niet laten toch nog te reageren, de wereld wordt er elke keer een beetje beter van.

18/12: Nawee

Categorie: Na Erasmus
Door: Maartje
Gisteren in mijn mailbox: na maanden stilzwijgen een mailtje van de secretaresse-van-alles in Krakau. Over een appartement in de Ulica Felicjanek, voor een meisje, met modern ferniture en vlak naast Masolit.

Ooooooh!

Ik woonde ook in de Felicjanek, het dichtste dat ik ooit bij een rivier heb gewoond! Goh, ik kreeg zin om te antwoorden dat ik er wel wilde gaan wonen, ik zag mezelf weer Pools spreken en naar de Jubilat gaan en de Planty oversteken, 's nachts een beetje sneller dan overdag, en bij voorkeur niet alleen.

En Masolit, dat was de boekenwinkel-annex-koffiehuis-annex-leeszaal, waar ik een paar keer een boek heb gekocht en nog een paar keer een boek wou gaan kopen dat ze dan niet hadden, en dan begonnen ze referenties op te schrijven en te vragen waar het over ging en te kijken of ze het konden vinden, bij voorkeur tweedehands, want je kon er ook gewoon gaan zitten lezen met een stukje carrotcake bij en dan worden boeken anders vanzelf wel tweedehands.

't Is een bladwijzer van daar die al een half jaar voor mij onthoudt waar ik ben gebleven in elk boek dat ik sindsdien heb gelezen. Met een plannetje op, elke keer als ik stop met lezen zie ik waar ik woonde.

Er was een spreker eens in Krakau, en die vertelde ons allemaal dat het voor de rest van je leven is, Erasmus, en kijk eens aan, tot nu toe heeft die man enkel gelijk gekregen.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
't Is gebeurd. Wat elke student meemaakt ooit in zijn carrière, ik ben net een halve dag werk kwijtgeraakt aan gelukkig niet mijn thesis, maar toch ook aan een paper die voor examen telt. Goed, ik heb het intussen al ingehaald, ik heb een goed geheugen en ik wist nog wat ik geschreven had. En het stukje dat ik er vannacht heb bijgeschreven is beter én compacter. Niets dan voordelen dus, buiten dat het halftwee voorbij is en er een keigoed boek op mijn nachtkastje ligt waar ik ook nog in wil lezen.

Azucht. Maar het houdt een mens wel alert, ik ben mij op dit moment aan het afvragen waar ik mijn thesis nog meer kan gaan opslaan.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
De wereld gaat kapot omdat alle mensen met het licht aan willen plassen. Dat zeg ik u, vanaf nu iedereen in het donker op toilet en hupsakee, Kyoto wordt poepsimpel.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Iryna van mijn klas komt uit Wit-Rusland. Ik spreek er niet zo vaak tegen, want we hebben maar één vak gemeenschappelijk. Maar deze week zat ik er toch eens naast. Ik was de krant aan het lezen en vroeg mij af:

- Volgt ge dat eigenlijk, de Belgische formatie.
- Ja, ja, ik 'eb het gefolgd.

Hm, voltooid verleden tijd, gebruikt ze daar. Dat kan je niet zeggen over onze formatie. Ik lees verder de krant. Plots vraagt Iryna:

-Iz 'et al geformd?

Me dunkt heeft ze het niet op de voet gevolgd.
Categorie: Huh?
Door: Maartje
Zulke mails krijg ik dus. Dat en ook smal dick is not problem.

Zouden er mensen zijn die bij het lezen van zo'n schabouwelijk foute zin denken, haja, laat ik mij met mijn smal dick tot Dr. Freddie Camp wenden? Zijn er mensen op de wereld die zó ziek zijn in hun hoofd?

Vies. Akkeba.

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Je zal maar een kerstbal zijn, in dit leven. Elf maanden in een muffe doos op zolder tot iemand met een zaklamp je komt halen en in een boom hangt en verder geen oog meer heeft voor je rondingen en de glans van je schaal, de pakjes blinken aanlokkelijk en de bollen zijn toch ieder jaar hetzelfde.

Maar een pakje zijn is ook niet alles. Je ware aard verbergen in een kleurrijk papiertje met hier en daar wat glitter, bewonderd worden op kerstavond en eindigen in een hoek als decoratiemateriaal of slechter nog op e-bay.

Of de kerstman, dan besta je niet en moet je toch alle sokken vullen in Amerika, ik vraag me af hoe die man dat ieder jaar weer klaarspeelt. En een kerstboom staat ook maar heel even in de kijker, uiteindelijk.

En toch is kerstmis zo fijn. 't Is hetzelfde als met alles eigenlijk, de verwachting is half het plezier.

Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Iets helemaal anders vanavond, een tekst over een tekst over een boek over Rusland in vreselijk houterig Pools, waar ik om de haverklap mijn digitaal woordenboek moet bijhalen om iets van essentie te vatten. Binnen een halfuur kap ik ermee. De rest doorploeter ik morgen wel tijdens mijn talloze woensdagse springuren. Geen fnac dan, helaas.

Wat flink, Maartje, werken tot halfelf.

Flink is een zonderling woord, het lijkt heel erg op link en heeft als je er te lang bij stilstaat, ook iets van diens connotatie. Dan zou flomp net zo goed een woord kunnen zijn.

Kijk daar nu wat een flompe man. Aan u om aan te voelen wat dat dan zou betekenen.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Ik ben een kortverhaal aan het lezen over een vuurtorenwachter die gelukkig wordt omdat hij net dat beroep gevonden heeft. 't Is in het Pools en behalve dat het mooi geschreven is, geniet ik ook enorm van het feit dat ik Poolse woorden zomaar kan verstaan, dat mijn verstand het al gewoon is dat woord X in het Nederlands Y betekent.

Toen ik pas Pools studeerde, wist ik dat wel, maar voelde ik het niet echt. Ik zei do widzenia en daarmee zei ik tot ziens, maar het voelde niet hetzelfde als au revoir of auf Wiedersehen. Ik begrijp de taal op een ander niveau tegenwoordig.

Ik ben blij voor de vuurtorenman, maar ik verwacht een op zijn minst heel tragisch einde, het blijft een Pools kortverhaal.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Ik geraak maar niet op gang vandaag. Terwijl ik naarstig zou moeten werken denk ik de hele tijd, ho maar, mijn glas water is leeg, of, ik zal nog een mandarijntje gaan eten, dat is gezond.

En dan drink ik meteen een groot glas water waardoor even later dat glas weer bijgevuld moet worden en ik nog een beetje verder naar de wc moet. U begrijpt, van echt studeren komt niet veel in huis, en ik was nog zo goed begonnen, opgestaan om halfnegen, gedoucht, begonnen om kwart na negen, stukje thesis.

Maar toen ging het fout. Ik krijg het vandaag niet meer rechtgezet, vrees ik. Ik slabbak verder tot het donker is en dan ga ik mij in de zetel schudig voelen. En mijn kamer opruimen. En een mandarijntje eten.

Maar mórgen, dan sta ik op om halfnegen, douche ik en heb ik voor het ontbijt al twee uur gewerkt aan mijn thesis! En dan daarna maak ik een presentatie af, en nog later modder ik was aan in het Russisch.

Morgen.
Categorie: Meta
Door: Maartje
Ik had vanochtend nog geen enkel kadootje, en vanavond heb ik ze allemaal, ondanks de gierende wind. Ik ga me straks een beetje bezighouden met glitters en papier alsof ik in het vierde leerjaar zit en niet in mijn master.

Verder houd ik het kort vandaag, ik wil niet weer terechkomen in een bericht over hoeren en boterhammen zonder het zelf te weten. Een beetje meer zelfcensuur en een beetje minder laissezfaire.

Zo, pakjes inpakken.

06/12: Varia

Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Een Franse roman van Amélie Nothomb gekocht, in plaats van altijd die eeuwige Engelse pockets. Er zijn nog een aantal wachtende boeken voor maar ik hou het bijna niet, het is zo lang geleden dat ik nog een Frans boek heb gelezen. De eerste bladzijde was veelbelovend mooi.

Ho maar. Op den teevee gehoord, in het kader van een programma dat iets met liefde hoort te doen: Als het op den teevee niet lukt, dan is het gedaan. Sommige vrouwen moeten echt iets doen aan hun gedachten.
Categorie: Huh?
Door: Maartje
Ik heb zo'n ouderwets bed met spijlen, en daarrond heb ik voor de gelegendheid kerstlampjes gewikkeld, rode, omdat de muur waar met bed tegen staat ook rood is. Bijzonder modieus en uitgekiend allemaal. Alleen, ik heb iets van een goedkope hoer die wanhopig op klanten wacht maar vergeten is haar rolluik naar boven te doen. Geen verse boterham voor haar onwettig kind, morgenochtend, en 's avonds een boze pooier op haar dak. Nog een dag later kijkt ze uitgeblust naar buiten door een bestoft raam en denkt ze aan het brood voor haar zoontje, die 's middags gepest wordt en hongerig de hinkelbaan vermijdt.

Goh, ondanks die lichtjes heb ik erg weinig van een hoer. Nochtans, in die sector is het ook kerstmis, hoewel ik betwijfel of ze de geneugten van een eindejaarspremie en een dertiende maand kennen.

Overigens doet me dat eraan denken dat ik vroeger op de vensterbank van onze klas in grote letters prijzen schreef en dat we dat daar dan zo wulps mogelijk in gingen zitten, in een puberale poging de goegemeente en vooral het lerarenkorps op de speelplaats te choqueren. Ik denk dat er pubers waren met minder goedbedoelde bezigheden, en tot nog toe is alles goedgekomen.

Duimen dus.
Categorie: Echt gebeurd
Door: Maartje
Met zoveel december buiten is het nooit een goed idee je handschoenen te vergeten, en toch slaag ik er elke keer opnieuw in. Ik denk, een sjaal, 't is koud, maar handschoenen, zo ver komt het boven niet.

Koude vingers, het leer van mijn vest is niets om ze behaaglijk tegen te houden.

Maar op de grote markt is de kerstverlichting aan, een stadhuis in een gloed van komende kerstdagen en warm binnen zitten met een kaarsje aan. Een kerstboom die naar kadootjes glimt. Mijn binnenkant werd warm tot in de topjes van mijn stijfbevroren vingers.

02/12: Advent

Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Voor ik het wist werd het december. Ik heb alle anti-commerce ten spijt een adventskalender op mijn kamer, de tweede in mijn leven. Ik heb het eerste hokje al om twaalf uur opengemaakt dus het is ondertussen al een tijdje geleden. Ik ben benieuwd wat voor chocolaatje ik morgen vind.

Gisteren deed ik de uitspraak dat er in Wallonië wel een paar Ardennen zijn. Ik bedoelde Colruyts, maar kwam dat er even anders uit. Het was hilarisch toen, maar nu klinkt het een beetje droog.

That'll be all, mijn leven is, decemberwise, een zee van studie en thesis. En nadenken welke papieren ik nog moet afdrukken. Adventskalenders zijn welkom dan.