Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor November 2007
Categorie: Jochei!
Door: Maartje
Exact 21 jaar geleden deed ik het licht uit in mijn moeder. 't Was niet de bedoeling dat ik ooit geboren zou worden, maar dat heb ik goedgemaakt door keurig uitgerekend te verschijnen en de mooiste baby ooit te zijn. 't Is trouwens een extreme vorm van koppigheid om tch te bestaan.

Verjaren is eigenlijk iets voor kinderen en waarschijnlijk blijft het daarom net leuk.
Categorie: Echt gebeurd
Door: Maartje
Ik zag vandaag een dode man. Zijn benen licht gespreid, een ouderwetse jas erover.

't Was niet de eerste keer dat ik een dode zag, maar toen de man die nog het meest mijn overgrootvader genoemd kan worden stierf, was ik een kind en vond ik het jammer dat ik niet naar de tekenschool mocht. Op de begrafenis, mijn eerste, had ik mijn beste kleedje aan en toen ik het lichaam moest gaan groeten keek ik resoluut alleen maar naar de benen. De onderbenen liefst, het gezicht wou ik zoveel mogelijk vermijden.

Vandaag was ik zomaar in de Vanderkelenstraat aan het wandelen. Onwillekeurig keek ik toch, er was weinig ruimte om te passeren met mijn fiets en ik moest even blijven wachten. Weer tuurde ik overtuigd naar zijn benen, dat ene punt waar die man zijn benen licht gespreid lagen trok mijn aandacht onbehouwen naar zich toe, de rest van de wereld, de kerstversiering en feestelijke etalages allemaal ten spijt. Een paar seconden lang was er alleen een broek in bruin velours. Toen kon ik door en ging ik, maar niet snel genoeg dat ik niet zou horen vragen hoe iemand vroeg:

- ademt hij?

En erger nog hoe iemand nee antwoordde, met zijn vingers aan de hals alsof het een medisch drama was en niet de Vanderkelenstraat om twee uur 's middags. Ik zag de ambulance komen en de mug, de paniek in de ogen van een blond meisje met een paardestaart, mijn leeftijd ongeveer.

Heel even wou ik heel hard huilen, en heel even moest ik overgeven, maar toen kwam ik tot mezelf. Ik was stil tijdens de les, maar op het einde was dit stukje af. Schrijven is verwerken, ook zonder pen en zonder echt verdriet.
Categorie: Huh?
Door: Maartje
Ik heb gisteren met Hongkong gebeld, je voelt dat eigenlijk niet, dat dat ongeveer aan de helemaal andere kant van de wereld ligt. Kraaknette verbinding, en het schijnt daar (letterlijk) oogverblindend mooi te zijn.

Er dansen Chinezen op mijn tv, allemaal samen in een kringetje. Dat lijkt me wel wat. Ik moet ook maar eens naar China gaan.

Een vrouw maakt van de poten van ons Jefke hutsepot. Ze vindt het jammer, maar ze gaan het dan toch maar opeten, zij en hare Frans. Frans heeft nog nooit kroketten gegeten en ook geen puree.

Misschien moet Frans maar eens naar China gaan, denk ik, terwijl man er vrouw vet peuzelen van poten en staarten van varkens.

Het beste vlees omdat het van hun laatste varken is. Even later koopt ze voor zichzelf gigantische sloefen met zebrastrepen, maar Frans, die moet van moderne dingen niet weten. Hongkong dan toch maar vermijden.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Er was een stukje stoep in mijn buurt, als je daarover reed, dan kwam er muziek van onderuit. Het ging van pradidoem alsof je over een beetje xylofoon fietste. Erover fietsen was vermoeiender dan eromheen, want het was ook een beetje een put, en een put betekent verlies van snelheid en even later komt de berg waarop ik woon. Die ik tegenwoordig niet meer opraak, want mijn ketting wil niet meer.

Ik fietste er elke dag expres over, voor die melodie van losse stenen in vochtig zand. Er liggen nieuwe tegels nu, rotsvast ingebed in het cement. Ze steken vuurrood af tegen hun verbleekte buren en zien er akelijk netjes uit.

Geen stoepmuziek meer. Maar ik denk nog pradidoem.

23/11: Pfeeds

Categorie: Meta
Door: Maartje
De site van het jaar is iets te aanwezig in mijn feeds, me dunkt. Ik wil opnieuw weten hoe mensen hun tanden poetsen, wat voor problemen ze hebben op hun werk en hoeveel kinderen ze intussen hebben gekregen en waar die bulten hebben van gisteren naar de turnles te gaan.

De voyeur in mij wordt stilaan gefrustreerd.

Of dat het gewoon allemaal saai is om te lezen, en flauwe marketing.

23/11: Moe.

Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Moe.
Heup defect.
Kat moet nog naar beneden.
Tanden poetsen.
Ontschminken.
Boek.
Naar de wc gaan.
Liggen.
Koud.
Warmer aandoen.
Warm.
Wekker.
Snoozen.
Snoozen.
Opstaan.
Thesis.
Slapen.

Moe.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Perfectie kan de wereldeconomie ernstig schaden, zo blijkt. Nu, er zit ook een heleboel waarheid in. Individuele bewondering opwekken dus, en zo beetje bij beetje de wereld verwarmen.

Waar beter beginnen dan in de barre Russische winter? Er bereikt mij een forwardmail (gemaskeerd, anders doe ik ze niet open) van ene Valentin uit Rusland, die een blinde moeder heeft, te weinig geld om haar eten te geven, koude tenen 's nachts in bed en vraagt vanuit zijn bibliotheek aan de onbekende ontvanger van zijn e-mail chocolaadjes op te sturen om ook eens een leuke kerst te hebben.

Laat ik nu net vaak ook koude tenen hebben en bovendien wou ik in mijn vorig bericht kerstmis voor iedereen opluisteren. Een Russiche mens met een blinde moeder is meer iedereen dan een vlaming met een villa, en daarbij zou ik dagen op wolkjes lopen als ik uit Rusland een kaartje in het Nederlands zou krijgen. Wolkjes voor Rusland dus.

En dus stuur ik een kaartje naar het bijgeleverde adres, met de boodschap dat-ie een doos chocolaadjes van Belgische kwaliteit mag verwachten als hij antwoordt. Kwestie dat ik niet graag in het zak wordt gezet als het om chocolade gaat.
Categorie: Meta
Door: Maartje
Ik ben al vaak aan een stukje begonnen dat een post zou worden waar mensen van heinde en ver op af zouden komen, om te lezen hoe alles even klopt. Lovende kritieken en bewonderende reacties volgen, eeuwige roem is drie dagen mijn deel. Voor mezelf kom ik soms in de buurt en dan publiceer ik het wel, maar vaker ben ik al een honderdtal tekens op dreef als ik besef dat het vooral niets wordt deze keer. Bloggen is soms eerder een processie van Echternach.

Ik zou dan beschrijven, zonder ook maar n keer mijn backspace te moeten gebruiken, hoe vreselijk de herfst niet is op zondagmiddag, voor kinderen die weer naar school moeten en iedereen zou me gelijk geven. De zomerdag die ik in zo'n stukje wil beschrijven heeft iedereen wel eens meegemaakt, het is warm en de zon nog warmer. Ik heb het over thee die te warm is en de pas gekuiste badkamer die zo aan zwembad doet denken, over bootjes in een fles, ik weet nog altijd niet hoe dat gaat. Een frle beeldje waar een stuk afbreekt staat fracties eerder op de kast, bestoft misschien, te dicht bij de rand.

Een witte kerst op Oostblog, alsof het buiten is gaan sneeuwen omdat ik erover schrijf. Het nieuwe jaar voor iedereen gelukkig, tot ze uitgelezen zijn. Voor n keer zit ik aan de andere kant, mijn ogen tranen niet, de uwe wel.

De thee koelt af, de chloor verdampt. Niemand weet hoe bootjes in een fles komen, beeldjes bestaan niet voor altijd. De backspace lonkt, ik kom er toch niet aan vandaag. Ik schrijf verder over hoe ik vroeger dacht groot te worden en hoe klein ik ben gebleven, en iedereen weet dat ik gelijk heb.

Op een dag misschien, wie weet, dat staat hier een stukje waar de waarheid in vervat zit.
Categorie: Huh?
Door: Maartje
Een overdosis frisk: mijn adem deed pijn aan mijn ogen.

15/11: Prozie

Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Voor mijn masterproef maak ik lijsten van dingen die op een opmerkelijke manier vertaald zijn. Op zoek naar oplossingen voor stucturele verschillen tussen het Pools en het Nederlands, heet dat dan.

Netjes onder elkaar zijn stukjes van zinnen snel saaie materie waar een beetje mens gauw meer in zoekt. Soms wordt een stukje van een zin een beetje pozie in het midden van een saaie, ellenlange lijst. Bijvoorbeeld:

Dat een mens het meest van zijn vader houdt.


Ik houd niet het meeste van mijn vader, maar ik vind het de mooiste zin van het hele boek.

Tenslotte is weten dat het ook anders kan het begin van verdraagzaamheid.
Categorie: Meta
Door: Maartje
Categorie: Meta
Door: Maartje
Ik ben natuurlijk niet te spreken over het feit dat ik niet genomineerd ben voor de site van het jaar, categorie nieuwkomer. Ik link er zelfs niet naar door, zo onthutst ben ik ervan. Zonder zwanzen, als ik lees wat er online te lezen is, dan denk ik vaak het is hier zo saai nog niet. Alleen moet ik wat lezers hebben, ik denk niet dat ik veel verder kom dan mijn eigen kenissenkring.

Maar goed, ik heb al mijn gekrekte trots opzij gezet en op deze mevrouw gestemd, ik heb bij een bericht van haar al eens gewild dat ik het had geschreven. Wat niet wil zeggen dat ik u oproep hetzelfde te doen, ik vind al die krampachtige oproepen in de genomineerde blogosfeer bijzonder oninteressant om lezen.

Over dus tot de orde van de dag: voor Pools maak ik binnenkort een presentatie over Waldek in thuis. Slavisten in Gent en Gentenaars in het algemeen zijn altijd nogal ingenomen over hun universiteit en hun stad, maar dit spreekt wel degelijk in het voordeel van Leuven, en nog geen klein beetje. Naar Thuis kijken voor creditpoints. Hihi.

Ik maak een psychologische nota aan mezelf mij niet meer dusdanig in te leven in romantische komedies. De constatatie vanmorgen was niet van de poes. En ook niet het acute gevoel van eenzaamheid toen ik besefte dat ik niet Julia Roberts was en nog minder langs een charmante Brit lag. Er lag een kat op mij van zeven kilo en dat hielp niet.

Mijn haar lag uitzonderlijk goed vanmiddag, maar daar heeft november gauw iets aan gedaan. Ik heb ook zo rap gefietst dat ik misselijk was tijdens de Poolse les, dus 't was nog verwaaid ook. En dan steken ze nog een kinder bueno in de studentenwelkomzak bij Club. Ik lust dat niet. Maar dat wil niet zeggen dat er gebeld moet worden vanuit China, dat zet ik er maar bij.

12/11: Polak

Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Ik zie overlaatst een auto met Poolse nummerplaat traag achteruit rijden in de Celestijnelaan. Ik denk, die zoekt de weg. Ik zie heus geen andere reden om achteruit te rijden.

Ik vraag in het Pools of ik ergens mee kan helpen.

Nee dankje., ook in het Pools. (Rijdt vooruit weg)

Anders totaal niet verbaasd zijn als Belgen Pools spreken. Phoe.

12/11: Notting Hill

Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Een dag later ben ik nog gelukkig omdat het allemaal goed is gekomen met de fictieve personen. Goh. Tot het besef komt: goh, 't was niet echt.

Jammer. Toch maar wat muziek van op mijn mp3-speler zetten.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Naar aanleiding van de wapenstilstand ondertussen een heleboel jaren geleden, straks ng eens het artikel uit de loopgraven in Humo lezen. Serge Simonart heeft het over de derde wereldoorlog, en laat dat nu net iets zijn waar ik als kind weken van wakker heb gelegen, omdat mijn broer me had wijsgemaakt dat die zou beginnen tussen '95 en '98.

De mythe werd gauw ontkracht, maar goh, was ik even blij toen het 1999 werd.

09/11: Optimisme

Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Ik doe van ironie, en krijg, al was dat in de toekomst van dit bericht en niet in de regeltjes ervoor, naar aanleiding van mijn derde punt bezorgde telefoon uit China. Ontroering!

- Goed dat ik een vreselijke nacht vol nachtmerries van de ergste graad achter de rug heb, dat is echt vreselijk goed voor mijn durfalvermogen. Weer in slaap vallen vereiste zoveel moed dat ik daar weer wakker van lag.
- Gelukkig dat het zo vreselijk hard waait vanmiddag, ik ben ingehaald door wel duizend bladeren en wie ben ik anders dan iemand die graag wordt ingehaald door bruine, opgekrulde bladeren?
- Ideaal dat noedels niet meer elke week gezellig komen eten, dat spaart mij een avond per week uit die ik kan vegooien aan masterproefklooien.
- Fantastisch dat de Colruyt een belachelijk ingewikkeld systeem aan zijn kassa's heeft tegenwoordig, dat houdt mij alert tijdens het boodschappen doen.
- Spannend ook dat An van de kassa mij met wantrouwige onbeleefdheid vroeg mijn rugzak open te doen, ik had namelijk net zo goed een winkeldief van het ergste soort kunnen zijn. Goed ook dat het belachelijk lang aanschuiven was, dan bewijst dat de Belgische economie het goed doet deze dagen.
- Prima dat automobilisten niet meer heel erg naar fietsers omkijken, dat spaart mij straks een hoop moeite.
- Gieren dat ik vrijgezel ben, dan kan ik mijn vrijdagavond in comfypants doorbrengen in de zetel.

09/11: Lopende zaken

Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Masterproef, vandaag, opnieuw.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Ik heb kou 's nachts. Ik lig opgekruld als was ik mijn eigen liefkozenede minnaar, ik draai en keer en probeer het te negeren, de kou blijft rillen. Hij komt vanbinnenuit en straalt zachtjes maar onverbiddelijk naar buiten. Een door-en-door bevroren gloed.

's Middags komt ik zonder sokken wel toe, maar 's avonds ben ik ontzettend vrijgezel. Terwijl ik adem op mijn handen verkleum ik (net niet gezellig) verder op mijn eentje. Tot het haast niet kouder kan.

De lente is een mooi seizoen, denk ik.

07/11: Zelfevaluatie

Categorie: Meta
Door: Maartje
Omdat ik toch vast zit met mijn masterproef en mijn promotor andere dingen om handen heeft, een zelfevaluatie aan de hand van Pietels tien items, schromelijk laat, maar vorige week zat ik niet vast in mijn masterproef, toen had ik andere dingen te doen. 14 000 tekens bereiken, bijvoorbeeld.

Ik ben als ik het lijstje mag geloven tamelijk slecht bezig, ik heb blogpersoonlijkheid noch ancinniteit, ik doe niet van controverses en interacties. Ik schrijf zelden lijstjes, en ik heb nog maar n stokje gekregen en dat heb ik niet eens doorgegeven. Maar ik heb wl elke dag een paar bezoekers op zoek naar Hot Marijke of foto's van piemels, en om de n of andere reden lokken ook Poolse nylonkousen mensen naar hier. Dus dat valt mee. Ik heb feeds en alles wat daarmee te maken heeft, een heel basic skin en een eigen domein, al is dat een verdienste van mijn webmaster. Ik zou vaker audiovisueel materiaal moeten integreren in mijn tekst.

En ik zorg ervoor dat er hier regelmatig iets te lezen is. Dat zou ik beter niet doen, want ik ben over veel berichten niet helemaal tevreden. Maar goed, het heeft mij ongeveer tot nu gekost om terug zoveel lezers als in juni te hebben, al zijn het zeker niet dezelfde, in juni (en daarvoor) kreeg ik bezoekers die vooral wilden weten hoe het mij in Polen verging. En wie het nog niet gemerkt heeft, ik zit niet meer in Polen, dus die mensen blijven grotendeels weg.

Mijn inhoud is zeker niet voor iedereen herkenbaar, misschien moet ik daar iets aan doen. Maar misschien ben ik niet zo herkenbaar, en is dat ook wel boeiend? Ik kijk ook niet naar de Pfaffs omdat ik die mensen herkenbaar vind, integendeel.

En mijn stijl bijschaven, ik schrijf vaak te fel uit de losse pols.

Werk aan de winkel. Nu ja, ik kan pas morgen naar mijn promotor.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Een mens komt er al eens toe zijn eigen dagboeken te gaan herlezen. Op 24 januari 2005 had ik een beetje last van examenstress en zat ik er pal op, voor de rest.

Mijn brein lijkt aangetast, ofzo, ik schijn niet meer te kunnen nadenken. Ik wou dat ik even niet kon bestaan - kon wegzinken in een perifere, parallelle wereld waar alles wordt gedaan en niets gedaan moet worden.

Enkele dagen later merk ik terecht op:

Ik ben precies niet gemaakt voor examens.

Ik ben daarentegen wel gemaakt voor uitslagen. Er staat overigens wel meer in waar ik paf van sta. Zoals de lente komt maar niet op gang. Of een zinnetje als een rups, desnoods. En wel in deze context:

Op de Chiro wordt zveel gezaagd over dingen die ofwel in het aanschijn van eender wat (een rups, desnoods) zo banaal worden ...

Ik had natuurlijk wel gelijk, in het aanschijn van rupsen wordt veel gezaagd. Al lag dat ook wel aan het perspectief, het was ondertussen al 3 mei 2006, mijn stiefvader was van zichzelf een ex-stiefvader aan het maken, en geen kat die het wist. En maar zagen over drankbonnetjes. Een rups laat er zijn slaap niet voor, en ik lag tch al wakker 's nachts.

Mijn geschrift is helemaal nog geen haar veranderd en ik was bijna vergeten dat ik een brief naar Arthur Japin had gestuurd.

04/11: Ik was Marta

Categorie: Na Erasmus
Door: Maartje
Ik zou z graag een weekend naar Krakau gaan, er zitten daar nog een paar mensen van vorig semester. Bijvoorbeeld begin december, maar even realistisch zijn, daar heb ik geen tijd voor en eigenlijk ook geen geld, nu ik op de boekenbeurs mijn boekje (mwaha) nogal te buiten ben gegaan. Met niets dan positieve gevolgen, dat wel, nu moet ik niet om de avond voor het boekenrek staan drentelen in pyama om te zien welk boek ik kan herlezen.

Als de prof in Polen een vraag stelde, dan had iedereen zo een mooi gefundeerde mening klaar over boek, tekst, schrijver, tijd, politiek, vertaling. In Engels met verschillende accenten uitgelegd. Funta kwam uit Turkije en kon nauwelijks Engels, las de boeken die we moesten lezen niet en kwam daar eerlijk voor uit. I is reading Devil wears Prada. Is very famous. Fritz zag er veel te punk uit om - heel bevooroordeeld - zo intelligent te zijn. Nina's accent was degoutant Amerikaans. Joshua was ongeloofelijk homo en dus ook bijzonder knap.

Ik was Marta en kwam uit het lievelingsland van mijn lievelingsprof. Meer voordelen kan je niet hebben. Ik ben hoe langer hoe meer terug Maartje, enkel de Poolse uitwisselingsstudente onder mijn vleugels noemt mij nog Marta, en ik kom ook minder en minder expliciet uit Belgi. De lessen worden hoe langer hoe vervelender. De manier waarop iedereen in een Poolse les heel hard zijn best doet om niet te antwoorden, daar word ik krankzinnig van. Ik kan heus niet altijd antwoorden. Argh.

Maar mijn bed slaapt beter, ik mag er niet aan denken wat mijn Pools bed met mijn rug zou doen.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
-met een oortje in en een oortje uit word ik al snel duizelig
-net als muzikaal in de lift
-de trap naar het zevende is heus niet zo hoog
-autorijden is behoorlijk moeilijk
-studeren is soms hard werken
-telefoneren met China is ook eens iets
-je bent beter twintig dan zestien
-ik ben niet altijd de beste persoon
-de kou bevalt me wel
-de zee stopt niet in Engeland als het donker is, maar gaat oneindig ver door
-een leren vest is altijd stijlvol
-mist en muziek vormen 's nachts een erg bijzondere combinatie, waarvan ik zo zelfbewust word dat ik trager ga fietsen en vergeet dat

-ik pijn heb aan mijn rug terwijl ik trap
-ik morgen eigenlijk vroeger zou moeten opstaan dan nu nog mogelijk is
-ik dit jaar een thesis moet schrijven
-mijn promotor deze week niet te bereiken is
-de beste personen betere mensen zijn
-mijn beide oren tegelijk aftakelen
-de wereld naar verdoemnis gaat omdat niet iedereen in de hele wereld beseft dat het zevende zo hoog niet is

Oktober had langer mogen duren, maar nu is het tijd voor november.
Categorie: Menselijk
Door: Maartje
Ik moest vandaag honderd lijnen maken bij tetris of ik zou nooit gelukkig worden. Niet dat ik nu ongelukkig ben, maar vandaag waren honderd lijnen mijn ticket naar het volwassen succes dat later nog moeten komen.

Ik zat aan 86 toen mijn aandacht verlepte en de blokjes mijn volwassen succes inhaalden. Ik weet niet wat ik daar nu van moet maken. Wat ik wel weet is dat ik in 86 geboren ben en dat tetris geen ingebouwd mechanisme heeft dat mijn toekomst zomaar kan bepalen. Ik ben opgelucht dat ik dat besef, maar als ik gewoon honderd lijnen had gemaakt was ik vanavond een kwartier vroeger in slaap gevallen.

Benieuwd welke uitdaging ik morgen voor mezelf bedenk, en of ik ze haal, en wat dat dan weer betekent, want volgens tetris vandaag word ik later maar een gewone middenmoot. Mijn geest is vermoeiend, maar 't leven blijft spannend zo.
Categorie: Ik ben student
Door: Maartje
Al 3071 tekens masterproef. Het gaat de goede kant op.
Categorie: Huh?
Door: Maartje
Gesprek met mijn zus:

-Zeg eens waar ik over moet schrijven.
-Quantumfysica.

(het vervolg laat zich raden uit het vervolg)

Ik weet niet eens waar quantumfysica over gaat. Uit de losse pols (maar dat kan pijn doen na mijn snowboardavontuur van februari): over stukjes van atomen. Een stukje van het kleinste dat er bestaat, dat moet heel klein zijn, en vreselijk om iets mee te doen.

Soms wil ik niet wat voor iedereen het beste zou zijn. Dan heb k wel wat ik wil, maar gaat het voor de rest net als met quantumfysica.

Uitendelijk ken ik niets van quantumfysica.
Categorie: De pot nat
Door: Maartje
Er woont een kind in onze straat dat ook zonder laken aan spooky genoeg is om mijn nachtrust te verstoren. Ik hoop maar dat Halloween niet de nieuwe Driekoningen wordt, ik vind snoepje of ik schiet zo ongeloofelijk onnozel klinken. Zeker als het van een spooky kind komt met een oud laken aan.