Warning: Parameter 1 to NP_BadBehavior::event_PostAuthentication() expected to be a reference, value given in /home/jbenoene/public_html/mette_marta/nucleus/libs/MANAGER.php on line 331
Oostblog - Przygody w Polsce » Archive

Archieven

U bekijkt momenteel de archieven voor August 2007

31/08: Mensen

Categorie: General
Door: Maartje
Van zeven uur tot zeven uur twintig 's ochtends, traject mijn huis-oude wijk-tervuurstesteenweg/poort/straat-goudsbloemstraat-blauwe hoek-donkerstraat.

Man met das in auto - dame met hond - fietser die sneller fietst dan ik - auto's in ochtendspits - bus vol uitgeteerde pendelaars - man met roze bodywarmer - jongen met short en zeker koude benen - vrouw met hondje in buggy - Afrikaanse mevrouw met doek op hoofd - man achter vitragegordijn - bejaarde vrouw met geruite boodschappentas - twee bouwvakkers - koppel - dame die wel heel erg bergop moest fietsen - carpoolcollega.

En ik vanaf morgen niet meer daartussen.

30/08: Konijn

Categorie: General
Door: Maartje
Wel heel droevig; de lijnen van de E314 zijn opnieuw geschilderd vandaag, en er lag daar een dood konijn, en daar hebben ze gewoon overgeschilderd.

Nu ligt daar een bruin met wit gestreept dood konijn. Helemaal plat.
Categorie: General
Door: Maartje
Een hotel waar je voor 4 uur een kamer kan boeken, dat is echt niet voor een middagdutje. Twee mensen in elk een chique wagen die een kwartier na elkaar aankomen en dan het bos in verdwijnen zijn waarschijnlijk geen biologen op zoek naar orchideeën. Een auto met geblindeerde ruiten die op de parking staat van hoerenkot the Blue Lagoon staat daar echt niet om de weg te vragen. Of een colaatje te drinken voor hij naar huis vertrekt.

Het licht vertier floreert in de Vlaamse provincie.

26/08: Sire

Categorie: General
Door: Maartje
De koning van het droomkasteel
eet happen lucht, soms veel te veel,
en hij ruikt lekker naar vanille,
zelfs ook tussen zijn billen.

Hij heeft geen last van zware benen,
en zelden, nooit haast, koude tenen.
Want wolken zijn zo lekker warm
en zacht - hij brak nog nóóit een heup, een arm.

Gisteren ging hij op visite,
bij de verre wereldse elite.
Het eten heeft hem niet gesmaakt,
en persoonlijk is hij liever naakt,

maar zonder kleren,
dat kan je beter niet riskeren.
Want zijn collegae-eminenties
zitten barstensvol pretenties.

Enkel sokken was-ie toch vergeten,
zijn tenen hebben het geweten,
nog nooit had hij zo koud,
en de lucht was er zo zout.

Zijn zitvlak deed onnoemlijk pijn,
waarom een stoel zo hard moet zijn.
Toen hij terugkwam uit de aardse stank,
liep de koning zelfs een beetje mank.

Terug thuis heeft hij een zucht geslaakt,
en ook abrupt een eind gemaakt
aan al zijn karige relaties,
want déze koning denkt niet aan formaties.
Categorie: General
Door: Maartje
2002. Voor het eerst gaat in onze chiro de oudste groep met de fiets op kamp. Tijdens de terugrit, na een veel te korte nacht, rijd ik bijna onder een auto. Nipt niet. Ik heb er daarna vaak nog aan gedacht, en stilaan geraakte ik ervan overtuigd dat ik, was ik onder die auto gereden, een been verloren zou hebben. Heel raar, want op den duur leefde ik in een parallel universum verder zonder dat been, en het gaat zo ver dat ik nu nog een vlaag van verbondenheid voel als ik iets lees over mensen die maar één been hebben. Héél raar.

2007. Onze chiro fietst niet meer naar huis. Ik fiets nog steeds met beide benen en denk niet meer aan protheses. In Tsjechië sterf een jongen op cm-kamp, en ik ben daar serieus niet goed van.

24/08: Mon plat pays

Categorie: General
Door: Maartje
Belgisch bier wordt gemaakt in Jupille en in Leuven, in Orval en in Chimay. Belgische kazen komen van overal. Eddy Merckx is geboren in Brussel, opgevoed in het Vlaams en in het Frans naar school gegaan. Vlaamse chocolade is vast niet zo lekker als Belgische. De eerste mens die aardappels in reepjes sneed en ze frituurde in plaats van kleine visjes was een Waal. An, Eefje en Marc Dutroux komen uit hetzelfde land, hoe jammer dat voor de eerste twee ook is gebleken. Er bestaan meer Vlaamse moppen over Hollanders dan over Walen.

Dat is wat ons bindt, en verder worden we vooral gescheiden door een taal die niet gemeenschappelijk is, en door een hele hoop onbegrip, langs beide kanten. En dat nu hopelijk duidelijk is dat ik tegen elke vorm van Vlaams/Waals separatisme ben. Maar goed dat ze zich in de Oostkantons een beetje koest houden. Dat Yves, Joëlle en al de hunnen daar een voorbeeld aan nemen.
Categorie: General
Door: Maartje
Onnozel eigenlijk hoe de Walen prins Philip schrijven (of Philippe) en de Vlamingen prins Filip.
Categorie: General
Door: Maartje
Ik heb vandaag drie mentaal gehandicapten gezien, of mindervaliden, of welke term eigenlijk juist is, ik weet dat nooit. Andersvaliden? Ze wonen hier in de buurt in een tehuis dat Prins Filip ooit is komen bezoeken met zijn toen nog aanstaande. Feest met de school hoor, stonden we daar allemaal dwaas te zwaaien met vlaggetjes, alsof we zelf mentaal gehandicapt waren. En de prins heb ik zelfs niet gezien, maar bon, hij is toch al in mijn wijk geweest. Met een limousine met als nummerplaat OO2 ofzo.

De eerste was alleen met zijn boodschappentrolley op schok en keek zo indringend naar mij dat ik er spontaan Hey van riep, omdat ik anders misschien niet juist ging overkomen ofzo. En de mens zei dag terug en trolleyde verder naar de Colruyt, ik ben benieuwd wat hij gekocht heeft, en met wiens geld, of misschien heeft hij zelfs een bankkaart.

En de twee anderen waren met elkaar aan het wandelen. Ze zien er eigenlijk zielig uit, met petjes van Opel of Renault en te korte joggingbroeken aan en meestal een tong uit hun mond. De ene duwt de rolstoel van de andere met de sérieux van een volwassene en het enthousiasme van een kind, ze kijken ook nooit omhoog maar concentreren zich met man en macht op de wielen van de stoel, want de stoep is hobbelig en waarschijnlijk moesten ze voorzichtig zijn, niet van hun moeders, maar van begeleidsters in een tehuis dat dicht bij hun school staat.

23/08: Belgique

Categorie: General
Door: Maartje
Filip de Winter vindt het de hoogste tijd om de Vlaamse onafhankelijkheid uit te roepen, eenzijdig enzo en tegen de zin van de Walen. Ah, de dag dat dat gebeurt doe ik een Belgische vlag aan.

En dan een referendum organiseren. Ik hoop dat dat referundum er nooit komt, maar als het zo ver geraakt, ben ik nu al ongeloofelijk benieuwd naar het resultaat.

23/08: Dixit Patje

Categorie: General
Door: Maartje
Negers enzo, die stinken allemaal, en die hebben allemaal AIDS, ik moet daar niet van hebben. Ook als die hier geboren zijn, want dat zit in hun bloed.

Met een Kortrijk-Dutsels accent om van te gruwelen.

Tot daar de medische kennis van Patrick, en tot daar mijn medelijden.
Categorie: General
Door: Maartje
Patrick is de mens wier ogen eruit dreigen te vallen elke keer als hij ze beweegt. Hij is jonger dan ik, pas van school af en hij werkt nu in de natuurarbeid. Kijk, ik wil niet denigrerend klinken of intellectueel overkomen, maar ik denk dat Patje, zoals de mannen hem weleens noemen, geen greintje ambitie heeft. En 't is nu niet dat hij zijn werk met hart en ziel doet, want dan zou ik het begrijpen, er werkt bij ons ook een gediplomeerde chef-kok die de stress beu was en er is ook iemand die honden kweekt en verkoopt tot in Vietnam en toch nog iets anders om handen wou hebben. Of een steenrijke aannemer die een pensioen wilt.

Patje had geen zin om verder te studeren, en dus heeft hij op dertig juni dit jaar de laatste keer zijn boterhammen gesmeerd om naar school te gaan, een week vakantie genomen en is hij dan opnieuw beginnen smeren om ze 's middags in een vuile camionette op te eten, hij haalt ze uit een kipling boekentas en 't is altijd wit brood met fluoroze confituur en een stukje kaas erbij, zijn boterhammen zijn vreselijk fantasieloos.

En hij zwijgt doorgaans, ik denk dat hij zich niet op zijn gemak voelt tussen de mannen, want hun boterhammen steken in een zak brood in verweerde frigoboxen en zijn niet netjes in twee gesneden. Als Patje een pint drinkt, ligt het flesje onwennig in zijn handen. En ik heb al een paar keer in een ploeg zonder Patje gewerkt en ze lachen wel een beetje achter zijn rug om. In een ploeg met Patje erbij wordt hem soms iets schunnigs gevraagd waar hij onnoemlijk naïef op reageert.

En als hij dan soms zijn mond opendoet, dan is het van spektakel alom en wordt er gelachen, en Patje weet dan niet goed of ze met hem lachen of om hem, en dan zit hij er weer onwennig bij te tureluren. En soms zeggen ze dat-ie maar achter mij aan moet komen, omdat we toch bijna even oud zijn, en dan durft hij uren niet in mijn richting kijken. Ik heb er soms een beetje medelijden mee, maar meestal denk ik, ach Patje, koop u een frigobox, rijd er een paar keer over met uw mountainbike en steek uw fluoroze boterhammen erin. Hij próbeert het niet eens.

Xavier, dat was wel willen maar niet altijd kunnen, en Patje, die wilt zelfs niet eens. Vergeleken met hem is Xavier onnoemlijk hip en een ongeloofelijke bink.

20/08: Nee, een kip

Categorie: General
Door: Maartje
Bij het terugbrengen van de film van gisteravond was de videotheek helemaal leeg, op het meisje van de videotheek na, natuurlijk. En ze riep Pas op niet vallen, of ze zei het toch heel luid, dus ik verstijfde waar ik toen stond, ik dacht, misschien dat hier een gat is of het is hier pas gepoetst en spekglad. Er staan hier flessen, zei ze, en inderdaad, twee meter verder stonden twee flessen op de grond.

Een ramp met Pisang Ambon nipt vermeden.

En toen vroeg ze wat ik kwam doen, een film terugbrengen dus, en begon ze ook ineens uit te leggen wat zij aan het doen was. Want ja, die schappen, die mogen ook eens gekuist worden en er was net zo weinig volk. En 's avonds loopt hier een hond rond, ne groten hoor. En die haartjes kruipen daar toch overal achter enzo. Ik weet waar ik van zijn leven geen Pisang Ambon ga kopen, al was het de laatste fles.

't Is inderdaad een grote hond, en ik heb schrik van honden, dus zei ik, ja, brr. Of zoiets. De juffrouw van de videotheek had mij meteen door, als ik schrik heb van honden, zo zei ze, dan heb ik vast katten.

Daar kan ik niet tegen hoor, gewoon omdat ik schrik heb van honden, heb ik de facto katten? Ik spreek drie woorden en die heeft mij helemaal door, tot op mijn zwak voor konijnen en kikkers toe ofwat? Ik ken legio mensen die schrik hebben van honden en die geen katten hebben. Qua kadukke deductie kan dat tellen.

Ik heb dus mooi niet gezegd dat ik twee katten heb, daar hebben juffrouwen achter videotheektoonbanken helemaal geen zaken mee, hoe vriendelijk ze ook zijn. Net zo goed had ik geen kat gehad, en dan had ze daar ook met haar mond vol tanden gestaan.
Categorie: General
Door: Maartje
Eén van mijn collega-arbeiders zei overlaatst tegen mij dat-ie geen Pools kan, maar dan in vloeiend Pools. Het duurde even voor ik besefte dat het gewoon zo'n toeristenzinnetje was, het volgende dat hij zei kwam er al een stuk minder vloeiend uit.

Maar zo bevreemdend komt dat dus over, wanneer ik in mijn vloeiendste Pools mij begin te excuseren voor alle fouten die ik maak. Uiteraard zeg ik net die zin helemaal foutloos, met dat ik ze elke week wel een paar keer zei. Je zal maar een buitenlanders tegenkomen die zegt:

-Ja, excuseert u mij, ik beheers de Nederlandse taal nog niet volledig, vooral de pluralia heb ik nog niet onder de knie. Maar ik werk er duchtig aan verder.


Iets leren van arbeiders, wie had dat nog gedacht? Behalve bosmaaien dan, en rijden met een tractor, dat hebben ze mij vandaag ook geleerd. Ongeloofelijk geestig, zo op hobbelig terrein. En één van die mannen ziet eruit alsof zijn ogen er elk moment kunnen uitploppen, ik durf er nooit te lang naar te kijken, brr.

16/08: Riek & Rat

Categorie: General
Door: Maartje
Bosplassen is iets dat ik tegenwoordig beroepshalve doe. Terwijl ik met mijn laarzen in het water maaisel schep met een riek. Natuurlijk niet helemáál terwijl. En ik luister ook naar arbeiders, die gesprekken voeren die af en toe volledig langs elkaar heen gaan. Om die reden neem ik er doorgaans niet aan deel, aan gesprekken over rattenbestrijding.

-Wordt dat nog bestreden? Ratten?
-Ja, ja, muskusratten.
-Ah ja, van die waterratten.
-Ja, in Brussel vooral.
-Juist, in West-Vlaanderen.

Eh?

15/08: Vervolg

Categorie: General
Door: Maartje
Ik doe het niet. Anders moet ik weer erin gaan, mij aanpassen. En dan stinken mijn handen weer heel november naar ajuin door het mosselfeest, vriest er een tweede teen van mijn voeten, heb ik weer geen tijd om dingen te doen die niets met de chiro te maken hebben, lig ik weeral nachtenlang wakker omdat ik er niet ga komen met die woordenlijsten Russisch, heb ik weeral maandag overal pijn en moet ik weer spelen uitleggen aan kinderen die er niets van snappen. Als er iets is dat ik chirogewijs niet kan, dan is het uitleggen hoe een bosspel werkt.

Wel jammer van het bosplassen en de gratis Kriek, en van alle andere dingen waar ik nu al onnoemlijk veel spijt van heb. Alleen op de chiro wordt mijn truukje met spaghetti in- én uitslikken ten volle gewaardeerd. Maar anders moet ik er toch weer uitgaan op termijn en dat is zo ongeveer het moeilijkste dat ik ooit gedaan heb.

Dus eigenlijk heb ik mezelf een plezier gedaan.
Categorie: General
Door: Maartje
Eigenlijk zijn er niet zo heel veel slechte karakters. Er is wel Bush en wijlen meneer Hoessein, en af en toe duikt er een creep op die meisjes in een kelder steekt en ze stilaan laat sterven. Maar het gros van de mensen heeft het doorgaans wel op zijn medemens begrepen. Ik fiets vaak zonder handen, omdat dat beter is voor mijn rug (enfin, mijn zadel staat gewoon te laag, maar ik ben te lui om mij aan te passen aan een hoger zadel), en er is nog nooit iemand zo gemeen geweest mij gewoon om te duwen. Als ik kan bedenken dat mensen dat zouden doen, dan zou ik denken dat er net zo goed mensen zijn die wel meisjes die zonder handen fietsen omduwen eens ze bedacht hebben hoe grappig dat zou zijn.

Er zijn zoveel meer manieren om een hele vervelende mens te zijn. Je zou elke eerste maandag van de maand de banden van een willekeurig persoon afsteken. Je zou gewoon iemands handtas kunnen afpakken en ze ver weg gooien en lachend weglopen. Heel vervelend autorijden, maar ik zou niet weten hoe je dat doet. Of tijdens de les de hele tijd met je vingers roffelen, of een beetje vroeger komen en alle dia's ondersteboven steken. Dagenlang voor een schoolpoort staan wachten in een lange donkere jas met een zonnebril op. Plots verdwijnen en een kinderschoen achterlaten.

Als je echt, echt slecht wil zijn, dan vermoord je toch gewoon een willekeurig persoon in een donkere straat? Je laat geen sporen achter en wordt nooit gevonden. Heel vervelend voor de nabestaanden van die mens. En echt, echt heel slecht.

13/08: Marktrock (7)

Categorie: General
Door: Maartje
Zie ook hier voor eerdere, bewerkte publicatie. Geschreven met Karolien, wereldberoemd van noedels.be.

Auw. Pijn. Met die woorden trokken uw vliegende reporters langs elke Rode-Kruispost in de Leuvense binnenstad. Opvallend was dat het in elke ziekenboeg tot op het zielige af doods was. Geen delirium, geen toxische schokken en geen verpletterde crowdsurfers. Mijn verlepte duimwonde is vermoedelijk het meest spectaculaire dat ze vandaag te zien hebben gekregen.

De procedure van EHBO-toediening verschilde sterk per post. Bij college De Valck werd er nog enigzins schamper gereageerd op mijn pijntje, een plakker erop en daarmee was de kous af. Wel werd er om de genezing te bespoedigen en om tegemoet te komen aan ons gezaag K3 op geschreven. Een tekening kon er dan weer niet af.

In de Boekhandelstraat werd er al ontsmettingsmiddel bovengehaald en vervolgens werd de hele boel afgeplakt. Gedaan ermee, zou je zeggen, maar niets was minder waar. De verplegers van dienst waren praatgrage mensen, die duidelijk te lijden hadden onder een gebrek aan sociaal contact. Het is hun vriendelijkheid alleen maar ten goede gekomen, dat moeten we er eerlijk bij vermelden.

Overigens wisten deze mensen ons een aantal gratis medische tips te geven, en vertelden zij ons ook dat ze eigenlijk alles aankunnen in hun garage-ziekenhuis. Er staat een crash-cart waar die van E.R. niet voor moet onderdoen en als het moet, zo verzekerden ze ons, dan gebruiken ze die. Maar niet op konijnen, daarvoor is het voltage te hoog. De beesten zouden verschroeien en dan gaat het daar zo stinken.

Op aanraden van het kwiekse duo verplegers, dat ook in het echte leven een koppel is, trokken wij, na de plakker van de kapotte duim verwijderd te hebben (excuses aan de afvalberg), naar de Sint-Barbarastraat, voor een nieuwe oplappingsbeurt. Peter was ons aangeraden en Peter hebben we gekregen ook. In deze tent werden wij duidelijk serieus genomen, er werd zelfs gepolst naar mijn tetanusinenting. Een lichte paniek maakte zich van ons meester, maar Peter bezit de kunst zijn patiënten gerust te stellen wanneer dat nodig is. Overigens stelde hij later nog voor één van ons te bezwangeren, alle moeite van Telenet en hun gratis condooms ten spijt.

Na een zeer grondige ontsmettingskuur en een uitzonderlijk grote pleister verlieten wij met een gerust hart het EHBO-circuit. Als er écht iets moest gebeuren, dan is Leuven is goede handen.

13/08: Marktrock (6)

Categorie: General
Door: Maartje
Zie ook hier voor eerdere, bewerkte publicatie.

Gabriel Rios, dat is lekker vlees en heet Portoricaans bloed. Vermoedelijk om die redenen waren de voorste gelederen van het Ladeuzeplein gevuld met veelal vrouwelijke fans. Rios is echter méér dan een stuk, hij beschikt ook over een loepzuivere stem en een zwoel accent. Ook mijn hart sloeg een tel over toen hij vocaal 'Mighty be one' inzette. Waarschijnlijk aanhoorde elke aanwezige vrouw dit nummer als werd het enkel voor haar gezongen. Pech gehad, Rios zong voor mij en voor mij alleen.

Voor het concert had ik me voorgenomen te schrijven dat het publiek als een man aan het heupwiegen sloeg, het soort reactie dat je toch zou verwachten op zulke opzwepende beats (er stonden zomaar even drie enthousiaste percussionisten op het podium). Jammer genoeg liep het anders. Smachtende vrouwen vooraan zijn een ding, het publiek dat wat verder stond liet zich niet zo gemakkelijk meeslepen. De markt was duidelijk verdeeld in een voor- en een achterhoede, en waar de voorhoede meteen goed op dreef was, bleef het achteraan opvallend lang stil. Aan Rios' enthousiasme zal het alleszins niet gelegen hebben. De frontman ging gedreven verder met 'Unrock' en 'Cavaleras', en na dat nummer vroeg hij ons allen om mee te zingen.

Een echte sing-along werd het echter niet, welgeteld één enthousiaste fan reageerde luidkeels, de rest bleef er opvallend kalm onder. Hoewel Rios zijn nummers meer dan overtuigend bleef brengen, kon bijvoorbeeld 'I'm gonna die tonight' daar weinig verandering in brengen. Hij haalde dan maar zijn grootste troeven boven, en dankzij 'Broad daylight' en 'Tu no me queiereieirzias' kwam het publiek dan toch langzaam op gang. Tijdens een licht versnelde versie van 'Gran Fiesta' kreeg de zanger zelfs een beetje een climax los, maar een echte catharsis kwam er niet van.

Rios sloot veel te vroeg af, maar had gelukkig nog vier bisnummers ingecalculeerd. Een goede zet, zo bleek. Hij kreeg eindelijk de verdiende waardering, enkel tijdens het laatste nummer verslapte de aandacht weer een beetje. Uiteindelijk viel pas aan het applaus echt te merken dat het bijwijlen zinderend concert toch gesmaakt werd. Aan de heupen van het publiek viel het geenszins te merken, maar zolang iedereen zich amuseert zijn wij bij Marktrock allang tevreden.

13/08: Marktrock (5)

Categorie: General
Door: Maartje
Zie ook hier voor eerdere, bewerkte publicatie.

Zou de haarkleur van Axelle Red haar naam hebben bepaald of andersom? Of heeft het een met het ander sowieso geen uitstaans? Hoe het ook zij, Axelle is een rosse met pit, en daar stond het publiek talrijk op te wachten. De Limburgse bereikte met 'Sensulalité' als startschot meteen een hoog niveau, en de respons van het publiek was verrassend navenant.

Axelle speelde de hele set op een relatief hoog niveau, mede dankzij haar bandleden, die niet uit
Limburg komen zoals de zangeres zelf, maar uit het verre Memphis. Daar weten ze duidelijk wat musiceren is. Het internationaal collectief speelde vooral alombekende klassiekers, zoals 'A tâtons' en 'Si tu savais'. Met onder andere 'You make my day' bewees Axelle dat ze ook klasse kan hebben in het Engels.

De zangeres zong dan wel met brille, ze vond het jammer genoeg niet altijd nodig het publiek aan te sporen tot actie. Daardoor zakte het ritme in de massa soms weg, en wanneer ze wel een repliek verlangde, bleef die dan ook vaak uit.

Uiteindelijk sloot ook Axelle haar set een stuk te vroeg af (het lijkt wel een trend deze editie), maar speelde ze "nog ééntje dan". Het werden er, omdat wij het zijn, uiteindelijk nog vier, waaronder de aloude klassiekers 'Je t' attends' en 'Parce que c' est toi'. Na een afdoende applaus bedankte Axelle het publiek voor zijn aanwezigheid, en daar reageerde het dan weer wel uitzinnig enthousiast op.

12/08: Marktrock (4)

Categorie: General
Door: Maartje
Zie ook hier voor eerdere, bewerkte publicatie.

Bart Peeters mag van geluk spreken dat hij als zichzelf geboren is en niet als pakweg Luc Appermont. Qua présence scheelt dat veel, en dat liet zich meteen merken aan zijn entree. Bart en zijn publiek waren meteen een duizendtal handen op een buik, die regelmatig samen ritmisch dezelfde kant op gingen.

Bart is nederig genoeg om meteen bij aanvang de leden van zijn festivalband voor te stellen. Zij zijn dan ook verantwoordelijk voor een groot deel van de sfeer tijdens het concert. Als een blonde god als Emile Verstraeten viool en zelfs mandoline speelt en met Abdellah Marrakchi aan de percussie is een groot deel van het concert al verzilverd voor het nog maar begonnen is. Wat echter geen reden was om niet alles te geven.

Het Ladeuzeplein had er ook meteen goed zin in. 'Slimmer dan de zanger' (de single), 'Ik wil je (nooit meer kwijt)' en een dolkomische versie van 'Poolijs' werden tot groot jolijt anders gebracht dan anders, zoals het een goede festivalband op een goed festival betaamt. Tijdens 'AAA' deed de frontman even een stapje achteruit en gaf Abdellah de percussiemeester het beste van zichzelf en meteen ook heel Marokko. Tijdens het daaropvolgende 'Allemaal door jou' konden zijn handen dan weer even rusten. Bart en zijn festivalband brachten ook nog andere bekende nummers, zoals 'Groot zijn in iets kleins', iets waar Bart zonder dat hij het weet ontzettend in uitblinkt.

Tijdens 'Messias' werd ene Djamel op het podium geroepen. Zijn taak bestond er voornamelijk in Bart Peeters op hinkie-pinkie-achtige wijze na te zingen, maar hij deed dat wel met zoveel verve en vuur dat de hele soundtrack van Alladin erbij in het niets verzonk. Bart weet zijn mensen duidelijk wel te kiezen.

Naast bekende singles werden ook gloednieuwe nummers gebracht, zoals een slaapliedje in de hem typerende stijl, en een duet met de beeldschone Hadise, 'De weg naar je hart'. Een absoluut hoogtepunt was echter 'Liefde is alles'. Meteen steeg een collectief oooooooh op vanuit het publiek, en Bart liet zelfs naar zijn eigen maatstaven alle remmen los. Hij zette een kruk op zijn schouders, waande zich even Freddy Mercury op Live Aid, hij stond oog in oog met het publiek en zag daar een gelijkenis met Snoop Dogg in, en probeerde in het heetst van de strijd, toen crowdsurfen duidelijk niet ging lukken, een schone maar weerbarstige Brabantse binnen te doen. Het zal hem én haar nog lang heugen, vermoedelijk. Pittig detail is dat Barts broek daarbij alvast open stond. Ondanks alle actie klonk het nummer wel nog steeds intiem.

De groep slaagde erin dit verdiende hoogtepunt vast te houden, met een erg geslaagde Nederlandstalige versie van 'I'm into folk', getiteld 'Ik hou van folk', iets waar op dat moment heel het Ladeuzeplein mee akkoord was. Tijdens het prachtige 'Prachtig in het blauw' kwam woestijnzanger Djamel zijn Oosters gezang nog eens overdoen. En tijdens de wervelende finale bewees violo-mandolinist Emile dat Bart niet de enige duizendpoot in de festivalband is. Zijn dansen moet duidelijk niet onderdoen voor dat van Michael Jackson. Vervolgens nam hij de viool weer op de schouder en speelde duchtig verder. Het gezelschap sloot af met een elegante buiging en liet een opgehitst publiek achter. Voor herhaling vatbaar, liefst nog een paar keer.

12/08: Marktrock (3)

Categorie: General
Door: Maartje
Zie ook hier voor eerdere, bewerkte publicatie.

Zaterdag 10 augustus, Oude Markt. Met het nummer 'Tita Tovenaar' begon Yevgueni Aan de Arbeid. Openen is dan wel eervol, het blijkt niet altijd even dankbaar. Het publiek reageerde ondanks het zonnige weer maar lauwtjes op de nochtans overtuigend gebrachte nummers 'Manzijn', 'Oud en versleten' en 'Robbie II', de sequel van Robbie, dat Leuven vanavond dan weer niet te horen kreeg.

Naarmate het concert vorderde, verlangde zanger Klaas toch steeds meer van het publiek. Tijdens 'Verloren zoon', 'Sarah' en 'Aan de Arbeid' werd achtereenvolgend meezingen, meezingen als nooit tevoren en meezingen zodat ze tot op het Ladeuzeplein zouden horen. Ik betwijfel of het aarzelend meelippen zo ver is geraakt, zelden overstemde het het gedreven gezang van de Leuvense frontman.

Het publiek was vooral tijdens de eerste helft van het concert eerder passief. Klaas liet het echter niet aan zijn hart komen, zijn dag kan sowieso niet meer stuk. Hij is immers vanmorgen getrouwd met waarschijnlijk de vrouw van zijn leven, en meteen droeg hij 'Als ze lacht' aan haar op. Menig vrouwelijk fan keek ontgoocheld bij het besef dat dit innemend nummer niet voor haar persoonlijk is geschreven. De kersverse van Klaas had het slechter kunnen treffen.

Pas tijdens dit nummer kwam het publiek helemaal los en werd en meegeneuried op een hoorbaar volume. Yevgueni rondde in zonovergoten schoonheid af met 'Morgen komt ze thuis', dat nogmaals over de bruid van dienst bleek te gaan, en met 'Kannibaal'. Het opgewarmde publiek eiste ineens behoorlijk enthousiast een bisnummer en werd op zijn wenken bediend door 'Papa'. Daarna werd het stil. Vermoedelijk heeft Klaas vanavond nog andere plannen. De vetzak.


11/08: Marktrock (2)

Categorie: General
Door: Maartje
Zie ook hier, voor eerdere, bewerkte publicatie.

Hoewel zijn knalroze broek anders deed vermoeden, opende Stef Kamil Carlens zijn set met een heel bescheiden 'hallo'. Het publiek was nog niet talrijk aanwezig, en waarschijnlijk werd vooral daarom niet overdreven uitbundig gereageerd.

De presentatrice van dienst kondigde het concert aan als een promotie voor het nieuwe album ‘Big City’. Toch opende Stef Kamil zijn set met ‘Moondog’, een ouder nummer. Uiteindelijk werden er maar deen viertal nummers van zijn nieuwe plaat gespeeld, waarvan meteen ook een van de hoogtepunten, het Franstalige L’Opaque Paradis. Maar het meest van al werd er gedanst tijdens het alom bekend ‘Disco!’, tegen het einde van de set, toen het Ladeuzeplein al aardig vol stond. Het publiek was uiteindelijk zo luidruchtig aanwezig dat de groep tegen de regels van de organisatoren in een bisnummer speelde, ‘Ricochet’. Daarna werd het echter onherroepelijk stil op het podium.

De groep speelde met enorm veel schwung, getuige het bezwete hemd van Tom Pintens, gitarist van dienst. Om tijdens zo’n (te) kort concert zó bezweet te worden moet je er stáán, en dat deden Stef Kamil en de zijnen ook. Hoewel Stef Kamil zelden echt stilstond, zijn benen kwam soms schijnbaar los van zijn lichaam om hun eigen ding te doen. Maar dat kan ook aan zijn roze broek gelegen hebben.

De backing vocals werden tijdens dit concert verzorgd door twee heerlijke Afrikaanse Madammen, zoals alleen Afrikaanse Madammen dat kunnen. Zij waren er ook verantwoordelijk voor dat Zita Swoon het publiek meekreeg. Misschien niet helemaal tot in Afrika, maar tot stevig halfweg.

11/08: Marktrock (1)

Categorie: General
Door: Maartje
Zie ook hier, voor eerdere, bewerkte publicatie.

Ongelukkigen die geen festivalticket hebben kunnen vastkrijgen en/of betalen zijn minder fortuinlijk tijdens deze nieuwe editie van Marktrock. Met enkel betalende podia komt bijvoorbeeld de arme student (toch talrijk aanwezig in Leuven vlak voor de tweede zit) moeilijker aan de bak. Maar wie zoekt, die vindt.

Wie toch nog een liveoptreden wou zien, moest vrijdag naar het Vounckplein, waar coverband à la carte een klein podium overtuigend vulde. Verder was er tot in de late namiddag percussie op het Hogeschoolplein, door collectief Lokomotiv enthousiast gebracht. Ook in de Irish Pub, in de Standonckstraat, is live randanimatie voorzien.

Wie honger heeft, hoeft ook geen bandje te hebben om aan zijn trekken te komen. Op het Ladeuzeplein en de Oude Markt is er the usual fastfood van twee tot vier euro, maar weinig origineels. Op het Ladeuzeplein zijn zelfs geen Vietnamese loempia’s vertegenwoordigd. Voor de echte culinaire fastfood moet je op het Fochplein en in de Tiensestraat zijn. Er is spek voor ieders bek, bijvoorbeeld bij restaurant Artishock voor 2,5 euro, zelfs gespiest. Verder zijn er wraps voor zes euro, smoothies voor drie euro, sangria vanaf twee euro en zelfs een banaan voor één euro. Desserts zoals softijs, pannenkoeken en wafels krijg je vanaf twee euro (allemaal Fochplein en begin Tiensestraat). Restaurant de Troubadour spant echter de kroon met een trio van pasta voor een luttele vier euro. Dat is minder dan anderhalve euro per uno van pasta. Stukken goedkoper dan in Italië en in Leuven krijg je de sfeer er gratis bij.
Categorie: General
Door: Maartje
Een chirokamp vergeet je niet licht. Ik ben ergens opgelucht dat de mensen die zo triomfantelijk ons kampterrein overnamen de 31ste, ondertussen ook naar huis moeten en zich zo beroerd voelen als ik tien dagen geleden. Beroerd op alle gebieden. Het kamp is een kamp geleden.

En net nu, of al enkele dagen geleden, krijg ik van mijn langste vriendin een idee toegestuurd om er opnieuw mee te beginnen, om terug deel uit te maken van de groep mensen waar ik al veel aan gehad heb. Er geen deel van uitmaken voelt soms alsof al mijn beste vrienden afspreken en mij niet uitnodigen omdat ik er niet bijhoor. Maar ook die groep is door de in-en uitstroom intussen zo veranderd.

De eis dat we het samen zouden doen, dat we samen leiding zouden geven aan een specifieke groep van neige kinderen, is echter zo gigantesk dat ik zelf zou protesteren. Dit soort engagement hangt niet af van vriendschappen, zou ik zeggen, en ik vervloek mezelf dat ik dat bedacht heb, want ik heb een streng geweten en ik zit vol principes. Als ik zo verder doe, word ik ooit mijn eigen antagonist of toch de nagel aan mijn doodskist (nu klopt mijn moeder op hout).

Dit is wat ik liever wil doen dan alle andere dingen die ik misschien wil doen. Vooral als ik denk aan koude zondagavonden, waarop we samen zouden eten dan, allemaal, en de douche die je tenen ontdooit, en thee drinken op zomers zand met andere oude vrienden, in het stukje ochtend dat je moet overbruggen tussen nacht en dag als je niet gaat slapen. Ik heb die thee gekocht, die we toen gedronken hadden.

Ofwel ga ik ervoor, geef ik mij één jaar helemaal totaal en vooral ongebreideld enthousiast, ofwel laat ik de utopie de utopie, verbijt ik lege zondagnamiddagen en vind ik voor de rest iets nieuws.


09/08: Meta-blur

Categorie: General
Door: Maartje

Er zijn vijf mensen op mijn blog terechtgekomen op zoek naar Hot Marijke. Misschien moet ik maar schrijven dat ik Paris Hilton naakt hebt gezien en daar een foto van getrokken heb en die dan heb gepost, terwijl het natuurlijk helemaal geen foto is van Paris Hilton in haar blootje, maar een bewijs dat ik gelijk had, toen met dat boek. Ik was er helemaal van gedaan toen ik het las.

Ik had het mij alleen aan de andere kant herinnerd.

Maar goed, ik wil dus graag meer lezers. Ik zou dus wat meer moeten posten, maar ik weet begot niet waarover. Allez, als ik op andere blogs lees waarover geschreven wordt, dan voel ik mij vaak voyeuristisch. Ik ben dus op zoek naar de grens tussen dingen waarover ik kan schrijven en dingen waar het internet nog niet klaar voor is.

Ik kan schrijven dat ik vandaag niet heb moeten werken in de namiddag en dat mijn neus al geen pijn meer doet. Ik kan ook schrijven over mijn werk en mijn studies. Ik zou eigenlijk geen dingen mogen posten die andere mensen zouden kunnen kwetsen, maar met Xavier in gedachten weet ik dat ik mij daar al schuldig aan heb gemaakt. En ik kan ook niet schrijven over dingen die ik wel voel maar niet kan verwoorden, waardoor vaak ook mijn vrienden er niets over weten.

Hm.

Categorie: General
Door: Maartje
Ik vraag mij af wat er van de opwarming van de aarde is geworden. Volgens mij helemaal verregend. En de mensen blijven zagen over het weer. Als het regent moeten wij niet werken. Dus ik niet.

En allemaal naar noedels.be. Voorlopig is er daar weinig te zien, maar de komende maanden gaat het daar spetteren van de wereldreizigers. Waarvan er een net op mijn neus is gevallen, en dat doet zeer. Misschien moet ik morgen maar niet gaan werken voor de zekerheid.
Categorie: General
Door: Maartje
Ik werk al drie dagen in de Vallei van de Drie Beken in Diest. Diest is verder dan 25 kilometer van de plaats waar we vertrekken om te gaan werken, dus krijgen we een vergoeding, hetgeen ik echt niet begrijp, want we verbruiken meer benzine van de staat en werken veel minder. Maar ik ga er niet over klagen, da's al dertig euro op die drie dagen.

Op de diestsesteenweg, daar zijn degoutant veel hoererijen. En ze zijn allemaal open om halfnegen, vermoedelijk voor een snelle ambtenarenwip, ofzo. En motels, en echt niet het soort motel voor mensen met autopech of truckchauffeurs. Tenzij die chauffeurs eerst bij De Orchidee zijn langsgeweest, of bij Passion. Maar ik denk dat ze zelf accomodatie hebben, die hoeren. Maar hoe vreselijk jaren tachtig al die dingen eruit zien, je zou verwachten dat roze neon en paarse gordijntjes in die branche na een tijdje ook uit de mode zijn. Niets van aan.

En wie in Diest woont en nog niet door heeft dat de chiro van Schaffen op 07/09 hun chirofuif doet, die moet leren lezen.
Categorie: General
Door: Maartje
Het is 6.50 u en jaren geleden dat ik nog zo vroeg dingen heb gedaan. Tenzij je die dag meetelt op chirokamp toen ik niet ben gaan slapen, toen was ik natuurljk ook wakker om 6.50 u, maar dat voelt behoorlijk anders. Al mijn ingewanden slapen nog en de inspanning die ik moet leveren om niet terug te gaan slapen is enorm.

Je zal maar een student zijn tussen bosarbeiders. Of natuurarbeiders, whatever. 't Is dat ik goed verdien en echt wel dringend geld nodig heb.
Categorie: General
Door: Maartje
Ik heb vandaag ontdekt dat WC-eend WC-eend heet omdat de fles de vorm heeft van een eend. Om beter onder die sleuf te geraken die aan elke WC-pot zit, en waar ik het nut niet van in zie behalve dat ze daar dan gespecialiseerde kuisproducten voor op de markt kunnen brengen.

En ik heb vandaag ook leren bosmaaien, de Willy zag het mij zo niet doen, maar daar ben ik niet mee akkoord gegaan. Als ik van de staat een premie voor risicovol werk krijg, wil ik de risico's tenminste genomen hebben. Met een riek hooi scheppen is alleen gevaarlijk omdat je er blaren van krijgt op je handen en die waren er al na vijf minuten.

Na twee dagen tussen die mensen spreek ik al een sterk geconcentreerde vorm van verkavelingsvlaams. Op kamp is het behoorlijk grappig dat ik snel accenten overneem en de hele buurt een beetje kan foolen, maar in het echte leven vind ik het een vervelende eigenschap. En de mens waar ik mee carpool is saahaai. Uit het niets begon hij te vertellen over hoe het komt dat twee van zijn ruiten niet getint zijn en al de andere wel. Het verhaal was zo oninteressant dat ik het niet ga navertellen, maar kan je nagaan, ik ben ook te weten gekomen dat zijn verrekijker uit de Lidl komt en zeventwintig euro heeft gekost. In hetzelfde verhaal!

Oh! En ik ben behoorlijk dolenthousiast dat ik vrijdagzaterdagzondag mag gaan verslagen schrijven op de site van marktrock! Hoho!

Categorie: General
Door: Maartje
In de Weg naar Volwassen Worden heb ik al tamelijk veel gedaan. Ik heb al bier gedronken, ik heb borsten gekregen (niet noodzakelijk in die volgorde), ik heb veel rokken gekocht, ik heb meer dan drie paar schoenen (maar niet veel meer), ik heb verantwoordelijkheid opgenomen om u tegen te zeggen, ik heb een broer die een huis heeft gekocht, ik heb zelfs een paar maanden alleen gewoond en ik ga al een paar jaar alleen naar de kapper.

En nu heb ik mijn voorlopig rijbewijs. Ha! De theorie heb ik eigenlijk al afgelegd op 21 september 2005, maar toen is het er een jaar niet van gekomen en toen ik eindelijk werk ging maken van leren rijden besloot een stiefvader die ik toen had weg te gaan met de auto die wij toen hadden, en leer maar eens rijden zonder auto. Vaneigens heeft daar een mooie sketch over, eigenlijk, maar los daarvan, dat gaat dus niet.

Op kamp heb ik beseft dat de meeste mensen jonger dan mij een rijbewijs hebben en de meeste mensen ouder niet, en om gênante situaties volgend kamp te vermijden heb ik dan maar besloten dat ik de volgende ben met een rijbewijs. Dus heb ik gevraagd aan Marie, die een rijbewijs heeft en dus jonger is dan mij, om mij op een verlaten moment tussen het lavertje van de tito's en de keti's door, te leren rijden.

En ik ben zelfs al vertrokken op een berg. Alleen maar omdat ik op die berg eerder stilgevallen was, maar allez, muggenziften is nu ook niet helemaal aan de orde.
Categorie: General
Door: Maartje
En toen bleek dat de hele rakwitent gemaakt was van snoep en kauwgom, en dat er teveel gaten in zaten om de Belgische zomer buiten te houden, en dat modder in den donker zo mogelijk nog modderiger wordt, zeker als je teenslippers aanhebt. En dat modder van tien dagen zich er zomaar niet laat afwassen.

Toen hadden ook we het klassieke probleem om grondwater buiten te houden en de droogte binnen, en degene die op het idee kwam het tentzeil zo strak te spannen dat het nergens meer de grond zou raken kwam pas belachelijk laat tot de constatatie dat dat vermoedelijk het slechtste idee aller tijden was. Maar ze heeft het geweten ook, de rest van het kamp.

En lang opblijven is niet langer de drijfveer van de oudste groep, en laat de ene avond dat er een aspi in het leidingskot zat ook die avond zijn dat er Poolse wodka gedronken werd, en dat iemand, overigens dezelfde persoon die het tentzeil wou spannen, toen zo vreselijk in de wind was dat ik voor ik het wist haar aan het rechthouden was tijdens de bosplasdaad, en dat zo’n dingen een band voor het leven scheppen, vermoedelijk. Of laat ik liever zeggen hopelijk, zo’n dingen doe ik niet voor niets.

En als je medicatie niet mag combineren met Poolse wodka, dan doe je dat ook beter niet, een mens leert alle dagen bij.

En de Colruyt van Wetteren is de beste Colruyt die je maar kan vinden, maar dat kwam natuurlijk ook omdat wij erin aan het rondlopen waren, elke dag opnieuw en opnieuw en opnieuw. Maar toch, vriendelijk personeel en veel proeven, hoewel daar een hele lepe theorie achter zat, wij gevulde eierkoeken gekocht en ongeveer zeventig van de tachtig kinderen die dat niet lustten, die mannen hebben dat goed gezien.

En frituur Dany’s Friethoek aan het station van Wetteren zal ons ook niet licht vergeten, vooral omdat ik de tweede keer al vloeiend Wetters dan wel Schelllebels sprak en dus vrij lokaal klonk, dit in tegenstelling tot de eerste keer, toen ik nog volledig accentloos was, zoals het iemand van Leuven betaamt. Ook omdat een mens niet alle dagen een klant over de vloer krijgt voor tachtig kleintjes, en doe maar in de potten als dat gaat. Vree bedankt zeh!

En verder dat het jammer is dat het al voorbij is en dat er veel meer was, bijvoorbeeld iets met een ziekenhuis en ook een kapotte pols waar iemand al het vel nog moest aftrekken en ook dat mijn kat ineens aanbeden werd endaarmee bedoel ik wel degelijk mijn kat en niet iets anders dat ze daar ongetwijfeld van zouden maken, ware het niet dat het kamp voorbij is en dat het hopen en duimen is dat ik volgend jaar weer meekan.

Ik ben eigenlijk een wrak, voor de rest. Ik leef de komende dagen nog van herinnering en help, ik moet maandag beginnen bosmaaien tussen een tiental bloedgeile arbeiders. Quelle idee ook.